Δ.Ναχμίας: Η μόνη κρίση που αναγνωρίζω ως άνθρωπος, είναι αυτή του να μην έχω τη δυνατότητα να μελετάω - Karfitsa.gr
Συνεντεύξεις

Δ.Ναχμίας: Η μόνη κρίση που αναγνωρίζω ως άνθρωπος, είναι αυτή του να μην έχω τη δυνατότητα να μελετάω

Ο Δαυίδ Ναχμίας, ο συνθέτης που τα τελευταία χρόνια, ύστερα από συστηματική μελέτη, έφερε ξανά στην επιφάνεια και αναβίωσε μια σειρά από χρυσά μουσικά δημιουργήματα του τόπου μας από τον προηγούμενο αιώνα, επιμελείται και παρουσιάζει για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη ένα νοσταλγικό μουσικό πρόγραμμα με τίτλο «Απ’ τον Αττίκ στον Γούναρη». Ο κ.Ναχμίας σε συνέντευξη του στην Karfitsa μεταξύ άλλων εξήγησε τους λόγους που αποφάσισε να ανεβάσει την συγκεκριμένη παράσταση και πως οι νέοι αντιμετωπίζουν τα τραγούδια της τότε εποχής.

Τι θα δει το κοινό;

Όπως γνωρίζετε, το κοινό βλέπει συνήθως αυτό που αρχικά χωράει στο μάτι και την καρδιά του. Σε αυτή την περίπτωση όμως, το κοινό έχει δύο υποστάσεις… αυτούς που γνώρισαν τα τραγούδια στον καιρό τους και αυτούς που συναντούνται για πρώτη φορά μαζί τους. Οι αισθήσεις είναι διαφορετικές, αλλά πάντοτε το ίδιο έντονες.

Γιατί το κοινό πρέπει να γνωρίσει ή να ξαναθυμηθεί τα τραγούδια εκείνης της εποχής;

Υπάρχουν πολλοί ενδιαφέροντες λόγοι για τους οποίους αξίζει ο κόσμος να ξαναθυμηθεί ή να συστηθεί μ’ εκείνη την εποχή. Λένε πως μόλις θυμηθείς από πού κόλλησες ένα κρυολόγημα, σου έχει κιόλας περάσει το μισό. Ίσως λοιπόν, ένα απ’ αυτά τα ερωτικά τραγουδάκια να κρύβει το μυστικό της ίδιας της ύπαρξής τους.

Στην πραγματικότητα, όταν παραθεωρείς ένα κομμάτι του παρελθόντος, ασυνείδητα, κόβεις το αντίστοιχο κομμάτι απ’ το μέλλον. Δυστυχώς, στην «μασίφ» τέχνη των προγόνων μας, σε κάθε επίπεδο και μετερίζι, δεν παρουσιάστηκε κάποια αντίστοιχα τίμια αντιπρόταση για να την υποκαταστήσει στον μεταμοντέρνο γαλαξία που ζούμε.

Στις μέρες μας γράφονται τραγούδια που μπορούν αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου;

Ο χρόνος θα το δείξει αυτό. Εφόσον όμως ρωτάτε εμένα, θα σας απαντήσω… όχι. Ίσως αντέξουν τα σημερινά δημιουργήματα στον χρόνο ως μουσειακά παραδείγματα προς μη μίμηση μίας εποχής πτώσης όπου οι άνθρωποι γνώριζαν πόσο κάνει το κάθε τι αλλά σπανίως τι αξίζει.

Η τέχνη, όπως περνάν τα χρόνια, προσομοιάζει το μαύρο κουτί του αεροπλάνου που έστω κι αν οι πιλότοι δεν βρίσκονται πια στη ζωή μετά απ’ το ατύχημα, το μαύρο κουτί ετεροχρονικά, θ’ αποκαλύψει τις προθέσεις και τον βαθμό της δεξιότητάς τους.

Τι σας παρακίνησε να ανεβάσετε το «Απ’ τον Αττίκ στον Γούναρη» ;

Ο Αττίκ έγραψε το πρώτο του τραγούδι το 1901, την Σερενάτα της μοδιστρούλας και άνοιξε τότε μία βαριά πόρτα η οποία παρέμεινε ανοιχτή για 65 χρόνια.

Με τον θάνατο του Νίκου Γούναρη (5-5-65) η πόρτα αυτή, έκλεισε για πάντα και αυτός ο όμορφος κύκλος ολοκληρώθηκε. Ο τίτλος αυτός, υπονοεί την χρονική περίοδο του πρώτου τμήματος του 20ου αιώνα. Αυτό που με παρακίνησε, ήταν η αστείρευτη πηγή νέων ιδεών που ήταν μέχρι τώρα, αδίκως καταχωνιασμένες στα σεντούκια και τα πατάρια. Υποψιάστηκα τότε πως θα ήταν παράλληλα και μία αστείρευτη πηγή ευτυχίας για μένα και ποτέ δεν άλλαξα γνώμη.

Ποιο τραγούδι εκείνης της εποχής σας συγκινεί περισσότερα και γιατί;

Δεν θα μπορούσατε να μου κάνετε δυσκολότερη ερώτηση… Θα σας πω ένα τραγούδι που θ’ ακουστεί απ’ τον υπέροχο Θάνο Πολύδωρα στο Αριστοτέλειο Θέατρο στις 12 Ιουνίου… Γλυκά μου μάτια αγαπημένα…

Το κοινό της νεότερης γενιάς πώς αντιμετωπίζει αυτά τα τραγούδια;

Θα σας απαντήσω ειλικρινά. Όπως κάθε μεστή μορφή τέχνης, έτσι κι αυτή, για ν’ αποκαλύψει την ομορφιά της ενώπιον των ανθρώπων, προϋποθέτει μια μικρότερη ή μεγαλύτερη προσπάθεια. Μία μικρή ελίτ λοιπόν νέων πνευματικής προτεραιότητας, σέρνει το χορό σήμερα προς το υψιπετές και το λεπτεπίλεπτο και αποφασίζει να ξεκολλήσει απ’ την κουλτούρα της αυτόφωτης οθόνης. Ένα απ’ αυτά τα σπάνια παιδιά, είναι η Θεσσαλονικιά Χριστίνα Σαμαρά 23 ετών που ενσωματώνει όλες τις σπάνιες αρετές της βαθιάς ψυχής και θα εμφανιστεί κοντά μας στην επικείμενη παράσταση στο Αριστοτέλειο.

Γενικότερα, αυτό που μας αφορά ως προς τους νέους πάντως, είναι πως όταν τελικά τα γνωρίσουν αυτά τα τραγούδια, γίνονται φανατικότεροι απ’ ότι θα περίμενε κανείς.

Πόσο σας βοήθησε η μουσική (αναφέρομαι ως άνθρωπος) στα χρόνια της κρίσης;

Η μουσική με βοήθησε, απ’ το μέτρο που την αγάπησα, 10 φορές πιο πολύ. Η μόνη κρίση που αναγνωρίζω ως άνθρωπος, είναι αυτή του να μην έχω τη δυνατότητα να μελετάω ή να προοδεύω μία μέρα. Εφόσον κάτι τέτοιο δεν συνέβη, η επικαλούμενη κρίση, υποβαθμίστηκε σε απλή πληροφορία.

*Η παράσταση «Απ’ τον Αττίκ στον Γούναρη» στο θέατρο Αριστοτέλειον

Σχολιάστε

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.


 

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα» σε μορφή PDF

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ