ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Του Νίκου Καραμανλή

Πολύ κοντά στην κατάρρευση έφτασε το σύστηµα Υγείας στην Ελλάδα, απόρροια των περιοριστικών πολιτικών που επέβαλαν τα µνηµόνια από το 2010 µέχρι και σήµερα. Εάν τα νοσοκοµεία και τα κέντρα Υγείας, σε αυτές τις τόσο δύσκολες συνθήκες, στάθηκαν όρθια, το οφείλουν σε πολύ µεγάλο βαθµό στον τιτάνιο αγώνα που έδωσαν και δίνουν γιατροί, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό. Ακόµη και ο αναπληρωτής υπουργός, Παύλος Πολάκης, στην αποκλειστική συνέντευξή του στο «Π» αυτής της εβδοµάδας, παραδέχεται ότι θα στερούνταν σοβαρότητας µία δήλωση ότι όλα λειτουργούν τέλεια στο χώρο της Υγείας. Στην ίδια γραµµή και η αξιωµατική αντιπολίτευση, αναγνωρίζει το πρόβληµα και προτείνει τις δικές της λύσεις.

Όπως συµβαίνει πάντα, όλα αυτά τα χρόνια των µνηµονίων, το «µάρµαρο» των ελλείψεων το πληρώνουν οι πολίτες, οι εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί µας που δεν έχουν την οικονοµική δυνατότητα να προσφύγουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι χαµηλόµισθοι, που καθηµερινά δοκιµάζονται στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκοµείων, αλλά και τις κλινικές µε τις συνθήκες σε πολλές περιπτώσεις να µην είναι αυτές που αρµόζουν σε χώρα του δυτικού κόσµου. Γι’ αυτό και το πολιτικό σύστηµα οφείλει, σε ένα τόσο κοµβικό ζήτηµα όπως είναι η Υγεία, να παραµερίσει τις διαφορές και να αναζητήσει τις βέλτιστες λύσεις µέσα στα στενά οικονοµικά πλαίσια που υπάρχουν. Δεν χωράνε µικροπολιτικές πρακτικές από κανέναν όταν µιλάµε για ανθρώπινες ζωές, για ανθρώπινο πόνο. Όσο έστω και µία κλίνη Μονάδας Εντατικής Θεραπείας παραµένει κλειστή, κανείς δεν µπορεί να κοιµάται ήσυχος.

Στην αποκλειστική συνέντευξή του στο «Π» ο κ. Πολάκης στέκεται και σε κάτι πολύ σηµαντικό, στις υπερτιµολογήσεις υλικών, φαρµάκων, αντιδραστηρίων και υπηρεσιών. Είναι τραγικό, ακόµη και σήµερα που το κάθε ευρώ είναι πολύτιµο, οι επιτήδειοι να επιχειρούν να θησαυρίσουν από τον χώρο της Υγείας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές από την τακτική τους. Το νοµοσχέδιο για το ελεγχόµενο σύστηµα προµηθειών είναι µία καλή αρχή, αρκεί να τελειώσουν οριστικά (σ.σ. πλην ελαχίστων περιπτώσεων, που δεν µπορεί να γίνει διαφορετικά) οι εξωσυµβατικές προµήθειες αλλά και παρατάσεις συµβάσεων. Οι διεθνείς διαγωνισµοί είναι µονόδροµος.

Για όλα τα παραπάνω είναι επιτακτική ανάγκη όλες οι πολιτικές δυνάµεις να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να ξεκινήσουν έναν διάλογο, ουσιαστικό, όχι προσχηµατικό, όπου ο καθένας θα καταθέσει τις δικές του προτάσεις. Δεν είναι εύκολο να βρεθούν λύσεις, ιδίως όταν τα περιθώρια για δαπάνες είναι πολύ στενά, είναι όµως αναγκαίο. Υπάρχουν τόσα άλλα πεδία πολιτικής όπου µπορούν να ξιφουλκήσουν!

Σχολιάστε