ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού

Ένα θεατρικό πείραμα θα ανέβει  στο Θέατρο Αυλαία. Ο λόγος για το «Εγώ, η Ελένη» και πρόκειται για μια ομάδα νέων καλλιτεχνών, που πειραματίζεται πάνω στο ποιητικό θέατρο και στις τεχνικές του μπρεχτικού θεάτρου «φωτίζοντας» σκηνικά το μυθικό πρόσωπο της «Ελένης» μέσα από κείμενα του Γιάννη Ρίτσου, Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Ευριπίδη και Ομήρου. Ο Στέλιος Βραχνής είναι ο ιθύνων νους, καθώς έχει αναλάβει την σύνθεση των κειμένων, την σκηνοθεσία και την μουσική επιμέλεια. Ο Σ.Βραχνής είναι από τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν από την νέα «φουρνιά» καλλιτεχνών της Θεσσαλονίκης. Παρά το νεαρό της ηλικίας του το πάθος και η αφοσίωση του στην υποκριτή τέχνη τον έχουν οδηγήσει στο ανέβασμα επιτυχημένων παραστάσεων. Μάλιστα, όπως είπε ο ίδιος σε συνέντευξη του στην Karfitsa «με πολύ δουλειά, διάβασμα, τριβή, καρποφόρες συνεργασίες, ταξίδια θα φτάσουμε ως γενιά εκεί που πρέπει να φτάσουμε».

 

Τι πραγματεύεται η παράσταση;

Το «Εγώ, η Ελένη» είναι μια ποιητική σύνθεση βασισμένη στην «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου. Στο έργο όμως, υπάρχουν και κείμενα του Γκαίτε, του Ρίλκε και του Ευριπίδη. Το συγκεκριμένο θεατρικό πείραμα θίγει θέματα όπως τη ματαιότητα των πραγμάτων, την ταυτότητα, την εφημερία του έρωτα και της ελευθερίας και φυσικά, την ανουσιότητα των πολέμων και της δόξας.  Κι όλα αυτά αναφέρονται με αφορμή το πρόσωπο της «Ελένης».

Έχετε πει ότι θέλετε να ονομάζετε ως «θεατρικό πείραμα» αυτό που θα παρουσιάσετε αντί για «παράσταση». Για ποιον λόγο; Σκηνοθετικά αυτό πως μεταφράζεται;

Καλώς ή κακώς όσο ασχολούμαστε με την τέχνη όλα αποτελούν νέα υλικά για πειραματισμό. Το «Εγώ, η Ελένη» είναι ένας ζωνταντός οργανισμός που αποτελείται από δεκατρείς ψυχές. Μας ξεπερνάει, καμιά φορά δεν μπορούμε ούτε εμείς να τον ελέγξουμε, μετασχηματίζεται χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στο κοινό που θα έρθει να δει το έργο;

Συνήθως δεν επιθυμώ να περάσω κάτι συγκεκριμένο στο κοινό. Αυτό που κάνω είναι να αφήνω το ένστικτο και τις αισθήσεις μου να κάνουν τη δουλειά τους. Αυτά ξέρουν καλύτερα από εμένα. Με ενδιαφέρει κυρίως, αυτό που συμβαίνει ή προκύπτει να με μετακινεί με κάποιον τρόπο. Οι θεατές πάντα παίρνουν κάτι, ακόμα κι από εκεί που δεν υπάρχει τίποτε. Αυτό το οποίο μπορώ  να εγγυθώ είναι πως το έργο μας δεν πρόσπαθει να πει «ψέματα».  Πιστεύω πως κάθε θεατρική παράσταση πρέπει να αποτελεί μια εμπειρία για τον άνθρωπο-θεατή.

Είστε ένας νέος ηλικιακά καλλιτέχνης που μένετε στη Θεσσαλονίκη.Πείτε μας πως βλέπετε τα πράγματα στον χώρο και ποιες ευκολίες ή δυσκολίες αντιμετωπίζει κάποιος στα πρώτα του θεατρικά βήματα εδώ;

Τα πράγματα είναι δύσκολα αλλά φαντάζομαι πως πάντοτε έτσι ήταν σε αυτόν το χώρο. Θα ήμουν αχάριστος αν σας  έλεγα πως στην αρχή  είχα δυσκολίες. Αντίθετα είχα ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω να στέκονται  πλάι μου και να με ενθαρρύνουν. Φυσικά με βοήθησε και λίγο η τύχη. Ίσως τώρα που το σκέφτομαι, η μόνη αντικειμενική δυσκολία που υπάρχει όταν είσαι νέος και επιλέγεις να μπεις σε αυτό το χώρο είναι η αποδοχή από τα θέατρα, τους συνεργάτες σου και τους θεατές, αυτό συμβαίνει μόνο αν έχεις πείσμα και πεποίθηση πως αυτό που κάνεις αξίζει να «φωτιστεί». 

Η καλλιτεχνική «φυγή» στην Αθήνα είναι κάτι που σκέφτεστε;

Φυσικά και τη σκέφτομαι. Θεωρώ πως ο καλλιτέχνης πρέπει να «κινείτε» συνεχώς,  αλλιώς παραμένει στάσιμος. Το «Εγώ, η Ελένη» για παράδειγμα το Σεπτέμβρη θα κατέβει στην Αθήνα. Αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα.

Υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνει η νέα θεατρική γενιά της πόλης για να συνεχίσει, εξελίξει και να πάει ένα βήμα παραπέρα την υποκριτική τέχνη;

Τα πάντα στην τέχνη και στη ζωή νομίζω πρέπει να κινούνται από κάποια αναγκαιότητα. Αν δεν υπάρχει η ανάγκη να συμβούν τα πράγματα τότε καλύτερα να μην κάνουμε τίποτα. Νομίζω πως με πολύ δουλειά, διάβασμα, τριβή, καρποφόρες συνεργασίες, ταξίδια θα φτάσουμε ως γενιά εκεί που πρέπει να φτάσουμε.

Σχολιάστε