«Μήπως νιώθεις την ανάγκη να είσαι ο καλύτερος;» - Karfitsa.gr
Άρθρα

«Μήπως νιώθεις την ανάγκη να είσαι ο καλύτερος;»

Γράφει η Νάνσυ Νενέρογλου-Πεταλωτή, ψυχολόγος και συνιδρύτρια του Reggio Thessaloniki

Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε τη ζωή μας κατακτώντας τα όνειρά μας. Η πίεση που ασκούμε τώρα στον εαυτό μας για να καταφέρουμε κάτι τέτοιο, μπορεί πολλές φορές να οδηγήσει σε ανασφάλεια, ναρκισσισμό και πραγματική μείωση της απόδοσης των ικανοτήτων μας. Νέες μελέτες τελειομανίας αποκαλύπτουν μια πιο σκοτεινή πλευρά σε αυτήν την θετική φαινομενικά κατάσταση.

Η τελειομανία μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα ζωής μας καθώς και αυτό που μπορούμε να επιτύχουμε. Πρόσφατη έρευνα αποκάλυψε ότι μπορεί να οδηγήσει σε εξάντληση στην εργασία και στο σχολείο. Η εξάντληση χαρακτηρίζεται από υπερβολικό άγχος, χρόνια κόπωση και ολοένα και πιο κακή απόδοση, η οποία αντισταθμίζει την ιδέα ότι η τελειομανία θα οδηγήσει φυσικά σε μεγαλύτερη επιτυχία.

Μεγαλώνοντας σε έναν όλο και πιο ανταγωνιστικό κόσμο, οι νέοι αισθάνονται υψηλά επίπεδα άγχους και πίεση στο να είναι οι «καλύτεροι» ή να είναι «ειδικοί» ώστε να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι οι υπερβολικά φιλόδοξοι γονείς μπορούν να οδηγήσουν τα παιδιά τους σε έντονο άγχος με αποτέλεσμα να μειώνεται η απόδοσή τους. Οι γονείς που ωθούν υπερβολκά τα παιδιά τους να «επιτύχουν» δεν συνειδητοποιούν το άγχος και την αυτο-αμφιβολία που πιθανώς τους επιβάλλουν. Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν την πεποίθηση ότι είναι αντάξια, ανεπιθύμητα ή αποτυχημένα εάν δεν ανταποκρίνονται στις γονικές προσδοκίες.

Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά που είναι υπερβολικά υπερεκτιμημένα μπορεί να έχουν αυξημένα επίπεδα ναρκισσισμού, αυξημένα επίπεδα ανασφάλειας και χαμηλότερα επίπεδα κινήτρων και λειτουργικότητας. Εάν ένας γονέας λέει συνεχώς στο παιδί του πόσο ξεχωριστό είναι, μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά να αισθάνονται ακριβώς το αντίθετο. Αμέτρητοι φοιτητές εισέρχονται στο πανεπιστήμιο και αναζητούν βοήθεια, επειδή το άγχος να κάνουν πράγματα μόνοι τους είναι συντριπτικό. Ως εκ τούτου, με πολλούς τρόπους, μια διογκωμένη αίσθηση του εαυτού μπορεί να είναι τόσο βλαβερή όσο η χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Είτε ένας γονέας ασκεί κριτική και ωθεί στην τελειότητα είτε υπερβάλλει, το παιδί πιθανότατα να δυσκολευτεί να αποδεχτεί και να αγαπήσει τον πραγματικό του εαυτό. Όταν τα παιδιά αισθάνονται έλλειψη προσοχής και αγάπης, αναζητούν απελπισμένα να βρουν έναν τρόπο να παρατηρηθούν και να εκτιμηθούν. Οι άνθρωποι που ένιωσαν υπερβολική πίεση ή βίωσαν ψευδείς επαίνους από τους γονείς τους μπορεί να μεγαλώσουν και να πιστεύουν ότι αν μπορούν να υπερέχουν σε κάτι ή να είναι τέλειοι με κάποιο τρόπο, θα πάρουν την αγάπη που δεν ένιωσαν ποτέ. Επίσης μπορεί να πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο ένα πράγμα που είναι ξεχωριστό γι ‘αυτούς, οπότε πρέπει να προσκολληθούν σε αυτό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτό το αίσθημα ανασφάλειας βρίσκεται μέσα μας και πρέπει να το αμφισβητήσουμε τις ρίζες του για να απαλλαγούμε από αυτές τις συμπεριφορές χλευασμού και αυτοκαταστροφής.

Τα παιδιά συχνά υιοθετούν επιβλαβείς συμπεριφορές που είχαν οι γονείς ή οι φροντιστές τους απέναντί ​​τους. Η «κριτική εσωτερική φωνή» είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια καταστροφική διαδικασία σκέψης που διαμορφώνουμε από αυτές τις επιβλαβείς συμπεριφορές. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής μας, αυτή η «φωνή» τροφοδοτεί το αίσθημα της ανασφάλειας και την πίεση να εκτελέσουμε κάτι. Μπορεί να καταλήξουμε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε ποτέ αρκετοί ή ότι ξεγελάμε τους ανθρώπους γύρω μας. Αυτή η «φωνή» οδηγεί στην επιθυμία μας να επιτύχουμε τέλεια σε διάφορους τομείς της ζωής μας. Ωστόσο, ό, τι κι αν πετύχουμε, μπορεί να αισθανόμαστε καθοδηγούμενοι όλη την ώρα. Ακόμα και όταν επιτύχουμε τον τελικό μας στόχο, είναι πιθανό να αισθανόμαστε άδειοι, επειδή το αίσθημα της αυτο-αποδοχής ή της αγάπης παραμένει αόριστο.

Για τους γονείς, υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης αυτών των τάσεων. Για παράδειγμα, μπορούμε να προσπαθήσουμε να δούμε τα παιδιά μας για το ποιοι είναι πραγματικά, να τους διδάξουμε να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους, να επαινέσουμε την προσπάθεια για την απόδοση και να τους ενθαρρύνουμε να κάνουν ό, τι τους φωτίζει. Μπορούμε επίσης να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας, καλλιεργώντας τη δική μας αίσθηση αυτο-συμπόνιας (που εστιάζει στην αυτο-αποδοχή) σε αντίθεση με την αυτοεκτίμηση (η οποία επικεντρώνεται στην απόδοση). Μπορούμε να ακολουθήσουμε τα πράγματα για τα οποία είμαστε παθιασμένοι και να εργαστούμε σκληρά για τους δικούς μας στόχους.

Φυσικά, κανένας γονέας δεν μπορεί να είναι τέλειος, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα ούτε είναι ο στόχος. Η ανασφάλεια και η αίσθηση του εαυτού μας είναι κάτι με το οποίο όλοι παλεύουμε σε διαφορετικούς βαθμούς. Ωστόσο, σε οποιοδήποτε σημείο της ζωής, μπορούμε όλοι να κάνουμε βήματα για να κατακτήσουμε και να γίνουμε πιο αυτο-αποδεκτοί.

Πολύ λίγοι από εμάς είναι πιθανό να είναι το “πιο” ή το “καλύτερο” τίποτα. Όμως η επιτυχία, η ευτυχία και μια καλή ζωή δεν αφορούν πραγματικά αυτό. Χρειάζεται να μάθουμε να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και να επιδιώκουμε αυτό που έχει νόημα για εμάς. Αυτό είναι το καλύτερο πρότυπο που μπορούμε να κρατήσουμε για τον εαυτό μας και το πιο πολύτιμο μάθημα που μπορούμε να μεταδώσουμε στα παιδιά μας.

 

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

STAY CONNECTED

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ