Παιδί στην εφηβεία: Μήπως νιώθετε ότι το έφηβο παιδί σας απομακρύνεται από εσάς; - Karfitsa.gr
Άρθρα

Παιδί στην εφηβεία: Μήπως νιώθετε ότι το έφηβο παιδί σας απομακρύνεται από εσάς;

Γράφει η Νάνσυ Νενέρογλου-Πεταλωτή*

Όλοι οι γονείς φτάνουν στο σημείο κάποια στιγμή να σκεφτούν: «Το παιδί μου δε με θέλει». Για τους περισσότερους γονείς, αυτή η στιγμή συμβαίνει για πρώτη φορά ή πολύ πιο συχνά όταν το παιδί τους φτάσει στην εφηβεία. Οι έφηβοι έχουν μια φυσική τάση να θέλουν να χωριστούν από τους γονείς τους και να αναζητήσουν ψυχολογική αυτονομία. Ανεξάρτητα από το πόσο καλός γονέας είσαι, ένα παιδί στην εφηβεία θα απομακρυνθεί από εσένα κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Η απομάκρυνση από τους γονείς είναι μέρος μιας διαδικασίας αυτοπραγμάτωσης που βοηθά τα παιδιά να καθορίσουν ποιος και πώς θα είναι ως άτομα στην ενήλικη ζωή.

Αν και είναι πραγματική πρόκληση όταν τα παιδιά μας, που εξακολουθούν να εξαρτώνται από εμάς με πολλούς τρόπους πρακτικά, απομακρύνουν από εμάς συναισθηματικά, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για να εξισορροπήσουμε αυτήν τη μετάβαση είναι να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση τους. Χρειάζεται πάντα να σεβόμαστε τις απόψεις, τις ιδέες και τα όριά τους με στόχο να κατανοήσουμε τις συνθήκες που βιώνουν και να είμαστε ευαίσθητοι στις νέες, μεταβαλλόμενες ανάγκες τους. Εδώ είναι μερικοί από τους πιο βασικούς τρόπους μέσα από τους οποίους μπορούμε να υποστηρίζουμε τα παιδιά μας σε αυτήν τη μεταβαλλόμενη φάση της σχέσης μας:

  1. Αναγνωρίστε ότι η αλλαγή δεν έχει να κάνει με εσάς – Οι έφηβοι μπορούν να κάνουν σκληρές για εσάς δηλώσεις, όμως τις περισσότερες φορές κρύβουν αλήθειες. Παρόλο που πρέπει σίγουρα να παρεμβαίνουμε σε οποιαδήποτε βλαβερή συμπεριφορά ενημερώνοντάς τους ότι είναι ενοχλητικό κάτι, πρέπει να αποδεχόμαστε τα σχόλια και τα συναισθήματά τους ώστε να τους βοηθάμε να διαχειρίζονταιμε υγιείς τρόπους τις καταστάσεις. Αυτό μπορεί να συνεπάγεται με το άκουσμα κάποιων δυσάρεστων πραγμάτων για εμάς όπως για παράδειγμα ότι δεν επιθυμούν πλέον να μπαίνουμε στο δωμάτιό τους χωρίς να χτυπάμε την πόρτα.
  2. Μην υπερβαίνετε τα όρια- αποφεύγετε τον υπερβολικό έλεγχο – Είναι λογικό να ανησυχείτε για εκείνα την περίοδο κατά την οποία μεταβαίνουν στην ενηλικίωση. Αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε κατασκευή μη ρεαλιστικών κανόνων που κάνουν τα παιδιά μας να αισθάνονται αναξιόπιστα για τον εαυτό τους. Πολλοί από αυτούς τους κανόνες και τις αντιδράσεις μπορεί να έχουν να κάνουν περισσότερο με αυτό που μας κάνει εμάς να νιώθουμε άνετα παρά να κάνουμε τα παιδιά μας να αισθάνονται πραγματικά ασφαλή. Η επιθυμία ενός εφήβου να επαναστατήσει άλλωστε μπορεί να πυροδοτήσει την επιθυμία μας να ελέγξουμε. Δημιουργώντας φυσικά, ρεαλιστικά όρια, μπορούμε να διατηρήσουμε τα παιδιά μας ασφαλή, ενώ τους προσφέρουμε τον χώρο και τον σεβασμό που χρειάζονται για να αναπτυχθούν.
  3. Να είστε εκεί όταν σας χρειάζονται – Δίνοντας στα παιδιά μας χώρο δεν σημαίνει ότι τα απορρίπτουμε. Οι έφηβοι χρειάζονται την καθοδήγηση και την υποστήριξή μας και πρέπει πάντα να γνωρίζουν ότι είμαστε εκεί για να τους μιλήσουμε και να τους βοηθήσουμε ώστε να διαχειριστούν τα εμπόδια που τους προκύπτουν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε ό, τι θέλουν να συζητήσουν χωρίς να τους τιμωρούμε για τις στιγμές που έχουν απορρίψει τη βοήθειά μας.
  4. Βεβαιωθείτε ότι έχουν κι άλλους αξιόπιστους ενήλικες στους οποίους μπορούν να απευθύνονται – Ως γονείς, συχνά θέλουμε να είμαστε «αυτοί» που πηγαίνουν τα παιδιά μας για οποιοδήποτε πρόβλημά τους. Κάποιες φορές όμως μπορεί να συμβαίνει να αισθάνονται αμήχανα να μοιραστούν μία πληροφορία τους μαζί μας. Η παρουσία ενός μέντορα – είτε είναι δάσκαλος, σύμβουλος, συγγενής ή οικογενειακός φίλος δεν πρέπει να θεωρείται απειλή για εμάς ως γονείς αλλά ως δώρο στη ζωή των παιδιών μας.
  5. Να είστε η αλλαγή που θέλετε να δείτε στο παιδί σας – Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η ευτυχία των γονέων συνδέεται στενά με την ευτυχία των παιδιών τους, ακόμη και όταν ένα παιδί έχει μεγαλώσει. Εάν ανησυχούμε ότι τα παιδιά μας δεν θα είναι υπεύθυνα, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δείξουμε υπευθυνότητα στις δικές μας ενέργειες, να συμπεριφερόμαστε με τρόπους που σεβόμαστε και εστιάζουμε στο να έχουμε τις δικές μας υγιείς σχέσεις. Εάν το παιδί μας μας απορρίπτει, θα πρέπει να είμαστε ακόμα ζεστοί, καλοί, υπομονετικοί και παρόντες, γεγονός που διευκολύνει την ευκαιρία να αισθάνονται ευγενικά απέναντί ​​μας και να διατηρούν μια πιο υγιή, πιο ώριμη σχέση με την πάροδο του χρόνου.

Όλα τα παιδιά χρειάζονται όλο και περισσότερη ανεξαρτησία καθώς μεγαλώνουν. Χρειάζεται να θυμόμαστε πάντα ότι το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε για τα παιδιά μας είναι να βελτιώνουμε τον εαυτό μας, να διαχωρίζουμε τις ανάγκες και τις εμπειρίες τους από τις δικές μας και να τα αποδεχτούμε ότι είναι ξεχωριστά και μοναδικά άτομα.

*η κα Νενέρογλου-Πεταλωτή είναι ψυχολόγος και συνιδρύτρια του Reggio Thessaloniki

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

 

 

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ