ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ειδική αποστολή: Γιάννης Παπαδόπουλος

Εδώ και χρόνια είναι ο άνθρωπος που ενσαρκώνει την αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Ο Παύλος Βοσκόπουλος, πρόεδρος του Ουράνιου Τόξου, του κόμματος, που διακήρυξε, ότι «πρέπει, επιτέλους, να αναγνωριστούν οι αγώνες και οι θυσίες, η γλώσσα και τα έθιμα του μακεδονικού λαού», παρακολουθεί προβληματισμένος τις εξελίξεις στο θέμα της ονομασίας του γειτονικού κράτους.

Συναντηθήκαμε στα γραφεία του Ουράνιου Τόξου, στη Φλώρινα. Τον πείραξα:

-Καλημέρα, από ένα…νοτιομακεδόνα, του είπα.

Το γέλιο του αντήχησε στην οικοδομή.

-Τι θέλεις να πω, με ρώτησε. –Να δηλώσω…βορειομακεδόνας;

-Θέλω να μου πεις, πως βλέπεις τη συμφωνία των Πρεσπών; Είναι μια αχτίδα, σ΄ αυτά που πιστεύεις;

Ήταν η ερώτηση που έσβησε και το τελευταίο ίχνος χαμόγελου από το πρόσωπό του:

-Άκουσε Γιάννη, μου είπε. Η συμφωνία είναι κακή. Για να είμαι πιο επιεικής, θα έλεγα ημιτελής. Βρίθει από παραμέτρους και …αστερίσκους, που δεν βοηθούν κανένα και δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα.

Απορώ με την πολιτική, αλλά και τη λογική του Κοτζιά. Με τον προσδιορισμό «Βόρεια» βάζουν σφραγίδα στον αλυτρωτισμό. Όταν ακούς για «βόρεια χώρα», την οποιαδήποτε, αυτόματα σκέφτεσαι τη «νότια». Αναρωτιέσαι γιατί και πως χώρισαν. Η επόμενη σκέψη είναι «πότε θα ενωθούν». Αυτό έκαναν με τη συμφωνία.

Δεύτερο σφάλμα για μένα. Η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει στο έδαφός της «μακεδονική μειονότητα». Τότε γιατί επέμεινε να αλλάξει η αναφορά στο σύνταγμα της πΓΔΜ, περί μειονοτήτων; Μήπως , ρωτάω, επιβεβαιώνει το πρόβλημα;

-Υπάρχει Παύλε μειονότητα, που με βάση τη συμφωνία θα διεκδικήσει την αναγνώρισή της;

-Δεν έχει σχέση με τη συμφωνία. Οι διαδικασίες έχουν αρχίσει, εδώ και πολλά χρόνια. Ήδη, η Ελλάδα έχει καταδικαστεί δύο φορές από το ΕΔΑΔ, για το «Σπίτι του Μακεδονικού Πολιτισμού». Κάποια στιγμή θα υποχρεωθεί να εφαρμόσει τις αποφάσεις. Το θέμα όμως, δεν είναι η καταδίκη της Ελλάδας. Δεν θέλουμε εμείς την καταδίκη της χώρας μας. Θέλουμε να μπορούμε να μιλούμε τη γλώσσα μας, να τραγουδάμε τα τραγούδια μας.

-Μα το κάνετε, του αντέτεινα. Στη Μελίτη, στις 2 και 3 Αυγούστου, όπου γιορτάζετε την επανάσταση του Ίλιντεν, αλλά και σε άλλα χωριά.

-Το κάνουμε με… φόβο. Θέλουμε να το κάνουμε ελεύθερα, παντού. Θέλουμε σχολεία, που θα διδάσκουν τη μακεδονική γλώσσα. Πιστεύω, ότι δεν θα αργήσει αυτή η μέρα.

Τη συζήτηση διακόπτουν επισκέπτες. Είναι όλοι κάτοικοι της γειτονικής χώρας.  Ήρθαν από το Μοναστήρι, τα Μπίτολα, όπως λέγεται τώρα, η πόλη που είχε κάποτε έντονο το ελληνικό στοιχείο.

Έρχονται καθημερινά και τους εξυπηρετούμε, μου λέει ο κ. Βοσκόπουλος. Αυτοί φέρνουν και την εφημερίδα «Νόβα Μακεντόνια» ίσως τη μεγαλύτερη σε κυκλοφορία, εφημερίδα στο γειτονικό κράτος.

Αυθόρμητα μου έρχεται η ερώτηση:

-Είναι απόγονοι των μαχητών ΔΣΕ, που έφυγαν το 1949; Διεκδικούν τις περιουσίες των πατεράδων και των παπούδων; Η συμφωνία τους δίνει τέτοιο δικαίωμα;

-Υπάρχει θέμα περιουσιών, απαντάει. Έχει ήδη αρχίσει η διαδικασία διεκδίκησης, με προσφυγές στα ελληνικά αστικά δικαστήρια. Υπολογίζω, ότι ήδη έχουν κατατεθεί 50 προσφυγές, που θεωρήθηκε από τους δικηγόρους, που ανέλαβαν τις υποθέσεις αυτές, ότι έχουν ώριμα δικαιώματα. Στις περισσότερες υποθέσεις λείπουν οι τίτλοι και αυτό καθιστά δύσκολη τη διεκδίκηση. Υπάρχει, όμως, νομικό έρεισμα, καθώς τότε, το ελληνικό κράτος, μπορεί να δήλωσε, ότι αφαιρεί συνολικά από τους ευρισκόμενους στην εξορία, την ιθαγένεια, αλλά αυτή αφαιρείται μόνον ατομικά και κατά περίπτωση. Έτσι, ουσιαστικά, όλοι έχουν ακόμη την ιθαγένεια.

Τη συνομιλία μας παρακολουθούσε ένας γέροντας. Τον ρώτησα πως λέγεται:

-‘Αντον Σκρέφσκι, μου απάντησε. Τον ξαναρώτησα και πήρα ταην ίδια απάντηση. Τον ρώτησα , τι γράφει η ταυτότητα του.

Α, έκανε με ένα μορφασμό. Αντώνης Σέκρης, 89 χρόνων.

-Και γιατί δεν το λες;

-Λέω το όνομά μου, στη γλώσσα μου, επέμεινε. Είμαστε πολλοί, συνέχισε.

Ο Παύλος Βοσκόπουλος  είναι ένας ευφυής άνθρωπος, ευχάριστος συνομιλητής. Είναι αρχιτέκτων, που εργάζεται ως  δημόσιος υπάλληλος στην περιφερειακή ενότητα της Φλώρινας.

-Που σπούδασες, τον ρωτάω . Ξεκαρδίζεται στα γέλια.

-Θα το πιστέψεις; Δεν με δέχτηκαν στα Σκόπια. Σπούδασα στο Βελιγράδι. Μπου είπαν ότι στα Σκόπια είχε συμπληρωθεί ο αριθμός των φοιτητών στην αρχιτεκτονική και δεν μπορούσαν να με πάρουν. Καλό μου έκαναν, γιατί έμαθα και τα σερβοκροάτικα, για να καταφέρω να σπουδάσω.

Χαιρέτισα και σηκώθηκα να φύγω. Ήρθε ως την πόρτα. «Θα συνεχίσουμε τον αγώνα» μου είπε. «Αυτή είναι η ζωή μας».

Σχολιάστε