ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Της Φιλίας Νομικού

Η νέα μετανάστευση έχει πρόσωπο. Το πρόσωπο κάθε νέας και νέου που αποφάσισαν να βγουν… μόνοι τους από την κρίση, αλλάζοντας χώρα. Είμαστε στην εποχή της Generation Expatriate. Μιας ολόκληρης γενιάς που αναζητά, όπως κάποτε η γενιά των παππούδων ή των προπάππων τους, την τύχη της στο εξωτερικό, αφού η κατάσταση στην Ελλάδα δεν το επιτρέπει. Και ενώ έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για τους αριθμούς της νέας μετανάστευσης, αντιμετωπίζοντας ποσοτικά το πρόβλημα, συζητώντας πόσοι φύγανε, πόσοι είναι επιστήμονες, πόσοι είναι εργάτες, πόσοι στην Αγγλία, πόσοι στην Αμερική, συχνά ξεχνάμε να δούμε τις ανθρώπινες ιστορίες πίσω από τους αριθμούς.

zaxaroula-1

«Κακά τα ψέματα, σαν την Ελλάδα δεν έχει», λέει στην «Κ» η Ζαχαρούλα Κασέρη που διανύει τον δεύτερο χρόνο της στην Ουαλία. «Αλλά μεγαλώνοντας, θες και άλλα πράγματα, εκτός από μια ωραία θέα από το μπαλκόνι σου. Προς το παρόν η επιστροφή μου στην Ελλάδα φαντάζει κάτι πολύ μακρινό. Θα γυρνούσα μόνο αν υπήρχε μια οικονομική ανάκαμψη, που θα με κρατούσε ικανή να συντηρώ εμένα και την οικογένειά μου αξιοπρεπώς. Όταν οι άνθρωποι θα είναι ξανά όπως παλιά, χαρούμενοι…»

Η ίδια, στη Θεσσαλονίκη, έβρισκε δουλειά, όταν έβρισκε, μόνο ως σερβιτόρα όπως πολλοί νέοι. Χρειάστηκε να μεταναστεύσει για να μπορέσει να εργαστεί στο αντικείμενο που σπούδασε ως νοσηλεύτρια. Στο δημόσιο νοσοκομείο που προσελήφθη, τους πρώτους μήνες την περίμενε ένα αξιοσέβαστο ποσό για να βοηθηθεί στην προσαρμογή της, είχε δωρεάν γεύματα καθημερινά στο νοσοκομείο, ενώ οι προϊστάμενοί της την βοήθησαν να βρει σπίτι. Στον τρίτο μήνα της, είχε υπογράψει και μόνιμο συμβόλαιο συνεργασίας με το νοσοκομείο. «Ήμουν μια κοπέλα που είχε μάθει να ζει με τους γονείς της με παροδικές δουλειές επί οκτώ χρόνια», σημειώνει. «Και μέσα σε έναν χρόνο έγινα μια γυναίκα ανεξάρτητη, πιο δυνατή, που συντηρεί το δικό της σπίτι με αξιοπρέπεια. Και πιο ευγνωμονούσα για πράγματα που ίσως δεν εκτιμάμε αρκετά όταν τα έχουμε κάθε μέρα δίπλα μας. Όπως την οικογένεια που με στηρίζει, ή τους φίλους που με αγαπάνε και αδημονούν να με ξαναδούν όποτε πηγαίνω. Ναι υπάρχουν και οι άνθρωποι που εξαφανίστηκαν όταν έφυγα, αλλά κι αυτό θετικό είναι από μια άποψη. Ένα ξεκαθάρισμα. Εκείνους που σε ξεχνούν, δεν τους είχες πραγματικά ποτέ…»

Και όσο για την καθημερινότητά της σε σχέση με την Ελλάδα;

«Εδώ ζεις σε ένα κράτος που σου παρέχει τις δυνατότητες για καλή ποιότητα ζωής. Έχεις πολλά πλεονεκτήματα, αν είσαι πολύτεκνος, αν είσαι έγκυος γυναίκα, αν είσαι ασθενής. Οι μισθοί είναι καλύτεροι, ο κόσμος δεν μουρμουράει και δεν αρρωσταίνει από τη μιζέρια, οι περαστικοί χαμογελούν και σου λένε καλημέρα κι ας μην σε ξέρουν. Αυτό το έχουμε χάσει πια στην Ελλάδα. Σίγουρα δεν μπορώ να βγω για ποτά και χαβαλέ ως τις 6 το πρωί. Θα βγω μια Παρασκευή όμως και είμαι ικανοποιημένη. Και θα κάνω ένα ταξίδι κάθε δύο μήνες, που θα με γεμίσει πολύ περισσότερο από 100 ποτά στην Ελλάδα.»

alexis-2

Απόλυτα δικαιωμένος αισθάνεται σήμερα ο Αλέξης Βασιλιάς, που βρέθηκε στην Αυστραλία πριν από τέσσερα χρόνια. Ο  προορισμός φάνταζε μονόδρομος από τη στιγμή που πήρε την απόφαση να μεταναστεύσει, αφού είχε ήδη την Αυστραλιανή υπηκοότητα, ως παιδί μεταναστών. Οι γονείς του επέστρεψαν για να τον μεγαλώσουν στην Ελλάδα. Που να φανταστούν πως θα τον έβλεπαν κι αυτόν να παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς που είχαν πάρει και οι ίδιοι; «Εγώ είχα δουλειά, ήμουν καμεραμάν σε περιφερειακό τηλεοπτικό σταθμό στην Καλαμάτα» λέει στην «Κ». «Αλλά πήρα την απόφαση να φύγω στη συγκυρία που θα επέλεγα, με προϋποθέσεις διαμορφωμένες θετικά, όσον αφορά την εγκατάστασή μου στη Μελβούρνη, πριν με διώξει κακήν κακώς η κρίση και πριν βρεθώ αιφνιδίως άνεργος. Έβλεπα τι γινόταν στη χώρα. Τώρα πια; Όχι δεν σκέφτομαι επιστροφή. Ζω σε μια πόλη που μου παρέχει τα πάντα, σε μια χώρα οργανωμένη.  Που κάθε πρόβλημά σου, βρίσκει τη λύση του χωρίς γραφειοκρατία. Που σε βοηθάει ουσιαστικά στην προσπάθειά σου να βρεις δουλειά. Που πας σε ένα νοσοκομείο για όποια εξέταση θες, με ραντεβού, χωρίς να περιμένεις τρεις  μήνες. Μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι, ναι. Αλλά επιστροφή σκέφτομαι  μόνο …για διακοπές και μετά ξανά εδώ.» Σήμερα είναι Επόπτης Παραγωγής σε μια μεγάλη βιομηχανία κρεάτων της Μελβούρνης, που προμηθεύει super markets, εστιατόρια και μεγάλες αλυσίδες εστίασης όπως τα KFC. Η προσαρμογή εύκολη σε μια πόλη με έντονο ελληνικό στοιχείο. «Εδώ λατρεύουν τους Έλληνες και την Ελλάδα, την θεωρούν υπέροχη χώρα και μας θεωρούν και υπεύθυνους για την κατάστασή της σήμερα. Δεν σας φταίνε οι ξένοι, εσείς φταίτε για την κατάστασή σας, μας λένε.»

grigoris-1

Δικαιωμένος αισθάνεται ακόμα και ο Γρηγόρης Λαγός, που βρέθηκε τα τελευταία χρόνια να ζει και να εργάζεται σε μια χώρα πολύ διαφορετική από την Ελλάδα, στη Σαουδική Αραβία, στο Ντουμπάι, όπου δουλεύει ως εργοδηγός σε τοπικά έργα ελληνικής εταιρείας βαρέως βιομηχανικού εξοπλισμού. Η απόφαση φυσικά δεν ήταν εύκολη, ούτε ανώδυνη. «Μου λείπουν γονείς, αδέρφια και φίλοι, αλλά το μεγάλο κόστος ήταν μια σχέση τριών ετών που οδηγήθηκε στο χωρισμό», σημειώνει.  «Αλλά δυστυχώς, στη σημερινή Ελλάδα, δεν έχεις την πολυτέλεια να απορρίπτεις επαγγελματικές ευκαιρίες τόσο αξιόλογες σαν αυτή που με έφερε εμένα στη Σαουδική Αραβία. Μακάρι να φτιάξουν στην Ελλάδα τα πράγματα κάποια στιγμή, να υπάρχει ανάπτυξη και να μη χρειάζεται να φεύγουμε στο εξωτερικό για δουλειά.» «Εδώ συμπαθούν τους Έλληνες και αγαπούν την Ελλάδα ως προορισμό διακοπών και απλόχερης διασκέδασης», εξηγεί. «Όμως, κάθε τι που θεωρούμε αυτονόητο στην Ελλάδα, το αντιμετωπίζουν μέσα στη χώρα τους με αυστηρότητα. Ούτε μπαρ, ούτε ποτά, ούτε συναναστροφές με το άλλο φύλο, ούτε δυνατές μουσικές. Από την άλλη, έχω απολαβές σε επίπεδο οικονομικό και επαγγελματικής εξέλιξης πέραν των προσδοκιών. Μπορείς να βρεις και να αγοράσεις ό,τι θες σε αφθονία και προσιτές τιμές για τα λεφτά που παίρνεις. Και ναι αισθάνομαι ότι πήρα τη σωστή απόφαση. Η Ελλάδα εδώ και καιρό δεν πείθει τους νέους της να μείνουν»