Δ. Μπογδάνος: Στην κοινωνία μας έχουμε μάθει να είμαστε πιο εύκολα κακοί και πικρόχολοι - Karfitsa.gr
Συνεντεύξεις

Δ. Μπογδάνος: Στην κοινωνία μας έχουμε μάθει να είμαστε πιο εύκολα κακοί και πικρόχολοι

«Ένα μάθημα χορού» που… αφυπνίζει αδρανείς εγκεφάλους και φυτεύει τον σπόρο της κατανόησης και της ανιδιοτελούς αποδοχής θα διδαχθεί στο κοινό της Θεσσαλονίκης μέσα από την ομώνυμη παράσταση σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπογδάνου. Όπως περιγράφει ο ίδιος το έργο στην Karfitsa: «Μιλάμε για δυο πολύ αντιφατικούς χαρακτήρες στη σύγχρονη Νέα Υόρκη που συναντιούνται και αποκτούν μια κατά κάποιον τρόπο ανώτερη συναισθηματική σύνδεση. Ένας καθηγητής γεωφυσικής με σύνδρομο Άσπεργκερ ζητάει από μια χορεύτρια του Broadway να τον διδάξει έναν χορό που πρέπει να εκτελέσει σε μια τελετή βράβευσης. Αυτό ουσιαστικά τους φέρνει κοντά, αλλά όχι και τόσο, γιατί ένας άνθρωπος με αυτό το σύνδρομο αδυνατεί να έρθει ούτως ή άλλως κοντά με άλλους ανθρώπους και συναισθηματικά, αλλά και πρακτικά». Άλλωστε όπως επεσήμανε ο σκηνοθέτης: «Με αυτή τη συνθήκη ο συγγραφέας του έργου Μαρκ Σαν Ζερμέν κάνει ένα σχόλιο για τον κοινωνικό αποκλεισμό και την μοναξιά μέσα από το πρίσμα ενός ανθρώπου που βλέπει τον κόσμο με μια άλλη «αφέλεια». Ο πρωταγωνιστής δεν είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει γνώσεις ή έχει ένα παιδικό μυαλό, αλλά διαθέτει μια παιδική καρδιά. Αυτό αποκτά ξαφνικά μια πιο υγιή οπτική. Η κοινωνία μας έχει μάθει να είμαστε πιο εύκολα κακοί ή έστω πικρόχολοι, παρά να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με ένα θετικό πρόσημο. Η πρώτη αντίδραση είναι η άρνηση και κρίση, ένας άνθρωπος όμως με Άσπεργκερ δεν το έχει αυτό. Εκεί αρχίζει να δίνεται ένα μάθημα που μόνο με χορό δεν έχει να κάνει».

Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού

Η κοινωνία μας αφήνει να «χορέψουμε» με την καρδιά μας;

Όχι, η κοινωνία δεν μας αφήνει. Θα σας πω ένα απλό παράδειγμα, ο κόσμος σε εορτασμούς ντρέπεται να εκφραστεί και να χορέψει με όλο του το «είναι», γιατί νιώθει ότι θα κριθεί. Στο θέατρο έρχεται κόσμος και προσπαθεί να μην γελάσει πολύ δυνατά για να μην σχολιαστεί. Αυτά τα δυο είναι πολύ επιφανειακά, αλλά καθημερινά παραδείγματα. Πόσο μάλλον όμως για πιο κρίσιμα ζητήματα, τα οποία τελικά καθορίζουν και το ποιοι είμαστε. Η αποδοχή είναι το νούμερο ένα πρόβλημα που δεν αφήνει τους ανθρώπους να αυτοπραγματοθούν.

Τι έννοια δίνετε στο νορμάλ; H κανονικότητα δεν καταρρίπτει ουσιαστικά την μοναδικότητα που έχει ο καθένας μας;

Η κανονικότητα είναι ένας όρος ο οποίος δεν θα έπρεπε να υφίσταται. Μακάρι να μην οριζόταν και να μην υπήρχε ο μέσος όρος, αυτό το οποίο το μοναδικό το κάνει δακτυλοδεικτούμενο. Μακάρι να είχαμε όλοι μας την δύναμη που βρίσκουν αυτοί οι δυο χαρακτήρες στο έργο να παραβλέψουν την κοινωνική ταμπελοποίηση και να αφεθούν, χωρίς να αποζητούν την κοινωνική αποδοχή. Φυσικά, είμαστε μέρη ενός συνόλου δεν μιλάμε για μονάδες που πρέπει να επιβιώσουν στη μοναξιά, ίσα ίσα το ακριβώς αντίθετο. Απλώς η ζωή θα ήταν διαφορετική εάν ο τρόπος με τον οποίο δεχόμαστε τον διπλανό μας και σεβόμαστε την προσωπική του ιστορία, χωρίς καν να απαιτείται να την γνωρίζουμε, του δείχναμε κατανόηση και ένα θετικό πρόσημο από την πρώτη στιγμή.

Ποια κανονικότητα πιστεύετε στις μέρες μας κατακρίνετε πιο εύκολα;

Νομίζω πως είναι οτιδήποτε ξεφεύγει από την κανονικότητα και δεν είναι συνηθισμένο και βαρετό πολύ εύκολα μπαίνει στο στόχαστρο.

Όταν σκηνοθετείτε ένα έργο σκέφτεστε να αποδώσετε αυτό που θέλετε εσείς ή αυτό που πιστεύτε ότι έχει ανάγκη το κοινό;

Αυτό που προσπαθώ είναι να επικοινωνήσω αυτό που έχω αντιληφθεί από το έργο. Δηλαδή αυτό με το οποίο έχω έρθει σε επαφή και θέλω να μεταφέρω την επίγευση που είχα εγώ με την εκάστοτε ιστορία.

Οι περισσότεροι θεατές στην Ελλάδα αγαπούν το θέατρο ή επιλέγουν με βάση την αναγνωρισιμότητα των πρωταγωνιστών;

Το ένα έχει να κάνει με το αν όντως ο κόσμος πηγαίνει στο θέατρο και θα έλεγα ότι το κοινό της χώρας πηγαίνει αρκετά. Έχει εξισωθεί άλλωστε η τιμή του εισιτηρίου στο θέατρο με του κινηματογράφου, επομένως είναι πιο ισχυρός ο ανταγωνισμός. Επίσης, υπάρχει ανεξάντλητη παραγωγή. Μπορεί να μην μιλάμε για μεγάλες παραγωγές ή για πολυπληθείς θιάσους, αλλά έχοντας την εμπειρία του εξωτερικού, με σιγουριά θα πω ότι στην Ελλάδα έχουμε πλήθος παραστάσεων που προσφέρονται για το κοινό.

Όσον αφορά την επιλογή των θεατών, αυτό καθορίζεται από τα γούστα του κοινού. Θα έλεγα ότι υπάρχει κατηγορία των ανθρώπων που θα νιώσουν την οικειότητα με κάποιο πρόσωπο, βλέποντας το είτε στην τηλεόραση είτε σε άλλες θεατρικές παραστάσεις και έτσι θα επιλέξουν πιο εύκολα την παράσταση που μπορεί να παίζει.

Ως νέος θεωρείτε σημαντικό για την δουλειά σας την τεχνολογία που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις παραστάσεις;

Μπορεί να είναι μια μεγάλη παγίδα, ειδικά στην Ελλάδα που οι παραγωγές μας δεν χαρακτηρίζονται από μια κατάρτιση σε τεχνικό επίπεδο και είναι πιο ενστικτώδης. Σπανιότερα θα μπορέσει η τεχνολογία να σταθεί ως ένα πολύτιμο εργαλείο.

Τα social media;

Για τα μέσα δικτύωσης μπορώ να πω με σιγουριά ότι έχουν ανοίξει έναν άλλο δρόμο στην επικοινωνία μιας παράστασης, για το πώς μπορεί να επικοινωνηθεί μια δουλειά. Βέβαια, η πιο ακλόνητη διαφήμιση παραμένει αυτό που λέμε «από στόμα σε στόμα».

*«Ένα μάθημα χορού», στο θέατρο ΑΘΗΝΑΙΟΝ, από 14 Φεβρουαρίου

 

photo credits Γιάννης Ζάχος

Σχολιάστε

Polls

Ποιόν θα ψηφίζατε από τους υποψηφίους περιφερειακούς συμβούλους Θεσσαλονίκης με τον συνδυασμό «Αλληλεγγύη» του Απ. Τζιτζικώστα;

Loading ... Loading ...

 

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα» σε μορφή PDF

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ