ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Του Νίκου Καραμανλή

Το κλείσιµο –έστω και µε αρκετούς µήνες καθυστέρηση– της δεύτερης αξιολόγησης και η εκταµίευση της δόσης των 8,5 δισ. ευρώ είναι κατά γενική οµολογία µία καλή είδηση. Τόσο για την «παγωµένη» οικονοµία όσο και για την κοινωνία, που γνωρίζει ότι έχει να ανέβει έναν ακόµη «Γολγοθά», αλλά που βλέπει ότι υπάρχει µπροστά µία τελευταία ευκαιρία. Ο κύκλος της αβεβαιότητας, που άνοιξαν οι υπέρµετρες απαιτήσεις των δανειστών και οι άνευ ουσίας λεονταρισµοί της κυβέρνησης, φαίνεται να κλείνει. Το ζητούµενο, λοιπόν, είναι η επόµενη µέρα, που απαιτεί συγκροτηµένο πλάνο, σοβαρότητα και στιβαρότητα, µακριά από λαϊκίστικες κορόνες, που τόσο κόστισαν.

Πρώτος απ’ όλους, ο πρωθυπουργός θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δεν µπορεί να καλλιεργεί υπέρµετρες προσδοκίες. Τόσο γιατί οι εταίροι µας –βλ. Βόλφγκανγκ Σόιµπλε– είναι «αρτηριοσκληρωτικοί», όσο και επειδή ορισµένοι υπουργοί ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δείχνουν να µην έχουν αντιληφθεί την κρισιµότητα των στιγµών. Οι Έλληνες πολίτες είναι υποχρεωµένοι να υποστούν νέες θυσίες, προκειµένου το «κάρο» να ξεκολλήσει από τον βάλτο και η οικονοµία να αρχίσει πάλι να κινείται.

«Κλειδί», όπως έχουµε επισηµάνει αρκετές φορές απ’ αυτήν εδώ τη στήλη, είναι οι επενδύσεις. Ο ιδιωτικός τοµέας αποτελεί την «ατµοµηχανή» ανάπτυξης που χρειάζεται η χώρα, για να µειωθεί η ανεργία και να αυξηθούν οι µισθοί. Η κυβέρνηση, αφήνοντας στην άκρη κορώνες περί νεοφιλελευθερισµού, πρέπει να δώσει κίνητρα ώστε κεφάλαια –εγχώρια και από το εξωτερικό– να πέσουν στην αγορά, να ανοίξουν δουλειές. Δεν χωράνε ιδεοληψίες και αγκυλώσεις του παρελθόντος, γιατί ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει µε «αίµα» τα χρόνια του µνηµονίου και το πισωγύρισµα που συντελέσθηκε µε την πολιτική και, κυρίως, τις αλήστου µνήµης ηµέρες του Γιάνη Βαρουφάκη στο ΥΠΟΙΚ. Οι µικροκοµµατικές σκοπιµότητες και οι λαϊκίστικες µεθοδεύσεις πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης. Να γίνει η Ελλάδα µία κανονική χώρα του δυτικού κόσµου.

Στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου έγινε ένα σηµαντικό βήµα προς τον ρεαλισµό. Το ζητούµενο είναι να µπορέσoυν ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνηση του να κάνουν και τα επόµενα. Και κάτι ακόµα… Δεν πρέπει να λησµονούµε ότι η συµφωνία δεσµεύει τη χώρα να παράγει υψηλά πρωτογενή πλεονάσµατα τουλάχιστον µέχρι το 2060, χωρίς κανείς να λαµβάνει υπόψη τις συνθήκες της παγκόσµιας οικονοµίας. Αν αυτά βασιστούν στην υπερφορόλογηση και στις περικοπές των ήδη πετσοκοµµένων συντάξεων, τότε πολύ σύντοµα θα βρεθούµε πάλι να συζητάµε για νέα µέτρα.

Σχολιάστε