ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

 

ΒΕΝΙΕΡΗΣ

Ήταν απόγευμα Μαΐου του 1985, ο καιρός εξαιρετικός και η άνοιξη στο αποκορύφωμά της. Μετά από μια όμορφη διαδρομή και αφού διασχίσαμε ολόκληρη την Στερεά Ελλάδα, ξεκινώντας από την καρδιά της Αθήνας, ανηφορίζουμε στα βουνά που αγκαλιάζουν το γραφικό Καρπενήσι. Παντού πράσινο, ανθισμένα δέντρα και οξυγόνο από εκείνο της ελληνικής ημιορεινής και ορεινής υπαίθρου. Πρέπει να ήμασταν 40 φοιτητές πάνω στο λεωφορείο της «αλλαγής». Έτσι τα είχαμε ονομάσει κι ας ξεθώριαζε σταδιακά το όραμα του σοσιαλισμού, όπως μας γοήτευσε ακούγοντας τον Ανδρέα.

Γράφει ο Δ. Βενιέρης

Παντού στο δρόμο Ανδρέας και σημαίες του ΠΑΣΟΚ. Ήταν μια από τις… εκστρατείες ημών των στρατευμένων πρασινοφρουρών της εποχής. Μιλούσαμε στον κόσμο με ενθουσιασμό και μοιράζαμε έντυπο υλικό σε κάθε στάση που κάναμε. Μετά και αφού καταλύσαμε στο ξενοδοχείο μας είπαν να οργανώσουμε την εξόρμησή της αυριανής ημέρας (παρεμπίπτοντος , υπήρχε πολλή «ΑΥΡΙΑΝΗ» και τότε). Μαζευτήκαμε όλοι και μοιράσαμε την περιοχή σε τομείς, ώστε να φτάσει το μήνυμα ΠΑΣΟΚ σε κάθε γωνιά της Ευρυτανίας. Το άλλο πρωί ξεκινήσαμε και πήραμε τους δρόμους, κακοτράχαλοι δρόμοι με λακκούβες και κακοτεχνίες, έρημοι δρόμοι, αλλά παντού αφίσες, του κόμματος και του Ανδρέα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα ερήμωσης της υπαίθρου, τις ελλείψεις σε έργα υποδομής, σε σχολεία, ιατρεία κλπ.

Μάλιστα σε πολλά χωριά δεν υπήρχε καν τηλέφωνο, ή αναμετάδοση του τηλεοπτικού σήματος της τότε ΕΡΤ. Είχε όμως Τοπική Οργάνωση του ΠΑΣΟΚ και Τοπική Επιτροπή της ΝΔ, είχε παντού «γαλάζια» και «πράσινα» καφενεία. Ο διχασμός της ελληνικής κοινωνίας ήταν στο αποκορύφωμά του, ως συνειδητή πολιτική επιλογή κυρίως του ΠΑΣΟΚ, που με διχαστικά συνθήματα πορευόταν προς την τρίτη εκλογική νίκη του (μεσολάβησαν και οι ευρωεκλογές του 1984). Παντού ένταση μεταξύ των τοπικών… «παραγόντων», τσακωμοί μεταξύ φίλων και συγγενών, συχνά χειροδικίες σε δημόσιους χώρους και φυσικά ξεχωριστά μπακάλικα, μανάβικα, ακόμη και ξεχωριστά κουρεία.

Ήταν η «καρδιά» της πρώτης 8ετίας ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, μιας Ελλάδας απίστευτα λαβωμένης από την επιβολή του Κόμματος – Κράτους σε ένα -εν πολλοίς και για πολλά χρόνια κομματικό κράτος – του παρελθόντος. Μια κυβέρνηση με κεκτημένη ταχύτητα, με το τριτοκοσμικό αρχικά πρόγραμμά της και με συνθήματα που ήδη ήταν παρωχημένα, ήθελε να διατηρηθεί πάση θυσία στην εξουσία. Με στρατηγική επιλογή το «διαίρει και βασίλευε», επιλογή που συντήρησε και συντηρήθηκε από αυτήν για μια επιπλέον τετραετία, ωσότου καταστεί σαφές ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος , ότι ο «τρίτος δρόμος για τον σοσιαλισμό» αποδείχθηκε δρόμος προς την χρεωκοπία της χώρας, η οποία στο διάστημα 1981-1900 αύξησε κατά 25 και πλέον φορές το δημόσιο χρέος της. Στο καφενείο στο Μικρό Χωριό Ευρυτανίας, αυτά ήταν μικρά γράμματα το 1985. Και στα γραφεία μας στη Χαριλάου Τρικούπη για εμάς τους «εργάτες του ονείρου», μικρά γράμματα ήταν.

Οκτώβριος 2016, δεν χρειάζεται πλέον να οργανώσεις κομματική εξόρμηση για να επικοινωνήσεις με τους πολίτες, γίνεται πολύ πιο άμεσα και γρήγορα –για την αποτελεσματικότητα δεν είμαι βέβαιος- από τα κοινωνικά δίκτυα. Ακροβολισμένα, ανώνυμα και πληρωμένα «παπαγαλάκια», τα οποία δεν επιτρέπουν αντίθετες απόψεις, συντονισμένα -και κάνοντας άθλια χρήση της ελληνικής γλώσσας- επιτίθενται με χαρακτηρισμούς, εξυπηρετώντας την κεντρική στρατηγική επιλογή πολλών κυβερνητικών παραγόντων να διχάσουν την ελληνική κοινή γνώμη. Δεν παραδειγματίστηκαν από την επικοινωνιακή και πολιτική ήττα τους στο δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, ή στο δημοψήφισμα του ΟΧΙ η ΝΑΙ. Δεν πτοούνται από την αλλαγή 180 μοιρών της πολιτικής «πομφόλυγας», η οποία δήθεν θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας της Ελλάδας, της Ευρώπης και των διεθνών αγορών. Επιχειρούν διαρκώς να συντηρούν «εφιάλτες», «βάρβαρους» και «κακούς» στο εξωτερικό και στο εσωτερικό. Επιλέγουν το κοινό αναφοράς τους, στοχοποιώντας τους υπόλοιπους, από τους οποίους μάλιστα εντελώς απροκάλυπτα κορυφαία στελέχη της κυβερνητικής πλειοψηφίας απαιτούν να γίνουν θυσία στο επικοινωνιακό τους κρεσέντο. Οι δηλώσεις Πολάκη, Σεβαστάκη, Κυρίτση είναι ενδεικτικές του τρόπου που ορισμένοι εξ εκείνων αντιλαμβάνονται τον ρόλο της αριστεράς.

Σε κάθε ζήτημα, από τα πλέον καθημερινά (υγεία, εγκληματικότητα) μέχρι και την πρόσφατη ιδιότυπη κρίση στη δικαιοσύνη, η στην σχέση μας με τους θεσμούς, τόσο οι ίδιοι, όσο και τα υποχείρια τους, ενοχοποιούν και καταγγέλλουν με φθηνούς χαρακτηρισμούς κάθε πολίτη που «τολμά» να υποστηρίξει μια άλλη άποψη . Φυσικά η λογική της σύγκρουσης «παντού και με όλους» έχει εμπνεύσει πολλά κινήματα διεθνώς, τα οποία στράφηκαν εναντίον κυβερνήσεων και καθεστώτων, αλλά καθώς οι ίδιοι βρίσκονται στην εξουσία στρέφονται εναντίον τεχνητών εχθρών και αντιπάλων.

Πέρασαν κοντά 30 χρόνια, το Καρπενήσι συνεχίζει να είναι όμορφο, στο Μικρό Χωριό έγιναν όλα καλύτερα τα σχολεία, τα ιατρεία, το ΚΕΠ και ίσως και οι δρόμοι. Έφτασε εκεί το ΙΝΤΕΡΝΕΤ, το τηλέφωνο και τα κανάλια της digea, αλλά μαζί με αυτά επιχειρείται σήμερα να ξαναστηθεί -και εκεί και παντού στην Ελλάδα- ο διχασμός, από εκείνους που δεν έχουν μάθει να ενώνουν, αλλά ζουν για να διχάζουν την κοινωνία και να πορεύονται στο όνομα ενός τμήματος αυτής. Συμμετέχοντας ενεργά σε εκείνη την περίοδο και βιώνοντας τις επιπτώσεις της επί σειρά ετών, πίστεψα ότι θα συνιστά μια «μαύρη» σελίδα στο διάβα των δεκαετιών της εμπέδωσης της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Μάλλον έκανα λάθος.

*Δημοσιογράφος και Δ/ντής Focus fm 103, 6