ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

της @karapanagiotidu

Τυχεροί είμαστε. Κάναμε το καλύτερο test επιβίωσης στον τόπο μας, χωρίς τον… τόπο μας. Δηλαδή για το πώς θα ζήσουμε χωρίς πρόνοια, χωρίς συντονισμό δυνάμεων, χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς νερό, χωρίς αλάτι, χωρίς πεζοδρόμια, χωρίς δρόμους, χωρίς θέρμανση, χωρίς κράτος, χωρίς φυσικό αέριο, χωρίς πετρέλαιο, χωρίς βενζίνη, χωρίς εύκολη πρόσβαση σε σουπερμάρκετ, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς καλοριφέρ, χωρίς νοσοκομεία, χωρίς γιατρούς, χωρίς δημάρχους, χωρίς υπουργούς, χωρίς λεωφορεία…

Στην εποχή της πληροφόρησης ή μάλλον της υπερπληροφόρησης (της τηλεόρασης, του διαδικτύου και των sosial media) δεν παραμείναμε θεατές -και υπνωτισμένοι- στις οθόνες μας. Χαθήκαμε, μπερδευτήκαμε και ξεκαθαρίσαμε την εικονική μας πραγματικότητα κι αυτή που εξελίσσεται με εμάς, χωρίς εμάς, χωρίς αντιολισθητικές και χωρίς… ευθύνες.

Περισσότερο τυχεροί όμως, είμαστε εδώ στη Θεσσαλονίκη. Μάθαμε ότι οι σωλήνες και οι αγωγοί δεν αντέχουν περισσότερο από εμάς. Εμείς, είμαστε πιο δυνατοί από τα… σίδερα και τα μεγάλα έργα. Μπορούμε και χωρίς υδραυλικά συστήματα -πχ σαν κι αυτά των αστικών λεωφορείων- και αντέχουμε. Δεν λυγίζουμε. Βρίσκουμε την άκρη μόνοι μας. Χωρίς υπηρεσίες. Χωρίς ανταποδοτικές παροχές φόρων και τελών.

Οι κάτοικοι της ηλιόλουστης χώρας, μπορούν και τον χειμώνα, στην Θεσσαλονίκη ή στην Πίνδο. Στον Όλυμπο ή στο Πισοδέρι. Στον Ταξιάρχη ή στον Χορτιάτη. Στο Νευροκόπι ή στο όρος Βόρα. Δεν είναι κάτι καινούριο αυτό.

Το καινούριο είναι ότι μαθαίνουμε μόνοι μας το 2017. Βάζουμε στη ζωή όλων – και κυρίως των παιδιών μας – το… μάθημα ζωής. «Πώς να επιβιώσεις στον τόπο σου χωρίς τον τόπο σου…». Αφού αντέξαμε κι αυτό, μπορούμε και καλύτερα. Ας μην περιμένουμε από όσους πληρώνονται, να κρατούν ανοιχτούς τους δρόμους, να έχουν γιατρούς στα νοσοκομεία, να παρέχουν ρεύμα, νερό και θέρμανση στην καθημερινότητα του… 2017.

Από παλιά, το «κάτι πρέπει να κάνω» έλυνε πάντα περισσότερα προβλήματα από το «κάτι πρέπει να γίνει»…