ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

του Βασίλη Κιλτίδη

Η τελευταία δεκαετία της χώρας θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως η δεκαετία των αυτόκλητων σωτήρων. Βασικό τους χαρακτηριστικό ήταν πάντοτε η υπόσχεση της σωτηρίας. Η αλήθεια είναι, πως από όλους τους φερόμενους ως σωτήρες της χώρας κανείς προφανώς δεν γνώριζε καν, τι ακριβώς προσπαθούσε να διασώσει. Οι σωτήρες πάντα πίστευαν πως πρέπει να διασώσουν με μικρό-διαχειριστικές μεθόδους την οικονομία ως ένα συνοθύλευμα επίπλαστων και εικονικών αριθμητικών μεγεθών. Κύριο θύμα της ουτοπίας τους υπήρξε η εργαζόμενη τάξη που με κόπο και θυσίες καλείται να επηρεάσει τους εικονικούς ηλεκτρονικούς δείκτες, οδηγούμενη στρατηγικά στη φτωχοποίηση και τη χρεοκοπία. Οι φερέλπιδες σωτήρες πρέπει να αντιληφθούν το μεταλλασσόμενο οικονομικό σκηνικό που κυματίζει διεθνώς μέσα από την πορεία των αγορών και των κοινωνιών, των οποίων η φύση τροποποιείται.

Βρισκόμαστε διεθνώς σε ένα κομβικό σταυροδρόμι της πορείας του Δυτικού κόσμου. Ο πάλαι ποτέ νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός των ισχυρών οικονομιών της Δύσης παρέδωσε δίχως προβληματισμό τις βασικές αρχές του και βρίσκεται σε ένα στάδιο του οποίου το όνομα ακόμη αναζητείται, αλλά οι νέοι κανόνες του είναι εμφανέστατοι. Αυτή τη στιγμή, η εξέλιξη της τεχνολογίας μεταλλάσσει το ίδιο το ανθρώπινο είδος και την κοινωνία κατά τις δομές και τις δράσεις τους. Έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι κοινωνίες δομούνται και εργάζονται. Η διαδικασία της κοινωνικής παραγωγής παραδίδεται στο «σύννεφο» του Διαδικτύου. Η οργανωμένη εργασία όπως την γνωρίζαμε έχει καταργηθεί. Οι άνθρωποι δουλεύουν είτε στους δρόμους, είτε στα κινητά τηλέφωνα, είτε στα σπίτια τους. Ελάχιστες παραδοσιακές μορφές εργασιών παροχής υπηρεσιών θα διασωθούν μέχρι το 2020. Οι άνθρωποι επιθυμούν να είναι αυτοαπασχολούμενοι και επιχειρηματίες του εαυτού τους. Εργάζονται ακόμη και εντός του ελεύθερου χρόνου τους μέσα από τις δυνατότητες των εξελιγμένων τεχνολογιών. Απαιτούν οι συναλλαγές να γίνονται με τρόπους απλούς, εύκολους και ξεκάθαρους, χωρίς μεσάζοντες και κρατικό παρεμβατισμό.

Μέσα σε αυτό το νέο κύμα του Διεθνούς Καπιταλισμού που αναδιαρθρώνει τις κρατικές -κοινωνικές δομές και τις ζωές μας, δεν μπορούμε να βασίζουμε τη διαχείριση των οικονομικών της Ελλάδος σε σοβιετικά διαχειριστικά μοντέλα. Η χώρα δεν πρόκειται να διασωθεί μέσω του ΙΚΑ και της Εφορίας. Δεν μπορεί το τρέχον μοντέλο κοινωνικής ασφάλισης, αυτό της υποχρεωτικής δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, να συνεχίσει να ισχύει απλά και μόνο ως ένας βίαιος εισπρακτικός μηχανισμός. Επί της ουσίας του, έχει αυτοκαταργηθεί εδώ και χρόνια. Δεν μπορεί το φορολογικό μοντέλο του 85%-175%-225% να συνεχίσει να ισχύει. Μέσα από τις μεθόδους του κρατικού υπερπαρεμβατισμού δημιουργείται εν γνώση των «σωτήρων» μια φούσκα χρέους που θα εκραγεί πολύ σύντομα και οι συνέπειες αυτής της έκρηξης, δεν θα μπορούν αυτή τη φορά να αντιμετωπιστούν με τη μέθοδο του δανεισμού και της εκ νέου υπερχρέωσης διότι η αναλογία τυπωμένου και ηλεκτρονικού χρήματος με τις δυνατότητες των πόρων του πλανήτη έχει καταργηθεί προ πολλού. Πρόκειται για ξύλινα εξουσιαστικά μοντέλα σοβιετικών προδιαγραφών με στόχο τη δημιουργία φόβου και τρόμου στην κοινωνία και χωρίς καμία απολύτως προοπτική πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης.

Η αλήθεια είναι, ότι η Ελλάδα δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Μέσα στην τελευταία δεκαετία αναδιάρθρωσης των διεθνών καπιταλιστικών μοντέλων, η χώρα συνέχισε να βρίσκεται πάντα μισό αιώνα πίσω. Οι «σωτήρες» ουδέποτε αντιλήφθηκαν τις αλλαγές στον άνθρωπο και στην κοινωνία. Σε αυτή τη χώρα, ακόμη και λίγα χρόνια πριν, μας αποκάλεσαν τεμπέληδες επειδή δουλεύαμε μέσω των κινητών τηλεφώνων και πληρώναμε τους λογαριασμούς μας ηλεκτρονικά. Μας αποκάλεσαν επιδειξιομανείς  επειδή πληρώναμε με πιστωτική κάρτα, θεωρώντας ότι το κάναμε επειδή δεν είχαμε πραγματικά λεφτά. Μας αποκάλεσαν κακομαθημένους επειδή πιστεύαμε ότι πρέπει να υπάρχει εξειδίκευση και καταμερισμός εργασιών και πως ένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα κάνει όλα. Μας χαρακτήρισαν «ασήκωτους» επειδή η δουλειά μας μπορούσε να γίνει με ένα email. Αυτή η χώρα δυστυχώς δεν τα κατάφερε.

Ποια Ελλάδα όμως είναι αυτή που μπορεί να τα καταφέρει; Τι πρέπει να γίνει για να τα καταφέρει; Μπορεί να τα καταφέρει άραγε; Τι σημαίνει το να τα καταφέρει; Προσωπικά ορίζω ως κρατική επιτυχία την δημιουργία του αισθήματος του «κοινωνικώς ανήκειν» για λογαριασμό του πολίτη. Το να κάνεις έναν πολίτη πλούσιο δεν αποτελούσε ποτέ κριτήριο κρατικής επιτυχίας για κανένα σοβαρό οικονομικό σύστημα. Ο πολίτης πρέπει να αισθάνεται ότι ανήκει στην Πατρίδα του, την κοινωνία στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε. Να χαίρεται που εργάζεται εντός των οικιστικών του πλαισίων. Ο πολίτης πρέπει να θέλει να μείνει και όχι να θέλει να φύγει. Η καθημερινότητα του πολίτη πρέπει να του παρέχει ελευθερία επιλογών και κινήσεων εντός της κοινωνικής παραγωγής. Ο άνθρωπος πρέπει να νιώθει ελεύθερος ως προς τον τρόπο που ζει και εργάζεται. Μόνο τότε μπορεί να απεμπλακεί από τα δεσμά της κοινωνικής και οικονομικής εσωστρέφειας. Οι εξελιγμένες τεχνολογίες μας παρέχουν άπειρες δυνατότητες για να παράγουμε πιο εύκολα, πιο γρήγορα, πιο έξυπνα και να ζούμε πιο άνετα. Μειώνουν το κόστος για τα πάντα και κατά συνέπεια πρέπει να εφαρμόζονται με στόχο την κατάρρευση του κόστους των πλαστών κρατικών προϊόντων. Σε ό,τι αφορά τη χρήση εξελιγμένων τεχνολογιών ωστόσο, χρειάζεται μεγάλη προσοχή ως προς την παγίδα της λανθάνουσας παγκοσμιοποίησης.  Τα «έξυπνα» διαχειριστικά μοντέλα όπως το νέο αμερικανικό, έχουν ήδη αντιληφθεί την αναγκαιότητα της ύπαρξης εθνικών οικονομιών και έχουν ήδη απομακρυνθεί από τις βλέψεις για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας οικονομίας, έστω και αυτής των δυτικών χωρών. Το ελλαδικό κράτος πρέπει να εισαγάγει τις εξελιγμενες τεχνολογίες ως μέσο προώθησης της κοινωνικής παραγωγής με όρους τήρησης του εθνικού πλαισίου, και να αποφύγει την οποιαδήποτε αφομοίωση της ελληνικής παραγωγικότητας από τις χώρες του νέου ανατολικού άξονα. Οι συνεργασίες πρέπει να γίνονται μόνο με χώρες που αντιλαμβάνονται και προωθούν αυτά τα νέα δεδομένα. Ουδείς συσχετισμός πρέπει να υπάρχει με κράτη και κοινωνίες που ακόμη αναζητούν την ταυτότητα τους έπειτα από σοβιετικές παλινωδίες 80 ετών. Οι Έλληνες πρέπει να συνεννοούνται πρωτίστως με τη Δύση.

Το μέχρι τώρα ελλαδικό σοβιετικό καθεστώς πρέπει να ανατραπεί από ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι τα τελευταία βαγόνια της νέας καπιταλιστικής αμαξοστοιχίας περνούν από μπροστά μας και εμείς ως κράτος και κοινωνία πρέπει να ορμήσουμε μέσα αποφασιστικά. Να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι ο καπιταλισμός πάντα μεταλλάσσεται και ποτέ δεν καταρρέει. Ότι ο Μαρξ τον οποίο κάποιοι μετέτρεψαν σε θρησκεία, ουδέποτε επιβεβαιώθηκε, καθώς το ιδεολόγημα του ουδέποτε κέρδισε την επιθυμία για δημιουργία και ιδιοκτησία. Ότι ο καπιταλισμός, ακόμα και σε συνθήκες κατάρρευσης προσφέρει την πολυτέλεια της ευτελούς εργασίας, έναντι της προσωπικής και κοινωνικής εξαθλίωσης. Να μην μπλέξουμε ποτέ με καθεστώτα που έχουν αρχή και τέλος. Να μείνουμε μακριά από φορείς και πρόσωπα που κινούνται στις οριακές γραμμές της μικροαπατεωνίας, προσπαθώντας να μας εξαγοράσουν για ένα καπίκι. Το μέλλον της Ελλάδας μοιραία βρίσκεται στο νέο κύμα του καπιταλισμού και όχι στην εξωραϊστική προπαγάνδα του νέο-κομμουνισμού.

Ο κ. Βασίλης Κιλτίδης είναι Κοινωνιολόγος & Δημιουργός των Media
Vassilis Kiltidis, Media Producer
CEO – Fig Leaf Media Production SA

Σχολιάστε