ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

 

karamanlis-new-660370

του Νικολάου Καραμανλή

Μπορεί –και όχι άδικα, όπως εξελίχθηκαν οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις– οι δημοσκοπήσεις να μη θεωρούνται αξιόπιστο εργαλείο, ωστόσο θα ήταν ψέμα να πει κάποιος πολιτικός αρχηγός ότι δεν τις κοιτάει. Άλλωστε, ακόμη και αν τα νούμερα δεν είναι απολύτως σωστά, αποτυπώνουν την εικόνα της κοινωνίας σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Γι’ αυτό και δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει ότι η «οργή για τα όσα έχουν γίνει» και ο «φόβος γι’ αυτά που πρόκειται να έρθουν» είναι τα δύο κυρίαρχα αισθήματα των πολιτών. Υπάρχει πλήρης απώλεια εμπιστοσύνης –που αγγίζει τα όρια της απαξίωσης– τόσο για τους πολιτικούς όσο και για την πολιτική. Γι’ αυτό και κανείς, πλην ίσως κάποιων κομμάτων που δεν θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος της εξουσίας, δεν δικαιούται να πανηγυρίζει από τα όσα καταγράφονται στις πρόσφατες έρευνες.

Ιδιαίτερα στη Νέα Δημοκρατία είναι που πρέπει να σκύψουν το κεφάλι και να δουλέψουν περισσότερο. Όντως, τόσο στην πρόθεση ψήφου όσο και στην παράσταση νίκης η κεντροδεξιά παράταξη έχει ανοίξει την «ψαλίδα» από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, όμως, είναι η μία, η πιο βολική ανάγνωση των ερευνών. Τόσο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όσο και το επιτελείο του θα πρέπει να αντιληφθούν ότι τα ποσοστά του κόμματος παραμένουν στα ίδια επίπεδα με τον Σεπτέμβριο του 2015 (όταν η ΝΔ έχασε τις εθνικές εκλογές, με 28,09%). Η «συμφωνία αλήθειας», ένας όρος έξυπνος επικοινωνιακά, πρέπει να καταφέρει να κερδίσει και την εμπιστοσύνη των πολιτών, που ναι μεν είναι οργισμένοι από τις «αυταπάτες» του Αλέξη Τσίπρα και την αδυναμία της κυβέρνησης να βελτιώσει έστω και στο ελάχιστο την καθημερινότητά τους, όμως δεν έχουν πειστεί ακόμη ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να εφαρμόσει ένα μείγμα πολιτικής που θα οδηγήσει στην έξοδο από την πολυετή κρίση.

Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εισπράττει τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τα μέτρα που έφερε το 3ο μνημόνιο, μπορεί να «λερώνεται» με υποθέσεις που αποπνέουν οσμή σκανδάλου (όπως κάθε κυβέρνηση άλλωστε), μπορεί ο πρωθυπουργός να μην είναι πια το «αγαπημένο παιδί» των συνταξιούχων, των αγροτών κ.ά. κοινωνικών ομάδων, όμως κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει χάσει το παιχνίδι. Μία θετική εξέλιξη στο ζήτημα του χρέους ή μία αλλαγή στους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος μπορεί να αλλάξει άρδην την εικόνα των ερευνών. Το πολιτικό σκηνικό όπως και η κοινωνία είναι πλέον εύπλαστα σαν ζυμάρι. Και αυτό δεν πρέπει να το παραγνωρίζουν στη ΝΔ.

Τι εννοούμε; Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τα στελέχη της κεντροδεξιάς παράταξης έχουν να κάνουν πάρα πολλά για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Να τρέξουν, να χτυπήσουν πόρτες, να μιλήσουν με φορείς, με τον απλό κόσμο, να αναλύσουν το σχέδιό τους στους ανέργους, να πείσουν τους δημοσίους υπαλλήλους ότι δεν έχουν εχθρικές διαθέσεις απέναντί τους, να συζητήσουν με τους νέους, να δείξουν με κάθε τρόπο ότι έχουν μάθει από τα λάθη τους παρελθόντος, που οδήγησαν τη μεταπολιτευτική Ελλάδα στα μνημόνια, και ότι έχουν σχέδιο υλοποιήσιμο. Το να ζητούν εκλογές και να εφαρμόζουν την τακτική του «ώριμου φρούτου» δεν έχει αποτέλεσμα απέναντι σε μία κυβέρνηση που δείχνει απίστευτη αντοχή και «δίψα» για παραμονή στην εξουσία.