Στο όνομα του πατρός - Karfitsa.gr
Άρθρα

Στο όνομα του πατρός

Του Δημήτρη Δραγώγια

 

Ουδέποτε θυμάμαι την οικογένειά μου να γιορτάζει την γιορτή του πατέρα ακόμη κι όταν ήμουν παιδί. Δεν ξέρω αν σ’ αυτό συνετέλεσε η ασήμαντη δημοφιλία της, ακόμη και τώρα ελάχιστοι γνωρίζουν ότι υπάρχει, χώρια που είναι και κινητή, ή αν παραδοσιακά μας μάθαιναν πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της μητέρας για να επικεντρωνόμαστε στην δική της ημέρα. Έτσι ή αλλιώς, το σίγουρο ήταν ότι ποτέ δεν είχα κατανοήσει το πόσο δύσκολος είναι ο ρόλος του πατέρα.

Ανεξαρτήτως εάν η γιορτή μας έρχεται ξενόφερτη – αυτό δεν είναι κακό, άλλωστε και ο Άγιος Βαλεντίνος εισαγόμενος είναι – εντούτοις ίσως να μην είναι τυχαίο ακόμη και το ότι εορτάζεται σε διαφορετική εποχή σε όλον τον κόσμο. Πιθανώς, διότι σε αντίθεση με το ρόλο της μητέρας, οι λαοί δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν σε μια κοινή συνισταμένη με τη σημασία της πατρικής φιγούρας. Οι Ορθόδοξοι επέλεξαν ως ημέρα του πατέρα την τρίτη Κυριακή του Ιούνη ίσως για να πλησιάζει ή ακόμη και να συμπίπτει με τη μεγαλύτερη και φωτεινότερη ημέρα του έτους: Αν η μητέρα είναι το λίκνο της δημιουργίας, ο πατέρας είναι το φως. Εκείνος που ιχνηλατεί το μονοπάτι της ζωής στους κληρονόμους του. Κι ας χρεώνεται με λάθη όταν πρόκειται για το βιβλικό «τον έπλασε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» σε ό,τι αφορά την διαπαιδαγώγηση των παιδιών του. Μια τέτοια επιθυμία, συχνά και εμμονή, εγκυμονεί τον κίνδυνο να επιλέγουμε ποιά πλευρά του εαυτού μας θα θέλαμε να κληροδοτήσουμε και ποτέ αυτή δεν (θα) είναι η σκοτεινή.

Ο κινηματογράφος βρίθει ταινιών με χαρακτήρες πατεράδων που τους φανταζομαστε σαν μουστερήδες αγγέλων να πίνουν από το ίδιο δισκοπότηρο. Πότε ως ωδή στον αλτρουϊσμό του Χάρισον Φορντ όπου ως Ρικ Ντέκαρντ στο Blade Runner 2049 εγκατέλειψε την κόρη -θαύμα η οποία ήρθε τη ζωή αποτέλεσμα ενός έρωτα εκείνου και μία γυναίκας την οποία αγάπησε και η οποία πέθανε στη γέννα για να μπορέσει να τη σώσει. Αν θέλετε επιλέγετε την ρεαλιστικότερη βερσιόν του Τρέισι Λετς ως Λάρι Μακ Φέρσον στο «Lady Bird» και της σχέσης του με την κόρη του που διανύει μία έντονη εφηβεία. Είναι ένας υπέροχος πατέρας που μας θυμίζει πολλούς μπαμπάδες που ακόμη κι αν δυσκολεύονται οικονομικά δεν σταματούν να δίνουν από το υστέρημα τους όσα έχουν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Ή τον Γουίλ Σμιθ στο «Κυνήγι της ευτυχίας» («The Pursuit of Happyness»)  όπου ως Κρις Γκάρνερ, πωλητής ενισχυτών για ιατρική χρήση, μάταια προσπαθεί να συντηρήσει την οικογένειά του κι όταν η γυναίκα του τον εγκαταλείπει, χάνει τα πάντα -αυτοπεποίθηση, σπίτι, οικονομίες -, και με τον πεντάχρονο γιο του αρχίζει πάλι από το μηδέν. Προσωπικώς σε μία ταινία βούρκωσα το «Call me by your Name» με το ρόλο του Μάικλ Στούλμπαργκ, ως Κύριο Σάμιουελ Πέρλμαν: Ο πατέρας βλέπει το γιό του συντετριμμένο από τον χωρισμό του από τον φίλο του και τον παρηγορεί με έναν αριστουργηματικό λόγο τρυφερό, ωμό αλλά και γεμάτο “αλήθειες που πονούν”. Μέσα σε άλλα του λέει πως τον ζηλεύει που είναι νέος και μπορεί να πονέσει για τον έρωτα, τον ενθαρρύνει να το αισθανθεί και δεν κλείνει τα μάτια στη ζωή του γιου του,  λειτουργώντας ως πατέρας πρότυπο για κάθε έναν που ίσως δεν θα μπορούσε να αποδεχτεί τη σχέση του γιου του με έναν άλλο άνδρα.

Με τα χρόνια η εικόνα του πατέρα άλλαξε, δείγμα της ευελιξίας αν όχι εξέλιξης στο ρόλο του: Από προστάτης του μεσοπολέμου, σε συνεργάτη της χειραφετημένης πια μητέρας στις τελευταίες δεκαετίες. Θα τον δεις να κουβαλάει το καρότσι, να πλένει πιάτα, να βάζει σκούπα, να μαγειρεύει, να νταντεύει το βρέφος σαν μαμή και την ίδια στιγμή να αναλαμβάνει τον παραδοσιακό χαρακτήρα του ηγήτορα της οικογενείας ακόμη κι αν αυτή έχει διαλυθεί… Πιθανώς, τότε, να αναδύει απόκρυφες δυνάμεις ή και αδυναμίες, ταλαντεύοντας πότε ως γίγαντας και πότε ως νάνος.

Κι όσο μεγαλώνει θα εξακολουθεί να μεταλάσσεται, να μεταμορφώνεται από αυτό που κι ο ίδιος θα ήθελε να γίνει αλλά και εκείνο που θα επιθυμούσε για τους διαδόχους του: Θα γηράσκει αεί διδασκόμενος ως σεναριογράφος σε μακρόσυρτη ταινία που θέλει να κλείσει με happy end. Δεν τα καταφέρνει πάντα, θα αλλάξει τη γραφή πολλάκις, θα σβήσει, θα διορθώσει, θα ονειρευτεί, θα προσγειωθεί, θα ξαναγράψει αλλά θα το τελειώσει. Ως τέτοιον να τον θυμάστε και να τον τιμάτε: Ευπροσάρμοστο παντού, πρόθυμο να παραμερίσει αναδεικνύοντας το ρόλο της μάνας, μένοντας ένα βήμα στο πλάι, έτοιμος να ριχτεί στη φωτιά κι ας καεί. Στην υγειά του, λοιπόν και χρόνια του πολλά…

  • Από τη στήλη «Άνω Πόλη, Κάτω Πόλη στην έντυπη έκδοση της «Karfitsa»

 

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

 

 

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ