ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

 

του Βασίλη Μάστορα

Σε κάθε μεταγραφική περίοδο ανοίγει ένας μεγάλος κύκλος συζήτησης μεταξύ των φιλάθλων με θέμα τα συν και τα πλην των νεομεταγραφέντων ποδοσφαιριστών. Όλοι έχουν και από κάτι να πουν και συνήθως η κουβέντα καταλήγει με αναφορά στη σχέση της τιμής αγοράς με την ποδοσφαιρική τους αξία. Πάντα ιντριγκάριζε τον κόσμο αυτό το θέμα. Ούτε να έβγαζαν δίσκο οι πρόεδροι και να τους ζητούσαν οικονομική βοήθεια για να συμπληρωθούν τα χρήματα των νέων συμβολαίων.

Γενιές και γενιές μεγάλωσαν στην ποδοσφαιρική κοινωνία της Ελλάδας «τρεφόμενες» από το back stage των μεταγραφών. Λίγα πράγματα, εκτός από τα γκολ, μπορούν να εξιτάρουν τόσο πολύ τον κόσμο, όσο η μεταγραφές και τα απόνερα τους.

Η λογική λέει ότι καμία ομάδα δεν αποκτάει έναν ποδοσφαιριστή με στόχο να τον έχει στον πάγκο. Αγωνιστικές βοήθειες περιμένουν οι ομάδες όταν υπογράφουν νέα συμβόλαια κι όχι αριθμητική βελτίωση του ρόστερ. Το ζήτημα λοιπόν που μπαίνει είναι γιατί ένας μεγάλος αριθμός ποδοσφαιριστών, ακόμη και σε ομάδες της πρώτης γραμμής της Super League, έρχονται με διθυράμβους και φεύγουν με τη στάμπα του αποτυχημένου.

Από τη στιγμή που έχουμε ως δεδομένο ότι οι μεταγραφές γίνονται για να ανέβει αγωνιστικό επίπεδο η ομάδα, αν αποκλείσουμε για την οικονομία του κειμένου το ενδεχόμενο αποφάσεων με ιδιοτέλεια, υπάρχουν αρκετοί άλλοι λόγοι οι οποίοι μπορεί να οδηγήσουν σε μεταγραφική γκάφα.

Ο βασικότερος είναι το επιδερμικό σκάουτινγκ. Στα γραφεία των ΠΑΕ φθάνουν εκατοντάδες προτάσεις από μάνατζερ για υπό μεταγραφή ποδοσφαιριστές, αλλά συνήθως οι προτάσεις δεν αποτελούν αφετηρία για ένα καλό μεταγραφικό deal. Oι προπονητές συνήθως «ψωνίζουν» από μάνατζερ τους οποίους έχουν εμπιστοσύνη για την πραμάτεια τους. Μετά αρχίζουν να συγκεντρώνουν πληροφορίες από το internet για τα στατιστικά τους, στο τέλος κάνουν τον σταυρό τους και δίνουν το ο.κ. για τη μεταγραφή. Ο ξένος ποδοσφαιριστής όμως, αυτός που αγοράζεται από το μεσαίο ράφι, ακόμη κι εάν έχει τα απαιτούμενα ποιοτικά χαρακτηριστικά, μπαίνει πλέον σε μία νέα ποδοσφαιρική μηχανή. Νέο εργασιακό περιβάλλον, νέα κουλτούρα ζωής, μεγαλύτερη ίσως πίεση για αποτελέσματα, πρόβλημα επικοινωνίας λόγω γλώσσας και συμπαίκτες ίσως που δεν «κουμπώνουν» με τον δικό του τρόπο παιχνιδιού. Ε, δεν θέλει και πολύ ώστε η ιστορία να γράψει για ένα ακόμη μεταγραφικό «παλτό».