ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

%cf%80%ce%b5%ce%b3%ce%ba%ce%b1%cf%82

Αυτός είναι ο τίτλος του τελευταίου δελτίου τύπου της Ένωσης Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης που αναφέρεται στις διανυκτερεύσεις του οκταμήνου Ιανουαρίου – Αυγούστου 2016. Αν οι ξενοδόχοι της πόλης αγκομαχούν, οι υπόλοιποι επαγγελματίες τι κάνουν; Πνίγονται στα έσοδα και στην κερδοφορία; Αγκομαχούν οι ξενοδόχοι σε αντιδιαστολή με τους υπόλοιπους Έλληνες που ευημερούν;

του Σπύρου Πέγκα*

Τα τελευταία πέντε χρόνια τα νούμερα του τουριστικού ρεύματος στην πόλη, όπως πολλές φορές έχουμε πει και γράψει, έχουν εκτοξευτεί. Χονδρικά, αυξήθηκαν οι διανυκτερεύσεις στην πόλη από το ένα εκατομμύριο στα δυο εκατομμύρια. Σε μια μελέτη που ανακάλυψα του κ. Κωνσταντίνου Μπελιμπασάκη, γενικού διευθυντού του δήμου Θεσσαλονίκης σήμερα, για τον τουρισμό της πόλης της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία 2000-09, χαρακτηρίζεται ως χρονιά ρεκόρ το 2005 με πληρότητες των ξενοδοχείων γύρω στο 45%. To 2015 οι πληρότητες των ξενοδοχείων έχουν φτάσει το 65%. Μίλησα προσωπικά με πολλούς ξενοδόχους για την τουριστική κίνηση της πόλης. Η πιο μετριοπαθής δήλωση αφορούσε σε “αύξηση 36% σε σχέση με πέρσι για τους καλοκαιρινούς μήνες”. Άλλοι μίλησαν για “ρεκόρ 15ετίας το φετινό καλοκαίρι” και όλοι είπαν ότι πήγανε πολύ καλά τόσο σε πληρότητες όσο και σε τιμές πώλησης. Η χαμηλή ποσοστιαία αύξηση που καταγράφεται στο δελτίο τύπου της Ένωσης των 4,43% σε σχέση με πέρσι χιουμοριστικά εξηγήθηκε από ξενοδόχους ότι οφείλεται στα μικροξενοδοχεία της ευρύτερης περιοχής, πχ. Ασπροβάλτας, που συμμετέχουν στις καταγραφές της Ένωσης.

Σκοπός του κειμένου αυτού δεν είναι η αντιπαράθεση με τους ξενοδόχους.

Αυτό το Δελτίο Τύπου των ξενοδόχων αποτελεί μια καλή αφορμή να αναδειχθεί ο παλαιός συντεχνιακός και μη παραγωγικός τρόπος λειτουργίας πολλών επαγγελματικών φορέων στην πόλη. Όχι μόνο δεν ζούμε πια στον 20ο αιώνα, εποχή από την οποία υπάρχουν ακόμα στην προεδρία των περισσοτέρων συλλογικών οργάνων της τοπικής επιχειρηματικότητας οι επικεφαλής, αλλά από το 2011 και μετά βιώνουμε μια εντελώς διαφοροποιημένη οικονομικο-κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα. Μια κατάσταση και μια τοπική οικονομία που αντιμετωπίζεται με τον ίδιο παλαιομοδίτικο τρόπο από τα συλλογικά όργανα. Με άγονο προστατευτισμό απέναντι σε τρίτους, με παραδοσιακή γκρίνια προς την ‘Εξουσία’ (μέχρι να μας δώσει καμιά συντεχνιακή ελάφρυνση ή επιδότηση-ξεροκόμματο). Πολλές φορές οι δυναμικοί επιχειρηματικοί κλάδοι σκέφτονται και δρούνε πιο κρατικίστικα και από υπουργούς του Σύριζα, που τελευταία διέπονται από προοδευτικό φιλελευθερισμό!

Η γκρίνια λειτουργεί… αποδομητικά για την επιχειρηματικότητα

Στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου και δευτέρου βαθμού τα τελευταία χρόνια έχουνε γίνει σημαντικές αλλαγές και πνέει ένας άνεμος αλλαγών και μεταρρυθμίσεων στη Θεσσαλονίκη. Το ίδιο οφείλει να συμβεί και στο επίπεδο της τοπικής επιχειρηματικότητας. Ο προστατευτισμός και η γκρίνια λειτουργούν αποδομητικά για την επιχειρηματικότητα, την ανάπτυξη και την κερδοφορία. Η νέα κατάσταση απαιτεί συνέργειες, ανοίγματα, εξωστρέφεια. Χρειάζεται ενθάρρυνση της καινοτόμου σκέψης, έγκαιρη ενσωμάτωση των νέων μορφών επιχειρηματικότητας, συλλογικότητα που θα οδηγεί σε δυναμική εξωστρέφεια και μεγάλωμα της “οικονομικής πίτας” για όλους. Οι συλλογικοί φορείς της πόλης οφείλουν να αγκαλιάσουν τις αλλαγές και να γίνουν πρωτοπόροι σε αυτό το κύμα των ραγδαίων αλλαγών. Αν δεν το πράξουν είτε θα επιβιώνουν ως όργανα τοπικής διανομής μικροεπιρροής κρατώντας αιχμάλωτη την οικονομία της πόλης ή θα τους εξαφανίσουν οι ίδιες οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις.

Και για να κλείσω με το θέμα της εισαγωγής μου: Ο τουρισμός στην πόλη έχει όχι μόνο ποσοτική αύξηση αλλά και ένα διαφοροποιημένο, ποιοτικό κοινό. Νέες υπηρεσίες φιλοξενίας αλλά και γενικότερης φροντίδας των επισκεπτών της πόλης δημιουργούνται συνέχεια. Νέοι άνθρωποι φτιάχνουν ή προσφέρουν σύγχρονα, φρέσκα, διαφοροποιημένα καταλύματα. Μια Ημερίδα για τον “Εναλλακτικό Τουρισμό” του δήμου και της Αμερικάνικής Γεωργικής Σχολής έφερε σε επαφή νέους ανθρώπους, που οραματίζονται και ήδη κάποιοι από αυτούς προσφέρουν καινούργιες, πρωτοπόρες τουριστικές υπηρεσίες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αγκαλιαστούν από τους συλλογικούς φορείς, έτσι ώστε οι συλλογικότητες να μπολιαστούν με το νέο οικονομικό πνεύμα του 21ου αιώνα που πνέει και στην πόλη μας. Σε αντίθετη περίπτωση το “αγκομαχητό” θα γίνει “επιθανάτιος ρόγχος” όχι για την επιχειρηματικότητα της Θεσσαλονίκης, αλλά για τα συλλογικά όργανα της πόλης.

*Ο Σπύρος Πέγκας είναι Αντιδήμαρχος Τουρισμού και Διεθνών Σχέσεων του δήμου Θεσσαλονίκης