ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Συνέντευξη στην Φιλία Νομικού 

Ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς της γενιάς του, o Πυγµαλίων Δαδακαρίδης µιλά στην Karfitsa, για τη διδακτική εµπειρία και τη συµµετοχή του στους Άγαµους Θύτες που εµφανίζονται για µία και µοναδική παράσταση στις 14 Ιουνίου στο Θέατρο Δάσους. Μιλά επίσης για την τροµοκρατική επίθεση στο Μάντσεστερ, που δεν βίωσε χωρίς αγωνία, αφού εκεί ζει η αδελφή του µε την οικογένειά της. Δηλώνει  αισιόδοξος για το µέλλον της Ελλάδας, αν όχι λόγω αντικειµενικών δεδοµένων… λόγω της θετικής του σκέψης.

Τι θα δούµε από την παράσταση των «άγαµων θυτών» στη Θεσσαλονίκη και τι έχετε αποκοµίσει µετά από τόσα χρόνια από την παράσταση αλλά και το κοινό;

Είναι µία µουσικοθεατρική παράσταση µε κείµενα της Δήµητρας Παπαδοπούλου και του Χρήστου Τολιάδη, που σατιρίζουν χαρακτήρες, ρόλους και διάφορες κοινωνικές συνθήκες του σήµερα. Υπό τη σκηνοθετική «µπαγκέτα» του Ιεροκλή Μιχαηλίδη δηµιουργείται ένα συναισθηµατικό δρώµενο. Με διάφορα σκέτς, αυτοσχεδιασµούς, κείµενα και όλα αυτά  πλαισιωµένα από τραγούδια που εξυπηρετούν τη συνθήκη, δηµιουργείται η παράσταση των Άγαµων. Τα τελευταία  2-3 χρόνια επειδή υπήρξαν και συνεργασίες µουσικών φίλων έχουµε επεκτείνει και το µουσικό µας κοµµάτι λίγο παραπάνω. Η έννοια της γνώσης που έχω πάρει από την παράσταση την ίδια, έγκειται στη διαφορετική εµπειρία γιατί το κοινό των Αγάµων, επειδή µιλάµε για παράσταση σε χώρο της νύχτας, που λέµε, δεν έχει την αντίστοιχη πειθαρχία µε ένα εντελώς θεατρικό κοινό. Όχι ότι δεν είναι θεατρικό κοινό, αλλά οι ώρες, η συνθήκη, η διαφορετικότητα του χώρου έχουν κάποια «σκαλοπάτια»,  όπου στον τρόπο συµπεριφοράς και λειτουργίας µέσα στην παράσταση, αν είσαι εκεί και είσαι παρών σου µαθαίνουν διαφορετικούς δρόµους και τρόπους προσέγγισης.

Σας έχει κερδίσει το θέατρο ή σας έχει χάσει η τηλεόραση; Έχουµε καιρό να σας δούµε σε κάτι.

Δεν έχει τύχει, τα τελευταία χρόνια  τηλεοπτικά να συζητηθεί κάτι  ή να µπούµε σε µία διαδικασία να µιλήσουµε µε κάποιον, για κάτι το οποίο να αφορά και τους δυο µας. Και τις δύο πλευρές της συνεργασίας.

Έχετε  γεννηθεί  στην Αγγλία. Πόσο Άγγλος είστε στο χιούµορ και πόσο συµβατό είναι το Αγγλικό χιούµορ µε το Ελληνικό;

Θα σας γελάσω γιατί έχω µεγαλώσει στην Ελλάδα και ο τρόπος συµπεριφοράς µου είναι καθαρά ελληνικός, στην πλευρά του χιούµορ. Αντιλαµβάνοµαι το χιούµορ των Εγγλέζων και τη φλεγµατικότητα που έχει ή τη διαφορετικότητα, αλλά νοµίζω πως η κοινή βάση είναι η άµεση εµπιστοσύνη που έχει ο δέκτης και ο ποµπός, καµία φορά, από την πλευρά της επικοινωνίας. Ο τρόπος δε, που έχεις συµπεριφερθεί, αν ο ποµπός είναι γνωστός ή όχι, φέρνει και το αποτέλεσµα του πώς σε εµπιστεύεται ο άνθρωπος που σε έχει δει, είτε στο θέατρο, είτε στους Άγαµους, είτε σε κάποια περιοδεία, από τον τρόπο που έχεις λειτουργήσει απέναντί του τόσα χρόνια. Δεν ξέρω αν είµαι πολύ κοντά στο αγγλικό χιούµορ, το κατανοώ, είναι υπέροχο όταν συµβαίνει, αλλά έχει µία διαφορετική σκηνική συµπεριφορά, σε σύγκριση µε το ελληνικό.

Έχετε συγγενείς στο Μάντζεστερ, πως βιώσατε τα τελευταία γεγονότα µε την τροµοκρατική επίθεση;

Ναι έχω συγγενείς, µιλήσαµε όµως και είναι όλοι καλά. Η δική µου σκέψη πάνω στην τροµοκρατία είναι πως ό,τι εµπεριέχει φόβο, τρόµο, βία είναι απορριπτέο. Δε βρίσκω τίποτα λογικό στη σκέψη ότι ένας άνθρωπος ζώνεται µε εκρηκτικά για να προκαλέσει πολιτικά κάτι. Ο ίδιος ο φόβος, σε οποιαδήποτε εποχή, από οποιονδήποτε άνθρωπο δε νοµίζω ότι δηµιουργεί διεξόδους λογικής και ιδιαίτερα όταν συµβαίνει σε πολίτες. Δηλαδή, αν έχεις πραγµατικό θάρρος, πήγαινε χτύπα αυτούς που πραγµατικά σε ενοχλούν. Δεν µπορώ να τα έχω µε εσάς και εγώ να πηγαίνω να σπάω ένα ψιλικατζίδικο στον Πειραιά.

Από την επικοινωνία που έχετε µε συγγενείς και φίλους στην Αγγλία τι αίσθηση έχετε  για το Brexit;

Δε νοµίζω ότι ποτέ την Αγγλία την επηρέαζε οικονοµικά το τι συµβαίνει. Το µόνο θέµα που έχει λειτουργήσει, επειδή προσπαθούν δηλαδή να ενοποιήσουν την Ευρώπη, έτσι όπως το έχουν κάνει,  είναι σαν αντίληψη και συµπεριφορά ένας εκβιασµός του τύπου, αν φύγετε από την Ευρώπη θα πάθετε τα µύρια όσα. Κανένας δε λέει ότι η Αγγλία περνά την τρίτη ύφεση, οι ίδιοι οι δηµοσιογράφοι δεν το ξέρουν, ότι εκεί έχουν 10 εκατοµµύρια  ανέργους και ότι δεν υπάρχει καµία ανάπτυξη τα τελευταία πέντε- έξι χρόνια. Δεν το εκφράζει κανείς. Γιατί να µου πεις να το ψάξει κανείς, αφού στην Ελλάδα είµαστε, δε µας ενδιαφέρει. Η ηµιµάθεια όµως, καµιά φορά είναι ένα περίεργο πράγµα.

Με το «Έτερος Εγώ» τι θα γίνει τελικά θα το δούµε στους κινηµατογράφους;

Το «Έτερος Εγώ» ξεκίνησε μία φεστιβαλική πορεία από το Λος Άντζελες που διαγωνίστηκε και πήρε το Audience Orpheus Award αλλά και σε διάφορα μεγάλα φεστιβάλ στα οποία έχει προταθεί. Νομίζω μέσα στο καλοκαίρι θα βγει στους θερινούς κινηματογράφους ή θα ξαναβγεί στις αίθουσες κάποια στιγμή. Δε νοµίζω να υπήρξαν 3,5 χρόνια δουλειάς… για να µείνει κάπου στο ράφι ξεχασµένο.

 

Πόσο αισιόδοξος είστε  για την έκβαση της ελληνικής οικονοµικής κρίσης και πόσο πολιτικοποιηµένος, σε µία περίοδο που οι ζωές όλων µοιάζουν να κρίνονται από µήνα σε µήνα στη βουλή;

Θέλω να είµαι αισιόδοξος ως άνθρωπος γιατί είµαι ακόµη  πολύ νέος, δε θέλω να είµαι απαισιόδοξος. Τι ακριβώς έχει συµβεί θα έπρεπε όλους να µας είχε ενοχλήσει πολλά χρόνια πριν. Αν και ακόµη δεν βλέπω µία θέση του πολίτη, ανθρώπους που έχουν αγανακτήσει πραγµατικά, στον τρόπο συµπεριφοράς απέναντι στα πράγµατα. Δεν έχω δει κανέναν να λειτουργεί ενάντια στη γενική διάθεση. Ακριβώς όπως λειτουργεί ένας άνθρωπος ο οποίος έχει ένα δάνειο και  χρωστά απέναντι σε µία τράπεζα, ακριβώς έτσι λειτουργούµε και εµείς στο σύνολό µας τώρα. Με την έννοια, ότι επειδή το ίδιο το κράτος χρωστάει, προσπαθούµε να ανταπεξέλθουµε σε αυτό το πράγµα  ουσιαστικά µη µπορώντας να υπολογίσουµε τις συνέπειες και αυτό κυρίως, γιατί ο ίδιος ο πολίτης πέρα από τις ψήφους του δεν έχει ουσιαστικά τώρα την άµεση πολιτική κατάσταση στα χέρια του. Δε ξέρω το τέλος πως θα είναι, τι θα είναι και που θα πάει. Εύχοµαι να τελειώσει όσο πιο σύντοµα γίνεται.

Σχολιάστε