ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Του Νίκου Καραμανλή

Οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας ξεθωριάζουν επικίνδυνα. Ακριβώς όπως ξεθώριασε και το επικοινωνιακό αφήγημα της κυβέρνησης, μετά τη διαρροή των πρακτικών του τελευταίου Eurogroup. Μίας κυβέρνησης που, από τους λεονταρισμούς ότι δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα, έφτασε να ψηφίζει στη… ζούλα –κατά το κοινώς λεγόμενο– τροπολογίες για τις συντάξεις, σε νομοσχέδιο για την αλιεία. Την ίδια ώρα, ο πήχης εν όψει του Eurogroup της 15ης Ιουνίου έχει πέσει πολύ χαμηλά από όλες τις πλευρές. Δεν είναι τυχαία η αλλαγή ρητορικής του πρωθυπουργού, που από «καθαρή λύση» για το χρέος έφτασε να ζητάει αναπτυξιακές πολιτικές. Μάλιστα, οι καλά γνωρίζοντες τις προθέσεις των δανειστών σημειώνουν πως οτιδήποτε περισσότερο από μία «γενναία» δόση θα ισοδυναμεί με θαύμα.

Το πιο ανησυχητικό –κάτι που έχουμε επανειλημμένως επισημάνει στο «Π»– είναι πως, ακόμη και στις πιο κρίσιμες στιγμές, το Μέγαρο Μαξίμου ασκεί πολιτική με επικοινωνιακούς όρους. Για να ψηφιστεί το 4ο μνημόνιο από τους 153 βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, γέμισαν τα πρωτοσέλιδα των φιλικών Μέσων από μη ρεαλιστικές υποσχέσεις. Την ίδια ώρα, έχοντας προφανώς λησμονήσει την ομολογία του περί «αυταπάτης», ο πρωθυπουργός διατυμπάνιζε πως δεν θα διστάσει να έρθει και σε ρήξη με τους δανειστές, θυμίζοντας περισσότερο τη λαϊκή παροιμία «Θύμωσε ο αγάς κι έκοψε τα… πόδια του».

Κοιτάζοντας κανείς τη μεγάλη εικόνα που έχει διαμορφωθεί, βλέπει πως το ΔΝΤ –το ξεκαθάρισε ο Τζέρι Ράις– δεν θα βάλει ούτε ένα ευρώ στο πρόγραμμα έως ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση με το χρέος, ενώ, από την άλλη, το Βερολίνο δεν θέλει να δώσει τίποτα περισσότερο από επέκταση της ωρίμανσης των ομολόγων (ίσως και μία μικρή μείωση του επιτοκίου) και αυτή με πολύ σκληρούς όρους. Ανάλογη στάση τηρεί και η ΕΚΤ, με τον Μάριο Ντράγκι –στο πλαίσιο και της διαμάχης του με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε– να ξεκαθαρίζει ότι με το υπάρχον μείγμα μέτρων για το χρέος δεν πρόκειται να εκδώσει θετική έκθεση για το χρέος. Απομακρύνεται δηλαδή κι άλλο η ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, κάτι που θα έδινε έστω και ψήγματα αναπτυξιακής προοπτικής σε ένα περιβάλλον ακραίας λιτότητας.

Μακριά από εμάς κάθε ίχνος λαϊκισμού, όμως δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει ότι η σημερινή κυβέρνηση –που δεν θα έπαιρνε ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα λιτότητας– όχι μόνο έχει ψηφίσει ένα Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα (με περικοπές και φόρους, που πλήττουν ακόμη και τους πλέον αδύναμους), αλλά ετοιμάζεται να φέρει ακόμη περισσότερα για μετά τη λήξη του προγράμματος. Οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνει ξεπερνούν κατά πολύ τον δικό της βίο και φτάνουν μέχρι το 2048 ή το 2060. Κι όλα αυτά, για να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία για μερικούς μήνες ακόμη…

Σχολιάστε