ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Του Νίκου Καραμανλή

Η απόφαση της κυβέρνησης να ενισχύσει ευαίσθητες κοινωνικές οµάδες µε τη διανοµή του κοινωνικού µερίσµατος µόνο θετικά µπορεί να αντιµετωπιστεί. Σε µία περίοδο που το ευρώ είναι δυσεύρετο για τους περισσότερους, ακόµη κι αυτό το βοήθηµα θα δώσει «ανάσα» σε εκατοµµύρια νοικοκυριά. Πρόκειται, δε, για χρήµατα που θα πέσουν άµεσα στην αγορά –άρα κάποια θα επιστρέψουν στον κρατικό κορβανά µέσω του ΦΠΑ–, δίνοντας «φιλί ζωής» σε εµπόρους και µαγαζάτορες που στενάζουν.

Ωστόσο, δεν πρέπει να παραγνωρίζουµε ορισµένες βασικές παραµέτρους, όπως το από πού και πώς προήλθε αυτό το υπερπλεόνασµα του κρατικού προϋπολογισµού. Γιατί, δυστυχώς, η Ελλάδα του 2017 δεν είναι µία χώρα που µπορεί να ασκήσει κοινωνική πολιτική από την ανάπτυξη της οικονοµίας της, αλλά από την αφαίµαξη φορολογουµένων που απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν άρχουσα τάξη. Το ποσό του 1,4 δισ. ευρώ, που θα µοιράσει η κυβέρνηση, προήλθε από µία σκληρή φορολογική πολιτική που εφαρµόζεται τα τελευταία χρόνια και που επιβάλλεται από δανειστές και εταίρους, σε συνεργασία βέβαια µε τους εκάστοτε κυβερνώντες.

Η ελληνική οικονοµία –πέρα από τις δηλώσεις που κρύβουν πολιτική σκοπιµότητα– παραµένει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, µε την υπερφορολόγηση –από την οποία προήλθε το «δώρο» που θα µοιράσει η κυβέρνηση τον Δεκέµβριο– να αποτελεί τροχοπέδη στην οποιαδήποτε προοπτική ανάταξης και ανάκαµψης. Οι πληγές που έχουν ανοίξει σε νοικοκυριά και µικροµεσαίες επιχειρήσεις δεν µπορούν να επουλωθούν από το κοινωνικό µέρισµα, ενώ µόνο δυσάρεστη έκπληξη προκαλούν οι παραδοχές κορυφαίων υπουργών ότι συνειδητά φορολογήθηκε τόσο πολύ η µεσαία τάξη –στην οποία ο κ. Τσακαλώτος τοποθέτησε όσους παίρνουν 1.000-1.500 ευρώ τον µήνα– και συντέλεσε καθοριστικά στο υπερπλεόνασµα.

Η Ελλάδα, επτά χρόνια µετά το πρώτο µνηµόνιο, εξακολουθεί να βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Για να υπάρξουν όµως αναπτυξιακή προοπτική και επιστροφή στην κανονικότητα, πρέπει πρωτίστως να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη και το βάρος να πέσει στα προβλήµατα της καθηµερινότητας. Πρέπει οι παθογένειες, που άλλοι επειδή δεν πρόλαβαν, άλλοι επειδή δεν µπόρεσαν και άλλοι ιδεοληπτικά δεν ήθελαν, να πολεµηθούν. Πρέπει επιτέλους να υπάρξει ένας αναπτυξιακός σχεδιασµός τον οποίο θα υπηρετήσουν πιστά οι σηµερινοί και οι όποιοι επόµενοι κυβερνώντες, ώστε η ελληνική οικονοµία να µετασχηµατιστεί από προβληµατική σε ανταγωνιστική. Μόνο έτσι θα ξεφύγουµε από τον φαύλο κύκλος της ύφεσης και των προϋπολογισµών που θα βασίζονται στην υπερφορολόγηση των ίδιων και των ίδιων.

Ο µεγάλος στόχος για το 2018 δεν πρέπει να είναι η διανοµή ακόµη µεγαλύτερου κοινωνικού µερίσµατος, αλλά να υπάρχουν λιγότεροι συµπολίτες µας που να χρειάζονται αυτό το «δώρο» από το κράτος για να πάρουν «ανάσα». Και αυτό µπορεί να γίνει µόνο µε µείωση της ανεργίας και παραγωγή πλούτου. Είναι ακριβώς όπως στην περίπτωση των συσσιτίων, όπου το ζητούµενο είναι να µην υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται από το κράτος, την Εκκλησία, την όποια οργάνωση ένα πιάτο φαγητό, αλλά να το έχουν εξασφαλισµένο από τη δουλειά τους.