ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

%ce%98%ce%b5%ce%bf%cf%87%ce%ac%cf%81%ce%b7%cf%82

του Χάρη Θεοχάρη*

Στη  συζήτηση για την Παιδεία είδαμε έναν Πρωθυπουργό που είναι νέος ηλικιακά, αλλά με γερασμένο λόγο. Φάνηκε από την επιλογή του να αφιερώσει 20 λεπτά για να κάνει «αντιπολίτευση» στην αξιωματική αντιπολίτευση, αποδεικνύοντας ότι έχει αρχίσει να «περνάει απέναντι»- να εγκαταλείπει την εξουσία. Στα θέματα της παιδείας, ήταν τουλάχιστον λυπηρό, όταν κατά τη δευτερολογία αναφέρθηκε στο πόσο περήφανος είναι για τη συμμετοχή του στο «νεολαιΐστικο» κίνημα. Όχι γιατί δε θα έπρεπε να είναι περήφανος, αλλά γιατί είναι περήφανος μόνο για αυτό. Οι αγώνες του τον οδήγησαν στη θέση του Πρωθυπουργού, χωρίς καμία άλλη διάκριση ακαδημαϊκή ή επαγγελματική. Το ίδιο ισχύει και για τα περισσότερα μέλη της τωρινής κυβέρνησης, καθιστώντας έτσι τις απόψεις τους για την παιδεία εκ των πραγμάτων τρωτές στη συνείδηση των πολιτών.

Η δεύτερη επισήμανση, είναι το πόσο περιορισμένη είναι η οπτική και το όραμα τους για την παιδεία. Ας δεχτούμε ότι η χώρα είναι περιορισμένη ως προς τη διαχείριση των δημοσιονομικών της ή του ασφαλιστικού. Στο χειρισμό της παιδείας δεν υπάρχει περιορισμός από κανένα Μνημόνιο- άρα και καμιά δικαιολογία για να μην κάνουμε τολμηρές μεταρρυθμίσεις. Και όχι, το πρόβλημα της παιδείας στη χώρα μας δεν είναι πρωτίστως θέμα πόρων. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, στην Ελλάδα ο λόγος μαθητών/ εκπαιδευτικών στην υποχρεωτική εκπαίδευση είναι περίπου 9/1, όταν ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι σχεδόν 13/1. Όμως οι μαθητές μας, βάσει διεθνών μετρήσεων, υπολείπονται σταθερά στις επιδόσεις στα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες, αλλά και στη γλώσσα.

Τρίτη επισήμανση είναι τα προφανή ψέματα που μας είπε. Ο μέσος πολίτης δε γνωρίζει τα θέματα της διαπραγμάτευσης, του χρέους ή των τραπεζών. Άρα όταν η κυβέρνηση του λέει ότι είμαστε κοντά στην εξεύρεση λύσης στο χρέος, πιθανότατα την πιστεύει. Όλοι όμως οι πολίτες της χώρας είναι γονείς, παππούδες ή δάσκαλοι. Άρα όλοι ξέρουν ότι όταν ο Πρωθυπουργός λέει ότι τα σχολεία ανοίξανε χωρίς κενά, δεν είναι ειλικρινής. Γιατί δεν εξηγεί ότι απλά αντί τα περισσότερα σχολεία να κλείνουν στις 14:00 και κάποια στις 12:30, κλείνουν όλα στις 13:15- άρα λύσαμε το πρόβλημα μέσω της ανακατανομής. Η παιδεία είναι το όπλο μας ενάντια στη φτωχοποίηση. Και ένα κακό δημόσιο σχολείο στερεί από τους πολίτες (όχι μόνο τους φτωχούς όπως αρέσκεται να λέει ο πρωθυπουργός, αλλά κυρίως τη μεσαία τάξη) τη δυνατότητα να δώσει στα παιδιά της εφόδια πέραν της απλής γνώσης γραφής και ανάγνωσης.

Ας ανοίξει επιτέλους ο διάλογος για την παιδεία. Ουσιαστικός και όχι ο προσχηματικός διάλογος που κάθε τόσο μας λέει ο κ. Φίλης ότι κάνει. Να βάλουμε επιτέλους στη συζήτηση τα θέματα του πώς μαθαίνουμε, ποια τα περιθώρια ευελιξίας του δασκάλου και του διευθυντή του σχολείου μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Να δούμε με ρεαλισμό ποια νέα γνωστικά αντικείμενα μπορούν να ενταχθούν στο σχολικό πρόγραμμα και σε τι χρονικό ορίζοντα. Ο Πρωθυπουργός και στην Παιδεία δεν έχει όραμα και καμιά πρόταση. Και αν τα ελλείμματά του στα θέματα οικονομικής πολιτικής θέτουν σε κίνδυνο το σήμερα της χώρας, το έλλειμμα του στα θέματα Παιδείας υπονομεύει το μέλλον των παιδιών μας.

*Ο κ. Θεοχάρης είναι ανεξάρτητος βουλευτής