ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Του Νίκου Ταχιάου

Η πρώτη «μεταμνημονιακή» ημέρα ξημέρωσε για μένα, όπως κάθε άλλη από το 2010 και μετά. Με πίεση, άγχος, αβεβαιότητα και το κυριότερο, υποχρεώσεις που πολύ δύσκολα μπορούν να εξυπηρετηθούν. Δεν νομίζω να έχει υπάρξει Έλληνας πολίτης που να ένιωσε ότι κάτι άλλαξε. Ακόμα και τα διατελούντα σε τεχνητή ευφορία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ ζουν την αγωνία της αποδρομής και την βεβαιότητα του αφανισμού αντιστοίχως, που θα τους στερήσει τις απολαβές της εξουσίας, που τόσο πολύ δείχνουν να απολαμβάνουν.

Ο κύριος Τσίπρας δεν κρύβει ότι για τον ίδιο, η «μεταμνημονιακή κανονικότητα» ερμηνεύεται αποκλειστικά ως η δυνατότητα του κράτους να εξαγοράζει όχι μόνο ψήφους, αλλά και συνειδήσεις. Το επιβεβαιώνουν δύο διαφορετικές, αλλά κοινής βάσης ειδήσεις. Αφενός, η χωρίς πράξεις φιλολογία για τις συντάξεις και αφετέρου η εξοργιστική πρόβλεψη για τον διορισμό στο δημόσιο συγγενών των θυμάτων της πυρκαγιάς στο Μάτι με την δέσμευση ότι δεν θα εγείρουν απαιτήσεις αποζημίωσης έναντι του δημοσίου. Και όλοι μαζί, ο ίδιος και ο μεγαλοσχήμονες Ευρωπαίοι πολιτικοί, στην στοργική κηδεμονία των οποίων έχει άνευ όρων παραδοθεί, διαγωνίζονται για το πώς θα κρύψουν το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδος κάτω από το τραπέζι. Φυσικά, ούτε οι αγορές, αλλά ούτε και ο διεθνής τύπος συμμερίζονται την fake αισιοδοξία που προσπαθούν να καλλιεργήσουν διάφοροι τύποι με προσωπική ατζέντα, όπως για παράδειγμα ο πολύς κύριος Μοσκοβισί που επιθυμεί να είναι υποψήφιος των σοσιαλιστών για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και βεβαίως, ούτε οι Έλληνες πολίτες πείθονται, αλλά μάλλον εξοργίζονται.

Πως μπορούν να νοιώσουν αλλιώς; Ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος των εισοδημάτων επιχειρήσεων και των νοικοκυριών αποδίδεται στο δημόσιο, με την μορφή των πιο απίθανων φορολογικών επιβαρύνσεων που μπορεί κανείς να επινοήσει. Ένας τεράστιος αριθμός εργαζομένων και μάλιστα μεταξύ των νεώτερων συμπολιτών μας ζει με ισχνά εισοδήματα, την ίδια ώρα που επιδόματα και παροχές καταλήγουν ακόμη και σε ανθρώπους που είτε εργάζονται εκτός της ορατής αγοράς (μαύρα), είτε δεν τα χρειάζονται. Οι πιο δημιουργικοί νέοι εκπατρίζονται χωρίς χρονοδιάγραμμα επιστροφής και χωρίς καν να αποτελούν πηγή μεταναστευτικών εμβασμάτων όπως συνέβαινε σε παλαιότερες εποχές. Η αποταμίευση τρέφει τους φόρους και ούτε λόγος πλέον για νέα.

Πως θα έρθει λοιπόν η ανάπτυξη; Οι ξένες επενδύσεις, πολυδιαφημισμένες από τα κρατικά μέσα σαν χολιγουντιανή παραγωγή του Μελ Γκίμπσον  δεν αρκούν. Πρέπει να απελευθερωθούν εσωτερικοί πόροι ώστε να ανοίξουν δουλειές, να αναγεννηθεί η δημιουργικότητα των Ελλήνων, να απεμπλακούν από την προσμονή της ελεημοσύνης του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κύριος Τσίπρας δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτε γι’ αυτό. Πραγματικά επόμενη ημέρα μπορεί να υπάρξει μόνο χωρίς αυτόν.

Ο κ. Ταχιάος είναι Αναπληρωτής Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας της Νέας Δημοκρατίας

 

Σχολιάστε