Μήπως νιώθετε «θύμα» ορισμένων καταστάσεων; - Karfitsa.gr
Άρθρα

Μήπως νιώθετε «θύμα» ορισμένων καταστάσεων;

Γράφει η Νάνσυ Νενέρογλου-Πεταλωτή*

Κατά τη διάρκεια μίας συνεδρίας, μία γυναίκα διαμαρτυρόταν ότι ο σύζυγός της επέστρεφε συνήθως στο σπίτι αργά για το προκαθορισμένο τους δείπνο. Το δείπνο ήταν πάντα έτοιμο στις 6:30, όμως εκείνος ερχόταν γύρω στις 8:30 χωρίς να της τηλεφωνήσει για να την ενημερώσει ότι θα αργήσει. Αναρωτιόταν εάν “Είναι σωστό;” με τόνο φωνής που προδιέθετε ότι ήταν θύμα πολλών αδικημάτων. Στην προκειμένη περίπτωση, το βασικό ερώτημα δεν ήταν αν ήταν σωστό ή όχι, αν και αρκετοί θα συμφωνήσουν μαζί της εξ ‘αρχής. Αυτό που χρειάζεται να δει κάποιος στην περίπτωση αυτή, είναι ότι η γυναίκα αυτή βιώνει την κατάσταση ως παθητικό θύμα, το οποίο δεν είναι ούτε παραγωγικό ούτε βοηθητικό για εκείνη.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δικαιούνται καλή μεταχείριση. Το σημαντικό ζήτημα όμως είναι να εστιάσουν στο τι ακριβώς συμβαίνει και πώς αισθάνονται για ένα γεγονός. Αυτή η γυναίκα θα ένιωθε καλύτερα εάν αντιμετώπιζε ενεργά τα γεγονότα της κατάστασης και εάν αναγνώριζε τις συναισθηματικές της αντιδράσεις αντί να κατηγορεί τον εαυτό της και να αισθάνεται θύμα.

Υποθέτωντας ότι σας ληστεύουν, εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεστε: «Αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει σε μένα. Δεν είναι σωστό. ” Αντ ‘αυτού, αντιδράτε. Μπορείτε να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας, να καλέσετε την αστυνομία ή να προσπαθήσετε να φύγετε. Η εποικοδομητική δράση λοιπόν, είναι το αντίθετο της θυματοποίησης.

Η γυναίκα της οποίας ο σύζυγος καθυστέρησε για δείπνο είχε κάθε δικαίωμα να αισθάνεται θυμωμένη και να εξετάσει την πράξη εάν το επιθυμούσε, αλλά με το να προσπαθήσει να δικαιολογήσει το αίσθημα του ‘θύματος’ δε θα τη βοηθούσε στο να νιώσει καλύτερα.

Η διατήρηση του ρόλου του θύματος από την παιδική ακόμα ηλικία, οδηγεί σε χρόνια παθητικότητα. Τα θυματοποιημένα συναισθήματα είναι πολύ συχνά κατά την περίοδο της παιδικής ηλικίας. Τα παιδιά είναι χωρίς δύναμη, είναι αβοήθητα και βρίσκονται στο έλεος των γονιών τους. Στην ενήλικη ζωή, συμβαίνουν πράγματα που μερικές φορές είναι πέρα ​​από τον έλεγχο και την κατανόησή μας. Ωστόσο, πολλοί ενήλικες διατηρώντας ακόμα το ρόλο του παιδιού-θύματος, ανταποκρίνονται στον «κίνδυνο» με τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό της παιδικής τους ηλικίας. Αντί να ενεργούν για να ξεφύγουν από τον κίνδυνο, παραλύουν νιώθοντας αβοηθησία. Αυτά τα άτομα αντιμετωπίζουν επανειλημμένα αντίστοιχες καταστάσεις ως παράλογες, άδικες ή απειλητικές, παρόλ’ αυτά δεν προσαρμόζονται ανάλογα ώστε να έχουν το κατάλληλο αποτέλεσμα. Στην περίπτωση της γυναίκας που αναφέρθηκε παραπάνω, παρέμεινε στον ρόλο του θύματος από την παιδική της ηλικία, χωρίς να κάνει ποτέ ουσιαστική προσπάθεια να αλλάξει αυτό το στοιχείο της. Όπως συμβαίνει με πολλούς από εμάς. Παραμένουμε στις δικαιολογίες διαμαρτύροντας συνεχώς για τις ατυχείς περιστάσεις μας, ενώ καταγράφουμε παραμένοντας παθητικοί στη δυσαρέσκειά μας από το να αλλάξουμε ενεργά μία κατάσταση που μας ενοχλεί.

Αντιμετωπίζοντας τα συναισθήματά μας, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι δεν απαιτούνται δικαιολογίες. Είναι αυτόματες απαντήσεις σε ευνοϊκά και δυσμενή γεγονότα και δεν μπορούν να κριθούν ως σωστά ή λάθος. Ο καθαρός θυμός είναι απλώς ανάλογος της εμπειρίας της απογοήτευσης ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε λογικές εκτιμήσεις. Είναι πιο συμφέρουσα για το ίδιο το άτομο η εμπειρία των συναισθημάτων παρά η άρνησή τους ή η διακοπή τους. Ωστόσο, οι ενέργειες, σε αντίθεση με τα συναισθήματα, έχουν συνέπειες και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη σε σχέση με τα ηθικά ζητήματα και τις ανησυχίες της ορθολογικής πραγματικότητας. Επομένως, τα ιδιαίτερα τα θυμωμένα συναισθήματα, πρέπει να παραμείνουν υπό τον έλεγχο ενός ατόμου.

Τα «θύματα» αντιμετωπίζουν και αλληλεπιδρούν με άλλους μέσα από «πρέπει». Λειτουργούν με τη βασική υπόθεση ότι ο κόσμος πρέπει να είναι δίκαιος: «Θα έπρεπε να με είχαν αγαπήσει οι γονείς μου». «Τα παιδιά μου πρέπει να με καλέσουν ή να μου γράψουν». «Μετά από όλα όσα έχω κάνει γι ‘αυτήν, το λιγότερο που μπορούσε να κάνει…». Αυτός ο τρόπος διαχείρησης με «δικαιώματα» και «πρέπει» δεν σχετίζεται συνήθως με το πραγματικά προβλήματα. Οδηγεί σε εσωτερική επώαση αγανάκτησης και εκδικητικών συναισθημάτων. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, τα θυμωμένα και θυματοποιημένα συναισθήματα συμβάλλουν στην δημιουργία κατάθλιψης και ψυχοσωματικών διαταραχών.

Συμπερασματικά, παρόλο που οι παθητικοί χειρισμοί μπορεί να λειτουργούν περιστασιακά, η λήψη αυτής της ανίσχυρης θέσης βλάπτει το άτομο και δεν καταλήγει ποτέ προς το συμφέρον κάποιου. Μακροπρόθεσμα, κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Οι άνθρωποι μπορούν να ελέγξουν την καταστροφική τους επιθυμία να επιλέγουν το ρόλο του θύματος αναγνωρίζοντας ότι ο προσωπικός τους κόσμος και ο εξωτερικός κόσμος περιέχουν πολλές ανισότητες και κοινωνικές αδικίες, παίρνοντας την εξουσία στη ζωή τους. Υπάρχουν άλλωστε διορθωτικές λύσεις , που μπορούν να φέρουν θετικά αποτελέσματα.

*η κα Νενέρογλου-Πεταλωτή είναι ψυχολόγος και συνιδρύτρια του Reggio Thessaloniki

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

 

 

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ