ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Βασιλειάδης

του Δημήτρη Βασιλειάδη*

Ο ένας μιλάει αγγλικά, ο άλλος κάνει ότι μιλάει αγγλικά. Ο ένας είναι ευγενής, ο άλλος κάνει πως είναι ευγενής. Ο ένας είναι μορφωμένος, ο άλλος το παίζει μορφωμένος. Ο ένας γνωρίζει οικονομικά, ο άλλος γνωρίζει από καταλήψεις. Ο ένας έχει κόμμα, ο άλλος έχει απόκομμα. Ο ένας είναι ευρωπαϊστής, ο άλλος ψάχνει ακόμα να δει τι είναι.

Νομίζω δεν υπάρχει καμία σύγκριση στην οποία ο Μητσοτάκης να μην υπερτερεί του Τσίπρα. Και επειδή στη χώρα μας το  σύστημα είναι πρωθυπουργοκεντρικό, η νίκη αυτή  στα σημεία για τον Μητσοτάκη είναι πολύ σημαντική για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Άλλωστε στην Ελλάδα  συνηθίζουμε να ψηφίζουμε για Πρωθυπουργό περισσότερο από ότι για κόμμα ή για στελέχη. Ενίοτε βεβαίως τιμωρούμε και τις κακές κυβερνήσεις.

Πού υστερεί ο Μητσοτάκης και αν θέλετε και η ΝΔ της οποίας ηγείται; Πολλοί λένε (προσωπικά δεν συμφωνώ) ότι το πολιτικό προσωπικό της ΝΔ έχει παραμείνει το ίδιο με αυτό που ήταν πριν η κρίση  χτυπήσει τη χώρα, αλλά και κατά την διάρκεια της κρίσης. Άρα πως είναι δυνατό αυτοί όλοι με πειστικό τρόπο να εμπνεύσουν το εκλογικό σώμα πως είναι οι κατάλληλοι για να βγάλουν την χώρα από τα δεινά της; Η κριτική αυτή είναι και λάθος και άδικη. Είναι λάθος γιατί την στιγμή που είσαι σε πορεία νίκης δεν διχάζεις το κόμμα, δεν διαιρείς, δεν αφαιρείς. Ενώνεις, πολλαπλασιάζεις και προσθέτεις. Κι είναι και άδικη γιατί πολλοί από αυτούς που λες τώρα ότι δεν  «γουστάρεις» να τους βλέπεις στις πρώτες θέσεις, είναι αυτοί που εσύ με την ψήφο σου έκανες βουλευτές και υπουργούς όλα τα προηγούμενα χρόνια και ζητούσες τα πιο παλαβά ρουσφέτια για την κόρη ή τον γιο σου!

Ο Μητσοτάκης θεωρώ πως έχει γνώση των αδυναμιών της ΝΔ. Υπάρχει άλλωστε ακόμα μια διαίρεση, αυτή μεταξύ Προεδρικών, Καραμανλικών και Σαμαρικών. Τι κάνει ένας αρχηγός κόμματος σε αυτές τις περιπτώσεις; Η απάντηση είναι διαχείριση. Διαχείριση προσώπων, τάσεων, αλλά και αρμοδιοτήτων. Δίνει σε όλους ανάλογα με τις ικανότητες και τις εμπειρίες που έχει ο καθένας. Και νομίζω αυτό κάνει. Δεν είναι τυχαίο ότι για πρώτη φορά επί ημερών Μητσοτάκη, η ΝΔ έχει την υψηλότερη συσπείρωση που είχε ποτέ. Ναι, επί Μητσοτάκη! Περίεργο; Ίσως. Αληθινό όμως. Το είχε πετύχει και ο πατέρας του (1989 με 1990). Άρα οι «τάσεις» ή οι διαφορετικές κομματικές «φυλές» δεν έχουν παρά να στηρίξουν την προσπάθεια, γιατί το μήνυμα που τους στέλνει η βάση είναι ξεκάθαρο.

Η σύγκριση Τσίπρα – Μητσοτάκη, τελικά δεν έχει και πολύ νόημα. Η υπεροχή Μητσοτάκη είναι εμφανής.  Αν όμως από τον ΣΥΡΙΖΑ βγάλεις τον Τσίπρα, αυτό που μένει είναι πραγματικά για δάκρυα.

*Ο κ. Βασιλειάδης είναι Πολιτικός Αναλυτής της εταιρίας INTERVIEW