ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗ (*)

 

Ποτέ πριν, στη μεταπολίτευση, οι διαφορές μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων δεν ήταν τόσο ξεκάθαρες. Ποτέ πριν δεν υπήρχε τόσο έντονο ταξικό πρόσημο.

  • Από τη μια, η κυβέρνηση που θέλει να αναδιανείμει τα βάρη υπέρ των αδυνάτων.
  • Από την άλλη, η αξιωματική αντιπολίτευση, που θέλει να αναδιανείμει τον πλούτο υπέρ των αρίστων.

 

  • Από τη μια, ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλει με νόμο να αυξήσει τον κατώτατο μισθό.
  • Από την άλλη, η ΝΔ που με νόμο τον μείωσε.

 

Η ΝΔ που, όμως, θα πρέπει τώρα να πάρει μια ξεκάθαρη θέση. Και αλήθεια, τώρα, τι θα κάνει ο Κ. Μητσοτάκης;

  1. Θα συμφωνήσει ότι ο κατώτατος μισθός είναι πολύ χαμηλός και πρέπει να αυξηθεί; Μα, αυτό θα σημαίνει ότι η ΝΔ τον πετσόκοψε υπερβολικά, με συνέπεια τη σφαγή των εργαζομένων, όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα ομολογήσει τέτοιο πράγμα;
  2. Θα πει ότι ΤΟΤΕ έπρεπε να μειωθεί, αλλά ΤΩΡΑ πρέπει να αυξηθεί; Μα, σε τέτοια περίπτωση, γιατί δεν υπάρχει στο πρόγραμμά του; Γιατί δεν τον ακούμε να το λέει, όταν παρουσιάζει τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα και που –όπως ισχυρίζεται- εκείνος μπορεί να εγγυηθεί; Όμως, πέραν αυτού, μια τέτοια στάση θα σημαίνει ότι υποχωρεί από τη βαθιά κόκκινη νεοφιλελεύθερη γραμμή του: «η μείωση του μισθολογικού κόστους οδηγεί, αυτόματα, στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας». Προσέξτε με τι αδιέξοδο βρίσκεται αντιμέτωπος, εξαιτίας της καταστροφολογικής ρητορικής που ακολουθούσε μέχρι τώρα.

Διότι, αφού η ΝΔ ισχυρίζεται ότι τα πράγματα στη χώρα πηγαίνουν όλο και χειρότερα, είναι παράλογο να συμφωνήσει τώρα ο Πρόεδρός της σε αύξηση του μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων. Κάτι τέτοιο δεδομένα –κατά τη δική του λογική- οδηγεί σε μείωση της ανταγωνιστικότητάς τους. Αυτά έλεγε μέχρι χθες. Τώρα, πώς θα συνεχίσει να λέει τα ίδια, αν συμφωνήσει στην αύξηση των μισθών;

  1. Αραγε, ο Κ. Μητσοτάκης θα μείνει πιστός στην ιδεολογική του γραμμή και θα πει ότι ο κατώτατος μισθός, όχι μόνο δεν πρέπει να αυξηθεί, αλλά θα πρέπει να μειωθεί και άλλο, ώστε να ευνοηθούν οι επιχειρήσεις; Μα, αυτό θα σημαίνει την πολιτική του αυτοκτονία, έτσι δεν είναι; Είναι ποτέ δυνατόν να πειστεί ο εργαζόμενος-δυνητικός ψηφοφόρος του ότι θα πρέπει να στηρίξει… τη μείωση των αποδοχών του; Ιδιαίτερα τολμηρό πολιτικό εγχείρημα, θα έλεγα. Με μεγάλη δόση δημοσκοπικής κατάρρευσης, μέσα.
  2. Μήπως πει ο Κυριάκος ότι συμφωνεί να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός, αρκεί να συμφωνήσουν σ’ αυτό και οι εργοδότες, που αποτελούν προνομιακή δεξαμενή σταυρών για τον ίδιο και το κόμμα του; Μα, αυτό θα σημαίνει ότι απλά επιχειρεί να κρυφτεί πίσω από κάποιους άλλους, οι οποίοι θα λένε ΟΧΙ. Αποτέλεσμα; Το ίδιο με την προαναφερθείσα επιλογή.

Επί της ουσίας, λοιπόν, στο θέμα των μισθών ο Κ. Μητσοτάκης έχει μόνο δύο επιλογές:

  • Είτε να αποκαλύψει το αντεργατικό του προφίλ (για το οποίο τον καταγγέλλει η κυβέρνηση),
  • είτε να υποχωρήσει πίσω από την κόκκινη γραμμή του, απογοητεύοντας τους φανατικούς οπαδούς του σκληρού πυρήνα που έχει δημιουργήσει με τη βοήθεια του Αντιπροέδρου του, Αδωνι Γεωργιάδη.

Οποιαδήποτε μεσοβέζικη λύση θα ερμηνευτεί προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Επομένως, επί της ουσίας, τρίτος δρόμος δεν υπάρχει: Αντεργατικό προφίλ ή βαθιά απογοήτευση στο στρατόπεδό του; Εκείνος αποφασίζει.

Κλείνοντας, απλώς να θυμίσω κάτι που έλεγε η γιαγιά μου: Με το πέρασμα του χρόνου, ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αποκαλύπτεται.  Για να δούμε αν ισχύει…

 

(*) Ο Γιώργος Χριστοφορίδης είναι δημοσιογράφος, πρώην ειδικός σύμβουλος του Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης.

Σχολιάστε