Μάθε παιδί μου γράμματα – Αυτοδιοικητικοί θυμούνται… τις δικές τους πανελλήνιες - Karfitsa.gr
Εκλογές 2019 Ματιές

Μάθε παιδί μου γράμματα – Αυτοδιοικητικοί θυμούνται… τις δικές τους πανελλήνιες

Ένα γνωστό τραγούδι λέει «τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα» και σίγουρα οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι ένα κομμάτι των μαθητικών χρόνων που δεν μπορεί να «σβηστεί» με τίποτα από το μυαλό ενός υποψηφίου. Λίγο το άγχος των μαθητών –περισσότερο ίσως των γονιών– από τη στιγμή του εντατικού διαβάσματος και των εξετάσεων έως την ώρα των αποτελεσμάτων και των βάσεων για είσοδο στο πανεπιστήμιο και στη σχολή της αρεσκείας του καθενός.

Της ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΡΥΠΙΔΟΥ

Με αφορμή την προσπάθεια των χιλιάδων μαθητών και φέτος στις πανελλήνιες εξετάσεις η Karfitsa ζήτησε από αυτοδιοικητικούς ανθρώπους να θυμηθούν τις δικές τους ιστορίες όταν κάθισαν οι ίδιοι στα θρανία ως υποψήφιοι. Και μέσω της εφημερίδας διηγούνται τις δικές τους “περιπέτειες”, ενώ παράλληλα στέλνουν το μήνυμα πως μπορεί η επιτυχία στις εξετάσεις να είναι σημαντική, ωστόσο δεν αποτελεί μονόδρομο καθώς θα υπάρξουν πολλές ακόμη ευκαιρίες στη ζωή όπου οι νέοι θα έχουν τη δυνατότητα να πετύχουν τους στόχους και να εκπληρώσουν τα όνειρα τους.

Κωνσταντίνος Ζέρβας, νεοεκλεγείς δήμαρχος Θεσσαλονίκης, πολιτικός μηχανικός:

Αποφοίτησα από το Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μπορώ να πω ότι ήμουν άριστος μαθητής. Παρόλα αυτά οι εξετάσεις ήταν – και παραμένουν – πάντα ένα ορόσημο στην πορεία κάθε νέου. Οφείλαμε κατά κάποιο τρόπο να αναμετρηθούμε με τις προσδοκίες των δικών μας ανθρώπων, με τα όνειρά μας και με το δικό μας προσωπικό σχέδιο ζωής. Δεν είμαι από αυτούς που θα ισχυριστώ ότι δεν διάβασα ή ότι ήταν κάτι εύκολο. Στόχος μου ήταν να εισαχθώ στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών και λόγω «οικογενειακής παράδοσης». Αυτό που θυμάμαι πολύ καθαρά ήταν το άγχος των πρωινών, όπου παρά το διάβασμα πάντα ήθελα να ρίξω την τελευταία κλεφτή ματιά. Θυμάμαι έντονα το χτυποκάρδι τις στιγμές πριν μας παραδοθούν τα θέματα και φυσικά την ημέρα ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων όπου μαζί με συμμαθητές στριμωχνόμασταν στην είσοδο του σχολικού συγκροτήματος για να πληροφορηθούμε βαθμό και σχολή.  Ακόμη και χρόνια μετά τις εξετάσεις, κάθε Μάιο, είχα ένα απροσδιόριστο άγχος, μία ανάμνηση ζωντανή που μου θύμιζε εκείνη την περίοδο.

Κώστας Γιουτίκας, αντιπεριφερειάρχης Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, πολιτικός μηχανικός:

Αν και πέρασαν αρκετά  χρόνια δεν μπορώ να ξεχάσω το πόσο  με στήριξαν οι γονείς μου στην προσπάθεια  για την είσοδο μου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η αγωνία τους ήταν η ίδια αν όχι μεγαλύτερη από τη δική μου, όπως και  κάθε γονιού άλλωστε.  Αν και τη «διάβαζα» στα πρόσωπά  τους, το πολύ σημαντικό ήταν ότι – όπως κατάλαβα εκ των υστέρων-, είχαν συνεννοηθεί πως δεν έπρεπε να μου τη μεταδώσουν. Μάλιστα, παρόλο που δεν βρισκόμουν συνεχώς μπροστά από ένα βιβλίο, ποτέ  δεν μου έκαναν παρατήρηση. Ένιωθα ότι μου έχουν εμπιστοσύνη. Δεν ήμουν  ο μαθητής που διαβάζει συνεχώς. Είχα το δικό μου σύστημα διαβάσματος και έδινα στον εαυτό μου την πολυτέλεια  της…χαλάρωσης. Θυμάμαι φυσικά τα συναισθήματα της πρώτης μέρας των εξετάσεων. Με δύο στυλό, ένα μολύβι και μια γομολάστιχα στην τσέπη, στο προαύλιο του εξεταστικού κέντρου, περιμένοντας όλοι  να μπούμε στις αίθουσες, ένιωσα ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι είχε έρθει η  ώρα για να δώσω  τη δική μου πρώτη μεγάλη μάχη. Τη μια στιγμή ένιωσα δυνατός και γεμάτος αυτοπεποίθηση και  την επόμενη  πανικό γιατί δεν μπορούσα να επαναφέρω στο μυαλό μου τίποτα από όσα είχα  διαβάσει όλους τους προηγούμενους μήνες. Θυμάμαι και την τελευταία μέρα. Βγαίνοντας από την αίθουσα  ένιωσα τεράστια ανακούφιση. Το καλοκαίρι θα ήταν όλο δικό μου!

Ρία Καλφακάκου, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του δήμου Θεσσαλονίκης «Ανοιχτή Πόλη», καθηγήτρια ΑΠΘ:

Την αγωνία των πανελληνίων την έζησα έντονα δύο φορές. Πριν πολλά χρόνια για μένα, το 2010 για το γιό μου. Είναι μια πολύ κρίσιμη καμπή στη ζωή των νέων, όπου φαίνεται και εν μέρει ισχύει πως η πορεία της ζωής θα καθοριστεί από την επιτυχία σε αυτές τις εξετάσεις. Αυτό που προσπαθούσα να περάσω στο γιό μου, ήταν από τη μια πως πρέπει και μπορεί να πετύχει αν ασχοληθεί σοβαρά, χωρίς τις υπερβολές για δεκαπέντε ώρες διάβασμα την ημέρα, και από τη άλλη πως δεν είναι το τέλος της ζωής σε αυτές τις εξετάσεις, και πως θα τον αγαπώ ότι κι αν γίνει. Αυτό το μήνυμα θα έστελνα και στους μαθητές που πήραν μέρος φέτος σε αυτή την αγωνιώδη διαδικασία, και κυρίως στους γονείς. Διότι αυτό που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία και το μέλλον των νέων ανθρώπων, δεν είναι αυτή καθαυτή η αποτυχία στις πανελλήνιες. Αποτυχίες και διαψεύσεις, πσωγυρίσματα και απογοητεύσεις, όλοι και όλες γνωρίσαμε στη ζωή μας και οι περισσότεροι τις προσπεράσαμε επιτυχώς,  βάλαμε καινούργιους στόχους, εκπληρώσαμε πολλά από τα όνειρά μας, αξιολογήσαμε διαφορετικά τις φιλοδοξίες μας. Το μεγάλο ψυχικό κόστος , είναι πως σε μια κρίσιμη ηλικία, στο τέλος η εφηβείας, οι πανελλήνιες είναι το εισιτήριο για την είσοδο στην ενηλικίωση. Η αποτυχία στις πανελλήνιες, δημιουργεί στους νέους, που ακόμα η προσωπικότητά τους συγκροτείται, δεν έχουν (και δεν είναι δυνατόν να έχουν) αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση την  αίσθηση πως δεν αξίζουν τίποτα, είναι οριστικά οι αποτυχημένοι της ζωής, πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Οι δάσκαλοι αλλά και οι γονείς, πρέπει να σταθούν δίπλα σε αυτούς που δεν τα κατάφεραν, να τονώσουν την αυτοεκτίμησή τους, να τους δείξουν άλλους δρόμους που ανοίγονται για μια επαγγελματική αποκατάσταση, και κυρίως να τους δίνουν αγάπη και στήριξη χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Είσαι το παιδί μου, σε αγαπώ, και θα είμαι δίπλα σου. Χωρίς αλλά…

Σπύρος Βούγιας, επικεφαλής της παράταξης «ΠΟΛΗχρωμη Πόλη» του δήμου Θεσσαλονίκης, συγκοινωνιολόγος, καθηγητής ΑΠΘ:

Εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο έδωσα το 1970, μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι της δικτατορίας, κοντά μισό αιώνα πριν. Την εποχή εκείνη, οι «καλοί» μαθητές προτιμούσαν συνήθως το Πολυτεχνείο, που εξασφάλιζε καλύτερη επαγγελματική προοπτική από την Ιατρική ή τη Νομική που προτιμώνται σήμερα. Για το Πολυτεχνείο, λοιπόν, προετοιμάστηκα κι εγώ (παρότι είχα κλίση στις ανθρωπιστικές σπουδές), κάνοντας σκληρό φροντιστήριο για ένα χρόνο και αλλάζοντας σχολείο την τελευταία χρονιά! Πράγματι, 40 περίπου μαθητές με τους μεγαλύτερους βαθμούς, φύγαμε από το 2ο Γυμνάσιο Αρρένων της Ικτίνου (όπου μαθαίναμε πολύ καλά Αρχαία, Νέα, Ιστορία και Λατινικά) και πήγαμε στο 5ο, φημισμένο για τα Μαθηματικά και τη Φυσικοχημεία του. Οι περισσότεροι περάσαμε, πράγματι, στο Πολυτεχνείο. Στις εισαγωγικές δεν τα πήγα καλά. Εξεταζόμασταν τότε σε 6 μαθήματα (Έκθεση, Άλγεβρα, Γεωμετρία, Τριγωνομετρία, Φυσική και Χημεία), εφ’ όλης της ύλης (όχι της διδακτέας αλλά επί του συνόλου της επιστημονικής γνώσης του κάθε μαθήματος)! Ετσι, μάζεψα μόλις 140 βαθμούς (σε διπλή βαθμολογία), και πέρασα στο τμήμα που είχα σε τελευταία προτίμηση, των Αγρονόμων- Τοπογράφων Μηχανικών. Παρότι πέρασα υπέροχα φοιτητικά χρόνια (συμπεριλαμβανομένης και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, την πτώση της Χούντας και την άγρια πρώτη μεταπολίτευση), χρειάστηκαν τα μεταπτυχιακά στην Αγγλία και η δουλειά μου στο πανεπιστήμιο για να μπορέσω (ως συγκοινωνιολόγος), να μετουσιώσω το γνωστικό μου αντικείμενο σε κάτι που να ταιριάζει στα ενδιαφέροντά μου και να περάσω με τους φοιτητές μου μια πολύ ενδιαφέρουσα και γόνιμη ακαδημαϊκή ζωή.

Στέλιος Βαλιάνος, νεοεκλεγείς δήμαρχος Αριστοτέλη, δικηγόρος:

Ανήκω στους τυχερούς, για τους οποίους οι Πανελλήνιες Εξετάσεις ήταν η πρώτη μεγάλη «μάχη» , σε σύγκριση με άλλα παιδιά, που έπρεπε να αντιμετωπίσουν σημαντικότερες βιοποριστικές και προσωπικές δυσκολίες. Τότε δεν είχαμε την εμπειρία να αντιληφθούμε σωστά το μέγεθος, σε σχέση με άλλες «μάχες» που θα ακολουθούσαν. Ετσι, περίσσευαν η αγωνία και το άγχος, αν και η αγωνία των γονιών μου θυμάμαι πως ήταν μεγαλύτερη από τη δική μου. Γενικά στο λύκειο ήμουν καλός μαθητής, αλλά δεν ήμουν και ο απόλυτα αφοσιωμένος. Είχα τους περισπασμούς της εφηβείας και την ιστορία μάλλον την «παπαγάλιζα»…  Πέτυχα την είσοδο στη Νομική επειδή αγαπούσα τα αρχαία ελληνικά και τη νέα ελληνική γλώσσα, ενώ έκθεση και λατινικά «βοήθησαν». Άλλωστε, τον τελευταίο χρόνο πιέστηκα πολύ. Παρά την επιτυχία δεν ήταν η πιο ευχάριστη περίοδος. Θυμάμαι τον εαυτό μου κλεισμένο σε ένα δωμάτιο, με τη μητέρα μου απ` έξω να επιβάλλει σε όλους ησυχία για να διαβάζω! Έτσι, η εισαγωγή μου, ήταν σε έναν βαθμό μια… οικογενειακή επιτυχία!

Μιχάλης Κωνσταντινίδης, δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης με την παράταξη «Λαϊκή Συσπείρωση», δικηγόρος:

Οι μέρες των πανελλαδικών ήταν στην πραγματικότητα η κατάληξη μιας διαδικασίας περίπου δύο χρόνων φροντιστηρίων, δηλαδή κάποιων χιλιάδων ωρών μελέτης και (μάλλον) εκατοντάδων διαγωνισμάτων. Είχα καταφέρει όλο αυτό το διάστημα να κουμαντάρω αρκετά καλά το “άγνωστο” στ’ αρχαία (τό’ χα βάλει στο μυαλό μου περισσότερο σαν άσκηση λογικής, πιο κοντά στην άλγεβρα παρά στην απομνημόνευση), ν’ αραδιάζω κάπως επαρκώς τη γνώμη μου για την έκθεση, είχα δε – κυριολεκτικά! -μάθει ακόμα και που υπήρχαν τυπογραφικά λάθη στο βιβλίο της ιστορίας όπως και τις παραλλαγές στη μετάφραση των κειμένων των λατινικών. Θυμάμαι λοιπόν πως όταν πήγα να δώσω, κι αφού από το Πάσχα το ’χα τερματίσει στις επαναλήψεις,  ήμουν βέβαιος πώς δεν υπήρξε μια γωνιά βιβλίων, σημειώσεων, διαγωνισμάτων και “βοηθημάτων” που να μην την είχα ξεσκονίσει. Μπήκα στην αίθουσα σχεδόν αδιάφορος – όχι σίγουρος ότι θα περάσω αλλά σίγουρος ότι δούλεψα τόσο που δεν είχε μείνει να κάνω τίποτα παραπάνω. Όλα πήγαν μια χαρά, πέρασα στη νομική που ήθελα. Έπειτα έκανα κάνα χρόνο να πιάσω βιβλίο – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Μόνικα Αϊβάζογλου, ανεξάρτητη δημοτική σύμβουλος δήμου Θεσσαλονίκης, ηθοποιός – θεατρολόγος:

Λόγω πανελλαδικών θα μεταφέρω τη δική μου ιστορία και ελπίζω ότι θα ανακουφίσει λίγο το άγχος των γονιών. Όταν έδινα Πανελλαδικές, ο μπαμπάς μου σαν όλους τους γονείς φώναζε πάνω από το κεφάλι μου να διαβάσω. Και εγώ έκλαιγα πάνω από το βιβλίο της Ιστορίας, το οποίο ήταν που ήταν τεράστιο, το είχα κάνει διπλάσιο από το κλάμα. Είχα άλλα όνειρα.. Ήθελα να δώσω δραματική σχολή. Πέρασα ωστόσο θεολογία! Χαχαχα! ‘Αφού λοιπόν τους έκανα το «χατίρι» τους ανακοίνωσα ότι δεν θα πάω στο πανεπιστήμιο, προκαλώντας εγκεφαλικά στην οικογένεια. Πέρασα στη Δραματική, την τελείωσα, άρχισα να δουλεύω, και όταν ήμουν έγκυος στον γιο μου πέρασα με κατατακτήριες στο Πανεπιστήμιο, το οποίο το τέλειωσα με άριστα ενώ είχα παιδί και δούλευα… Κανείς δεν ξέρει τι και πώς… Αντί λοιπόν να πιέζετε το παιδί και να του μεταφέρετε άγχη ότι πρέπει να περάσει σε μια οποιαδήποτε σχολή που στην τελική δεν του προσφέρει σήμερα καμιά σιγουριά για επαγγελματική αποκατάσταση, καλύτερα είναι να το ενθαρρύνετε με δραστηριότητες να ανοίξει τις πόρτες των προσωπικών του επιθυμιών και ταλέντων. Γιατί θρήσκα μπορεί να μην είμαι, θεωρώ όμως θανάσιμη αμαρτία τη μη αξιοποίηση των ταλέντων μας. Καλή και συναρπαστική ζωή σε όλα τα παιδιά.

Ανατολή Κωνσταντινίδου, δημοτική σύμβουλος του δήμου Πυλαίας – Χορτιάτη, εκπαιδευτικός:

Oι αναμνήσεις των σχολικών μας χρόνων μας συνοδεύουν για όλη μας τη ζωή. Είναι οι ευχάριστες και λιγότερο ευχάριστες στιγμές είτε μέσα στην αίθουσα είτε στην αυλή του σχολείου που μας προκαλούν ένα μειδίαμα κάθε φορά που ο λογισμός μας τρέχει στο …τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα. Εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά, θυμάσαι το ορόσημο της ελληνικής εκπαίδευσης τις Πανελλήνιες Εξετάσεις όπου μέσα σε κάποιες ώρες πρέπει να αποδείξεις αν όλα τα χρόνια της μαθητικής σου διαδρομής ήσουν επιμελής ως προς τις υποχρεώσεις σου στο σχολείο. Είναι αυτές οι ελάχιστες ώρες που σηματοδοτούν την πορεία μιας ζωής δικαίως ή έν αδίκως αυτό αποτυπώνεται στο τέλος όπου ο καθένας μας κάνει τον απολογισμό του. Η δική μου ανάμνηση γλυκόπικρη θα έλεγα ως υποψήφια της Ιατρικής Σχολής, η λεγόμενη Β΄ δέσμη, σήμαινε μία προετοιμασία τουλάχιστον από τη Β’ λυκείου διότι ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος αφού μεταξύ των αρίστων επιλέγονται οι άριστοι με αποτέλεσμα να χάσω την ανεμελιά των τελευταίων δύο τάξεων. Η Φυσική, η Χημεία και η Βιολογία ήταν η καλύτερη παρέα  μου, παντού τετράδια με σημειώσεις και ασκήσεις, με τους καθηγητές να μπαίνουν και να βγαίνουν στο σπίτι διαρκώς, οι γονείς να αγωνιούν και εγώ να προσπαθώ να πετύχω ένα στόχο ζωής που τελικά μετά από χρόνια κατάλαβα πως υπάρχει ζωή και μετά τις Πανελλήνιες.Το διακύβευμα των Πανελληνίων πλέον ως εκπαιδευτικός είναι ότι είναι μία μάχη που μπορεί να την κερδίσεις αλλά μπορεί και όχι δεν είναι όμως η πιο σημαντική μάχη γιατί η ζωή έχει εκπλήξεις.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σχολιάστε

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.



 

 

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα» σε μορφή PDF

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ