Ο φόβος της εγκατάλειψης - Karfitsa.gr
Άρθρα

Ο φόβος της εγκατάλειψης

Γράφει η Νάνσυ Νενέρογλου-Πεταλωτή*

Πολλοί άνθρωποι μεγαλώνουν με φόβους γύρω από την εγκατάλειψη. Μερικοί υποφέρουν από αυτούς τους φόβους μάλιστα, καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Ανησυχούν ότι θα απορριφθούν από συνομηλίκους, συνεργάτες, σχολεία, εταιρείες ή ολόκληρους κοινωνικούς κύκλους. Κάποιοι βιώνουν το φόβο αυτό μπάινοντας σε μια ρομαντική σχέση. Αισθάνονται ξαφνικά κατακλυσμένοι από ανασφάλεια και φοβούνται ότι ο σύντροφός τους θα αποστασιοποιηθεί, θα τους αγνοήσει ή θα τους αφήσει. Όλοι βιώνουν αυτόν τον φόβο σε διαφορετικά επίπεδα και διαφορετική ένταση ο καθένας.

Ο βαθμός στον οποίο ένα άτομο αντιμετωπίζει αυτόν τον φόβο μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα ζωής του τις σχέσεις του. Ωστόσο, υπάρχουν αποτελεσματικοί τρόποι ώστε οι άνθρωποι να αναπτύξουν περισσότερη ασφάλεια μέσα τους και να ξεπεράσουν το φόβο της εγκατάλειψης. Μπορούν να ξεκινήσουν ψάχνοντας από πού προέρχεται αυτός ο φόβος.

Από πού προέρχεται ο φόβος της εγκατάλειψης;

Ως παιδιά, οι άνθρωποι μπορεί να βιώσουν πραγματικές απώλειες, απόρριψη ή τραύματα που τους αναγκάζουν να αισθάνονται ανασφαλείς και να δυσπιστούν στον κόσμο. Αυτές οι απώλειες και τα τραύματα μπορεί να είναι δραματικές, όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, η παραμέληση ή η συναισθηματική και σωματική κακοποίηση. Ωστόσο, μπορούν επίσης να εμφανιστούν σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο, στις καθημερινές αλληλεπιδράσεις μεταξύ γονέων και παιδιών.

Ένας γονέας ο οποίος είναι ασταθής στη συμπεριφορά του και μερικές φορές είναι διαθέσιμος δίνοντας στο παιδί ότι χρειάζεται συναισθηματικά και άλλες φορές το απορρίπτει ή παρεμβαίνει με τρόπους που εμποδίζουν το παιδί να αναπτύξει ασφάλεια, προωθεί το αίσθημα της αβεβαιότητας.

Πόσο νωρίς οι σχέσεις προσκόλλησης και οι φόβοι της εγκατάλειψης μας επηρεάζουν στην ενήλικη ζωή;

Η πρώιμη προσκόλληση ενός ατόμου με τους γονείς του, από τη βρεφική του ακόμα ηλικία ενεργεί ως ένα εσωτερικό μοντέλο εργασίας για το πώς αναμένεται ότι οι σχέσεις του θα λειτουργήσουν. Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι μπορούν να φέρουν την παιδική τους ανασφάλεια και τις προσδοκίες τους για το πώς οι άλλοι θα συμπεριφέρονται στις σχέσεις τους ως ενήλικες. Τα παιδιά που βιώνουν ένα αμφιλεγόμενο μοτίβο προσκόλλησης μπορεί ως ενήλικες να έχουν ένα ανασφαλές μοτίβο προσκόλλησης, στο οποίο θα εξακολουθούν να αισθάνονται μη εμπιστοσύνη στις σχέσεις τους.

Οι ενήλικες που αντιμετωπίζουν φόβο εγκατάλειψης συνήθως έχουν βιώσει το ανασφαλές μοτίβο προσκόλλησης. Συχνά αναμένουν την απόρριψη και αναζούν σημάδια αδιαφορίας από τον σύντροφό τους. Μπορεί ακόμα και να δημιουργούν φανταστικά σημάδια απόρριψης από τον σύντροφό τους με βάση τις πραγματικές απορρίψεις που έζησαν στην παιδική τους ηλικία. Τα άτομα αυτά συχνά εμφανίζουν κτητικότητα, είναι ελεγκτικά, ζηλεύουν ή προσκολλώνται στον σύντροφό τους. Επίσης αναζητούν μπορεί να ζητούν επιβεβαίωση ή να εμφανίζουν δυσπιστία.

Το στυλ της προσκόλλησης ενός ατόμου με τους γονείς του μπορεί επίσης να επηρεάσει την επιλογή του συντρόφου του ή των φίλων του. Οι άνθρωποι συχνά επιλέγουν ανθρώπους που ταιριάζουν με τα πρότυπα από το παρελθόν τους. Για παράδειγμα, εάν αισθανόταν ότι αγνοούνται ως παιδιά, μπορούν να επιλέξουν έναν παρτενέρ που είναι εγωκεντρικός ή απομακρυσμένος. Οι άνθρωποι σπάνια γνωρίζουν αυτή τη διαδικασία, αλλά μπορεί να αισθάνονται μια επιπλέον έλξη για ένα άτομο που τους θυμίζει κάποιον από το παρελθόν τους. Ή μπορεί να βρουν τρόπους να αναβιώσουν το συναισθηματικό κλίμα της παιδικής ηλικίας τους. Επιπροσθέτως, υπάρχει περίπτωση όχι μόνο επιλέγουν συντρόφους που είναι λιγότερο διαθέσιμοι, αλλά μπορεί επίσης να νοθεύσουν με τις σκέψεις τους τη σχέση τους, θεωρώντας ότι τους απορρίπτουν περισσότερο κι από την παιδική τους ηλικία.

Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τον φόβο της εγκατάλειψης και να αλλάξουμε τα πρότυπα προσκόλλησής μας;

Το στυλ της προσκόλλησης ενός ατόμου δεν παραμένει απαραίτητα αμετάκλητο. Μπορεί να αναπτυχθεί ασφαλή προσκόλληση στην ενήλικη ζωή με διάφορους τρόπους. Ότι χαλάσει σε μία σχέση, μπορεί να φτιάξει μέσα σε αυτή τη σχέση . Αυτό δε σημαίνει ότι ο παρόν σύντροφος ενός ατόμου μπορεί να γεμίσει τα κενά ή να θεραπεύσει όλες τις πληγές από την παιδική του ηλικία κάποιου, αλλά ότι η ύπαρξη ασφαλούς δεσμού μπορεί να προσφέρει σε κάποιον ένα νέο μοντέλο σχέσεων και να ανακαλύψει τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι άνθρωποι σε αυτό.

Ένας άλλος τρόπος ιδιαίτερα σημαντικός επίσης για την ανάπτυξη της ασφάλειας μέσα τους και την αντιμετώπιση του φόβου της εγκατάλειψης είναι μέσω της ψυχοθεραπείας. Η εμπειρία μιας ασφαλούς σχέσης με έναν θεραπευτή μπορεί να βοηθήσει το άτομο ώστε να αναπτύξει ασφαλή προσκόλληση με τους άλλους.

Οι έρευνες σχετικά με την προσκόλληση έδειξαν ότι δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει στους ανθρώπους στην παιδική τους ηλικία που επηρεάζει τις σχέσεις τους ως ενηλίκες, αλλά και οι εμπειρίες στη μετέπειτα ζωή τους. Ως ανθρώπινα όντα άλλωστε, δεν είμαστε αβοήθητα θύματα του παρελθόντος μας, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσουμε το παρελθόν μας για να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον.

*η κα Νενέρογλου-Πεταλωτή είναι ψυχολόγος και συνιδρύτρια του Reggio Thessaloniki

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

 

 

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ