ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

του Νίκου Καραμανλή

Μία από τις πρώτες εξαγγελίες του 40άρη πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα ήταν πως επί των ημερών του θα μπει τέλος στο κομματικό κράτος. Δυστυχώς, όπως σε πολλά άλλα ζητήματα, έτσι και σε αυτό οι πράξεις αποδεικνύουν πως τα λόγια ήταν απλώς… πτερόεντα, καθώς οι τοποθετήσεις με κομματικό πρόσημο καλά κρατούν. Μάλιστα, η απάντηση που ακούς –έστω και off the record– από κυβερνητικά στελέχη είναι ότι «και οι προηγούμενοι τα ίδια έκαναν», δείγμα του ότι μόλις δύο χρόνια παραμονής στην εξουσία ήταν αρκετά για την υιοθέτηση των πλέον παλαιολιθικών πολιτικών αντιλήψεων.

Αφορμή για το σημερινό σχόλιο δεν είναι άλλη παρά η απόφαση – πρόταση – προώθηση του Γιώργου Κιμούλη να αναλάβει διευθύνων σύμβουλος στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος». Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης ανήκει στον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στον πρόσφατο ανασχηματισμό φέρεται να του είχε προταθεί η θέση του υπουργού Πολιτισμού, κάτι που ευγενικά αρνήθηκε. Την ώρα που οι «Αριστεροί» ή «προοδευτικοί» του καλλιτεχνικού χώρου γυρνούν την πλάτη στον Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Κιμούλης παραμένει φίλος και συνομιλητής του πρωθυπουργού, ενώ μιλάει δημόσια για την ανάγκη μίας «Αριστερής αντίληψης» στη διακυβέρνηση και στη διοίκηση του κράτους – «προσόντα» αρκετά για να προταθεί για ένα κέντρο-στολίδι αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο προσφέρθηκε στο ελληνικό Δημόσιο για να γνωρίσει ο μέσος πολίτης την πλούσια πολιτιστική μας κληρονομία και ταυτόχρονα να αποτελέσει πόλο έλξης στο εξωτερικό.

Αντί, λοιπόν, η κυβέρνηση να επιλέξει ανθρώπους με ιδιαίτερες ικανότητες στο μάνατζμεντ και να καταστήσει το Κέντρο Πολιτισμού σημείο αναφοράς σε παγκόσμιο επίπεδο, επιλέγει να… βολέψει ένα ακόμη «δικό της παιδί». Μπορεί, βέβαια, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης να αρνηθεί την πρόταση –για την ώρα ούτε επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει–, σε κάθε περίπτωση, όμως, η αίσθηση που μένει είναι πικρή. Προκαλεί θλίψη το γεγονός ότι, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στο 8ο έτος μνημονίου, η κυβέρνηση που υποτίθεται ότι θα έφερνε κάτι «φρέσκο» πορεύεται με πρακτικές της δεκαετίας του ’80 και με γνώμονα την ικανοποίηση ενός κομματικού ακροατηρίου που αδιαφορεί για την αξιοκρατία στη Δημόσια Διοίκηση. Την ίδια ώρα, ορισμένοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την πιο καλά μορφωμένη γενιά νέων Ελλήνων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό.

Εάν θέλουμε η πατρίδα μας να αλλάξει ρότα, να σωθεί και να ευημερήσει ξανά, τότε θα πρέπει όλοι –πολιτικοί και πολίτες– να συνειδητοποιήσουμε πως οι επιλογές πρέπει να γίνονται με βάση αξιοκρατικά κριτήρια. Το κομματικό κράτος πρέπει να τελειώσει. Να επενδύσουμε στη δημιουργία και στην εξωστρέφεια, προς όφελος της κοινωνίας. Ας παραδειγματιστούμε έστω από την Ιταλία, που, σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της πολιτιστικής της κληρονομίας, δίνει μαθήματα…