ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Του Νίκου Καραμανλή

Η διαγραφή του Κωνσταντίνου Μίχαλου από τη Νέα Δημοκρατία, επί δώδεκα χρόνια προέδρου του ΕΒΕΑ και δύο φορές εκλεγμένου προέδρου της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδας, προκάλεσε συζητήσεις επί συζητήσεων. Πολλώ δε μάλλον όταν έρχεται σε μία εποχή που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «φλερτάρει» με την αυτοδυναμία μεν, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί αντιδράσεις σε μία μερίδα στελεχών της «γαλάζιας» παράταξης που διαφωνεί ανοιχτά με τις κινήσεις της ηγεσίας. Κακά τα ψέματα, οι σχέσεις του κ. Μίχαλου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν ήταν καθόλου καλές το τελευταίο διάστημα, με τον πρόεδρο του ΕΒΕΑ να προκαλεί εκνευρισμό στην Πειραιώς, λόγω των συχνών διαφοροποιήσεών του από την κεντρική πολιτική γραμμή του κόμματος.

Ο ψύχραιμος παρατηρητής, που δεν παίρνει θέση αλλά καταγράφει τα γεγονότα, αντιλαμβάνεται ότι το ζήτημα της διαγραφής έχει διπλή ανάγνωση. Από τη μία οι θιασώτες της σκληρής γραμμής που λένε ότι «καλώς έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης», συμπληρώνοντας ότι με τέτοιες κινήσεις στέλνει μήνυμα στο εσωτερικό του κόμματος ότι ηχηρές διαφοροποιήσεις σε ζητήματα κεντρικής πολιτικής δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές. Από την άλλη υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν ότι πρόκειται «για λάθος κίνηση σε λάθος χρόνο», τονίζοντας με νόημα ότι βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο –όσο κι αν το αρνείται η κυβέρνηση– και δεν είναι δυνατόν να αφήνουμε εκτός σημαντικά στελέχη της παράταξης, που μπορούν να συμβάλουν στην επίτευξη του μεγάλου στόχου της αυτοδυναμίας. Για να είμαστε δίκαιοι, και οι δύο απόψεις είναι εξίσου σωστές και εξίσου προβληματικές!

Ας ρίξουμε, όμως, μια ψύχραιμη ματιά στο άμεσο μέλλον. Όποιον και να ρωτήσεις εντός ή πέριξ της Νέας Δημοκρατίας, θα σου πει ότι έχει ακούσει πως γίνονται διεργασίες για τη δημιουργία τουλάχιστον ενός νέου κεντροδεξιού/δεξιού κόμματος, Πρωταγωνιστές στα σενάρια ουκ ολίγοι: Από τον στρατηγό (ε.α.) Φραγκούλη Φράγκο και τον Τάκη Μπαλτάκο, μέχρι τον Ευάγγελο Αντώναρο, την Κατερίνα Παπακώστα και εσχάτως τον Κωνσταντίνο Μίχαλο. Είναι προφανές ότι αυτή η εσωστρέφεια βολεύει αποκλειστικά και μόνο έναν «παίκτη» της πολιτικής. Τον πρωθυπουργό, που ναι μεν εισπράττει τη δυσαρέσκεια του κόσμου για τις επιλογές του (4ο μνημόνιο, Συμφωνία των Πρεσπών), από την άλλη όμως βλέπει τον βασικό του αντίπαλο –τον Κυριάκο Μητσοτάκη– να καλείται καθημερινά να διαχειριστεί πολύ περισσότερα από τη στρατηγική νίκης στις επόμενες εθνικές εκλογές. Και κάτι ακόμα.

Στον ΣΥΡΙΖΑ χαμογελούν γιατί ξέρουν πως, είτε ένα είτε δύο κόμματα δημιουργηθούν, ακόμη κι αν λάβουν αναιμικά ποσοστά, θα «ψαλιδίσουν» τις πιθανότητες της ΝΔ για αυτοδυναμία. Και όλοι βλέπουν πως το Κίνημα Αλλαγής αμφιταλαντεύεται για το τι θα πράξει εάν κληθεί ξανά να συγκυβερνήσει. Δύσκολη εξίσωση, σε δύσκολες εποχές…

Σχολιάστε