ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Του Νίκου Καραμανλή

Το… σκληρό ροκ που παρακολουθήσαμε την Πέμπτη στην Ολομέλεια της Βουλής είναι σίγουρο πως δεν μας έκανε σοφότερους ούτε για τη ζωή μετά το μνημόνιο ούτε για τίποτα που έχει να κάνει με την τσέπη μας. Τουναντίον, έδειξε το πώς θα πορευτεί η χώρα –σε πολιτικό επίπεδο– μέχρι να στηθούν κάλπες. Είναι παρακινδυνευμένο να προβλέψει κανείς το πότε θα γίνουν εθνικές εκλογές. Πλέον, όμως, έχουμε μία σαφή εικόνα για το πώς –σε τι κλίμα δηλαδή– θα γίνουν αυτές. Η κυβέρνηση μοιάζει να επιζητά την πόλωση και η αντιπολίτευση δείχνει κάτι περισσότερο από πρόθυμη να την ακολουθήσει, σε σκηνικό «λάσπης» που στήνεται. Κι αν για την κυβέρνηση μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι κάνει «ανταρτοπόλεμο», με στόχο να διασπάσει προς όφελός της τόσο την Κεντροαριστερά όσο και την Κεντροδεξιά, είναι απορίας άξιο σε τι εξυπηρετεί την αντιπολίτευση.

Οι λέξεις «ψεύτης», «πολιτικός απατεώνας», «άθλιος» και «ντροπή» ακούστηκαν ίσως για πρώτη φορά με τέτοια συχνότητα στο Κοινοβούλιο. Θα έλεγε κανείς ότι ο κυνισμός που επεδείχθη ξεπέρασε ακόμη και την περίοδο που θα μείνει στην ιστορία του τόπου ως «βρόμικο ’89». Είναι θέαμα απογοητευτικό. Αλήθεια, για ποιον λόγο οι πολίτες, που αγωνιούν για το μέλλον τους, να χαραμίσουν έστω και δέκα λεπτά από τη ζωή τους για να δουν και να ακούσουν τι συμβαίνει στον –κατά τ’ άλλα «ναό της Δημοκρατίας»–, όταν το μόνο θα τους προσφέρει είναι μία… απολαυστική «λασπομαχία». Η κοινωνία αγωνιά για άλλα πράγματα. Θέλει να μάθει εάν και πόσο θα κοπούν οι συντάξεις, εάν και πώς θα ανοίξουν δουλειές, τι θα γίνει με τους ανέργους, με τα φάρμακα, με τα νοσοκομείο, με τα εθνικά θέματα. Δεν έχει καμία διάθεση να βλέπει τους πολιτικούς ηγέτες να ανταλλάσουν υβρεολόγιο, κάτι που αποδεικνύεται και από τα νούμερα τηλεθέασης, που θυμίζουν… Σιβηρία.

Σχεδόν κανείς στην Ολομέλεια δεν έδειχνε διάθεση να πει ή να ακούσει κάτι για την ουσία, παρά μόνο να εκστομίσει την πιο «πικάντικη» ατάκα, πώς θα την «πει» στον πολιτικό του αντίπαλο, πώς θα κερδίσει το χειροκρότημα της… αρένας. Αλήθεια, αυτό είναι το νέο στην πολιτική ζωή του τόπου; Γιατί, ίσως ακουστεί βαρύ, αλλά οι ίδιοι έδωσαν το δικαίωμα, είδαμε μία μάχη βγαλμένη από το χρονοντούλαπο του παλαιοκομματισμού. Με απλά λόγια, μια και διανύουμε μέρες Μουντιάλ, χάθηκε η μπάλα. Αν ο στόχος είναι να πορευτούμε μέχρι τις εθνικές εκλογές με μπόλικο θέαμα, τότε βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Αν, όμως, οι πολιτικές δυνάμεις σκοπεύουν να προσφέρουν και λίγο περισσότερο «άρτο» στον λαό, τότε πρέπει να το ξαναδούμε. Δεν είναι αυτή η εικόνα της Βουλής, σε μία χώρα που παλεύει να σταθεί στα πόδια της, να «γλείψει» τις πληγές της και να φτιάξει ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά της.

Σχολιάστε