ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

triantafullidis

*Του Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη

Χρόνος δεν υπάρχει. Η Κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει. Η επανάληψη και η εστίαση στους όρους « δάνεια, φόροι, ελλείμματα, χρέη» και ξανά πάλι «χρέη, ελλείμματα, φόροι και δάνεια», αυτό δηλαδή που ονομάζουμε δημοσιονομική κρίση, δεν αρκεί. Η  δημοσιονομική κρίση ΔΕΝ  είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα.

Πρόκειται για το αποτέλεσμα ενός παρασιτικού και αντιπαραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης, το οποίο οδήγησε, ουσιαστικά, στη συρρίκνωση και τη διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας, σε κλαδικό και περιφερειακό επίπεδο. Εκεί όπου η πραγματική οικονομία της παραγωγής υποκαταστάθηκε από τη χάρτινη οικονομία μιας οριζόντιας παραγωγής, ατελείωτων υποδομών, με μονοπωλιακές πρακτικές, με καρτέλ και με επιχειρήσεις που είχαν προνομιακή σύνδεση με το κράτος και, βέβαια, είχαν και τη γνωστή σχέση με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία συστηματικά παραπληροφορούσαν τον ελληνικό λαό.

Είναι αναγκαίο να ξεφύγουμε από τη συζήτηση για επιδόματα – βοηθήματα – ενισχύσεις, δηλαδή το μοίρασμα της φτώχειας και να πάμε στην ουσιαστική οικονομία της κοινωνίας, που αφορά στην παραγωγή, στην ανάπτυξη και στην εργασία.

Πού τελικά πήγαν τα κονδύλια του προηγούμενου ΕΣΠΑ;  Δρόμοι και Γέφυρες. Είναι ανάπτυξη; Πέρα από τις εισπράξεις και οι τρεις κατασκευαστικοί όμιλοι εμφανίζουν δανεισμό που έφτανε τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες, δηλαδή, πέρα από τις εισπράξεις με τη βοήθεια και την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και την προνομιακή είσπραξη του μισού ΕΣΠΑ, οι τρεις όμιλοι μπορούσαν να δανείζονται ως κατασκευαστικές, αλλά και ως μέσα ενημέρωσης χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

Πώς γίνεται σε μνημονιακά έτη οι τρεις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες να δανείζονται  με 3 δις, αλλά να μην μπορούν, να δανείζονται βιοτέχνες, έμποροι, μικρομεσαίοι;

Η Ελλάδα πιθανόν να είναι και η μοναδική χώρα στην Ε.Ε., στην οποία, τα κονδύλια του ΕΣΠΑ χρηματοδότησαν κυρίως ενέργειες μη παραγωγικές και μη μετρήσιμες, άυλες, αόριστες, «αφρός». Ένας ατέλειωτος στρατός από εταιρείες, συμβούλους, σεμινάρια, προγράμματα δημοσιότητας, με κανένα απολύτως παραγωγικό αντίκρισμα σε πραγματικές θέσεις εργασίας. «Φούσκες», «αφρός», «αέρας κοπανιστός». Απλωτές  ατέλειωτες όλο αυτό το χρονικό διάστημα 2007 – 2014, χωρίς προσδιορισμένες πραγματικές παραγωγικές θέσεις εργασίας. Για αυτό δεν επιδιώκω, δεν στοχεύω γενικώς στην ανάπτυξη, αλλά αγωνίζομαι για παραγωγή και δημιουργία πραγματικών θέσεων εργασίας.

Συμπέρασμα: Όχι άλλες γέφυρες, όχι άλλη άσφαλτο, όχι άλλα σεμινάρια.

Η πρώτη ρήτρα, η ΡΗΤΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, που αφορά  τη δημιουργία πραγματικών θέσεων εργασίας. Με τους δύο προηγούμενους αναπτυξιακούς  νόμους του 2004 και του 2011, ουδέποτε μια επιχείρηση που περιέγραφε στο επενδυτικό της σχέδιο  ότι ευελπιστεί να δημιουργήσει 117 ή 27 ή 17 θέσεις εργασίας, ουδέποτε ελέγχθηκε από κάποιο μηχανισμό του κράτους αν πράγματι δημιούργησε αυτές τις θέσεις εργασίας, για τις οποίες, πήρε τα συγκεκριμένα χρήματα και τις συγκεκριμένες ευνοϊκές ρυθμίσεις, φοροαπαλλαγές κλπ. Επομένως, η πρώτη  ρήτρα είναι η ακόλουθη: είτε εταιρεία, είτε επιχείρηση ή επενδυτικό σχέδιο του ιδιωτικού τομέα, ελέγχεται πλέον για τη δέσμευσή της με την ποινή της ανακλητότητας των ευνοϊκών ρυθμίσεων που καρπώθηκε,  στη περίπτωση που δεν δημιουργήσει τον αριθμό των θέσεων εργασίας που δεσμεύτηκε να δημιουργήσει στο επενδυτικό της πλάνο.

Το ισχυρό μήνυμα πως αυτή η κυβέρνηση στηρίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία και την επιχειρηματικότητα με θέσεις εργασίας ως πλοηγό της ανάπτυξης, μαζί με την κοινωνική οικονομία και τις συνέργειες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα πρέπει να εκπέμπεται καθημερινά. Πώς; Δεν θέλω το μοντέλο του επιχειρηματία «τα λεφτά στην Ελβετία, τα σπίτια σε off-shore και οι ζημιές της επιχείρησης στο άρθρο 99». Προσβλέπω στην ιδιωτική οικονομία, σε ένα μοντέλο επιχειρηματία που είναι συνεπής  στις υποχρεώσεις του απέναντι στο δημόσιο, στις τράπεζες , τα ασφαλιστικά ταμεία και κυρίως στους εργαζόμενους- όχι σε καθεστώς «γαλέρας», η ΡΗΤΡΑ του απόλυτου σεβασμού στα εργασιακά δικαιώματα και στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Είναι αναγκαίο να εμπνεύσουμε, να ωθήσουμε, να κινητοποιήσουμε τον Άνεργο κόσμο να ξεκινήσει από το μηδέν. Διαφορετικά τα γνωστά γραφεία μελετών θα απομυζήσουν και τους ελάχιστους προς ενίσχυση πόρους και θα καταστούν «γραφεία τελετών» της ανάπτυξης, αφήνοντας κουφάρια εργοστασιακών χώρων σε κάθε γωνιά της πατρίδας, όπως έπραξαν και με τους προηγούμενους αναπτυξιακούς νόμους.

 

*Ο κ. Τριανταφυλλίδης είναι βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ