Ποιους και τι προστατεύει το πανεπιστημιακό άσυλο; - Karfitsa.gr
Άρθρα Του Νίκου Καραμανλή

Ποιους και τι προστατεύει το πανεπιστημιακό άσυλο;

Ως «αντιπολιτευτικό θέατρο» θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι αντιδράσεις στη Βουλή για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Μια αναχρονιστική διάταξη, ηλικίας 37 ετών, που τότε είχε λόγο ύπαρξης, όχι όμως σήμερα. Η Ελλάδα του 1982, με νωπές τις πληγές από την 7ετή δικτατορία, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διαφυλάξει τη δημοκρατία, την ελεύθερη διακίνηση σκέψεων και ιδεών.

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Σήμερα, εν έτει 2019, δεν τίθεται κανένα ζήτημα δημοκρατίας, ελεύθερης διακίνησης σκέψεων και ιδεών. Όποιος θέλει μπορεί να πει ό,τι θέλει σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα ή σε μια πλατεία. Μπορεί να το γράψει σε ένα blog στο διαδίκτυο ή στο προφίλ του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επομένως, το να συζητά κανείς για κίνδυνο της ελευθερίας έκφρασης από την Αστυνομία είναι αστείο.

«Τα πανεπιστήμια έχουν γίνει σε μεγάλο βαθμό κέντρα ανομίας και καταφύγια μπαχαλάκηδων. Η κατάσταση είναι επιεικώς απαράδεκτη» είχε αναφέρει προεκλογικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πριν από τον πρωθυπουργό, βέβαια, το είχε διαπιστώσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Μια βόλτα στην Πατησίων, μπροστά από την ΑΣΟΕΕ, αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι το Οικονομικό Πανεπιστήμιο χρησιμοποιείται ως «άσυλο» για άτομα τα οποία δραστηριοποιούνται στο παρεμπόριο και ως αποθήκη για λαθραία εμπορεύματα. Μια βόλτα, βράδυ, από το Πολυτεχνείο αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι ο ιστορικός χώρος χρησιμοποιείται ως «άσυλο» για κουκουλοφόρους και ως αποθήκη για βόμβες μολότοφ και λοιπά… πολεμοφόδια.

Από αυτή τη στήλη, τον Νοέμβριο του 2018, όταν και πάλι είχε φουντώσει η συζήτηση, με κυβέρνηση βέβαια τον ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε παρατηρήσει ότι «τοξικομανείς, διακινητές ναρκωτικών ουσιών, κλεφτρόνια, λαθρέμποροι, ακόμη και αναρχικές ομάδες εκμεταλλεύονται την ασυλία που θεσμοθετήθηκε μεταπολιτευτικά για την της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αλλά πλέον τείνει προς τη γενικευμένη ανομία». Τι άλλαξε από τότε; Τίποτα προς το καλύτερο. Ο ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ, Πέτρος Μαρτινίδης, παρατηρεί πολύ σωστά ότι «η ανομία είναι σαν τη βλάστηση».

Κατά γενική ομολογία, η ανομία βρήκε πολύ πρόσφορο έδαφος για να βλαστήσει στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ιδίως τα τελευταία χρόνια, καθώς η προηγούμενη κυβέρνηση, λόγω ιδεοληψίας, δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Εν κατακλείδι, κανείς δεν θέλει αστυνομοκρατούμενα πανεπιστήμια, ούτε καν οι ίδιοι οι αστυνομικοί. Δεν νοείται, όμως, σε κράτος του δυτικού κόσμου να μην μπορεί η Αστυνομία να παρέμβει όταν τελούνται αυτόφωρα αδικήματα. Και κάτι ακόμα: η κατάργηση του «ασύλου» είναι μια πρώτη αρχή. Χρειάζονται, όμως, πολύ περισσότερα για να διασφαλιστεί ότι οι πανεπιστημιακοί χώροι θα πάψουν να είναι κέντρα ανομίας. Χρειάζονται, επίσης, πολλά ακόμα ουσιαστικά μέτρα για να αναβαθμιστεί η συνολική εικόνα των ελληνικών πανεπιστημίων.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

 

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα» σε μορφή PDF

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ