ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

 

ΘΕΟΧΑΡΗΣ

του Χάρη Θεοχάρη*

Από ένα κυβερνητικό σχήμα που σκοπό είχε να «αλλάξει την Ευρώπη» τον Ιανουάριο, φτάσαμε το Νοέμβριο του 2016 σε ένα κυβερνητικό σχήμα με αποκλειστικό σκοπό να κλείσει τη 2η αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου. Ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο θα φέρει εις πέρας την αποστολή του, αλλά προς το παρόν φαίνεται για άλλη μια φορά ότι βασικό μέλημα του πρωθυπουργού είναι η επικοινωνιακή διαχείριση των ζητημάτων και όχι η εξεύρεση ουσιαστικών λύσεων στα προβλήματα.

Έτσι, είχαμε το μεγάλο φιάσκο με τις τηλεοπτικές άδειες όπου αντί για πάταξη της διαφθοράς καταλήξαμε σε ηθική και δικαστική ήττα της κυβέρνησης. Σήμερα ο κ. Τσίπρας προσπαθεί να «πουλήσει» την ιδέα της λύσης του ζητήματος του χρέους. Ωστόσο, με τα σημερινά δεδομένα το καλύτερο δυνατό σενάριο για την κυβέρνηση είναι να κερδίσει μέτρα βραχυπρόθεσμης διευθέτησης του χρέους και ένταξη στο QE. Χωρίς όμως τολμηρά βήματα στο μέτωπο των κόκκινων δανείων και της προσέλκυσης επενδύσεων, οι «νίκες» του πρωθυπουργού δε θα σημάνουν καμία βελτίωση στη ζωή των πολιτών, ενώ και τα αποτελέσματά τους στην πραγματική οικονομία θα είναι πενιχρά.

Από την άλλη, ο ανασχηματισμός ήταν ένα εσωκομματικό ξεκαθάρισμα. Ο πρωθυπουργός, παρόλο που στο συνέδριο είχε υποσχεθεί ότι κανένας υπουργός δε θα παίρνει αποφάσεις ερήμην του κόμματος, αντικατέστησε τους υπουργούς εκείνους που στις εσωκομματικές εκλογές απέσπασαν τις περισσότερες ψήφους. Έκανε ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές. Συστρατεύτηκε με τον  κυβερνητικό του εταίρο κ. Καμμένο αντί με τον  2ο σε ψήφους στο συνέδριο κ. Φίλη. Επέλεξε να τηρήσει τις μνημονιακές υποχρεώσεις αντί να διατηρήσει στη θέση του τον κομματικά ισχυρό κ. Σκουρλέτη.

Οι επιλογές του πρωθυπουργού είτε στοχεύουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, είτε στην ικανοποίηση των δανειστών. Καμία επιλογή του από το 2015 έως και σήμερα δε στοχεύει στη στήριξη των πολιτών και την αντιμετώπιση των καθημερινών τους προβλημάτων. Δε στηρίζει ούτε τους συνταξιούχους των οποίων τα εισοδήματα μείωσε ακόμα περισσότερο, ούτε τους μικρομεσαίους, τους επιχειρηματίες, τους ιδιωτικούς υπαλλήλους. Το όραμά του για τη Δημόσια Διοίκηση και την παροχή περισσότερων και καλύτερων υπηρεσιών για τον πολίτη περιορίζεται στη μετονομασία των υπουργείων, ώστε να τακτοποιηθούν περισσότεροι κομματικοί φίλοι ή να τηρηθούν εσωτερικές ισορροπίες. Μπορεί να μην υπάρχουν χρήματα για συντήρηση των αξονικών τομογράφων, αλλά υπάρχουν χρήματα για μετονομασίες υπουργείων, η καθεμιά εκ των οποίων έχει κόστος περί τις 800.000 €  (ταμπέλες, σφραγίδες, επιστολόχαρτα κ.λπ).

Η ανανέωση δεν είναι θέμα ηλικιακό. Η μείωση του μέσου όρου ηλικίας υπουργών και υφυπουργών δεν αποτελεί ικανή συνθήκη ανανέωσης όταν πρόκειται για στελέχη που ενηλικιώθηκαν εντός του κομματικού σωλήνα και ενστερνίζονται τις αναχρονιστικές αντιλήψεις που αυτός συνεπάγεται.

Η ανανέωση είναι πρωτίστως θέμα νοοτροπίας και ιδεών. Τα τελευταία χρόνια οι πολίτες απορρίπτουν συλλήβδην αυτό που όλοι αποκαλούμε «ορθολογισμό» και κανονικότητα. Οι πολιτικές οι οποίες μπορεί να είναι δημοσιονομικά ή πολιτικά ορθές δε γίνονται πλέον αποδεκτές από τους πολίτες γιατί δε βλέπουν τα θετικά αποτελέσματα στην καθημερινότητά τους. Για την ακρίβεια βλέπουν να μην υπάρχει καμιά προοπτική για βελτίωση της ζωής τους, στο άμεσο ή στο απώτερο μέλλον.

*Ο κ. Θεοχάρης είναι ανεξάρτητος βουλευτής