Στ.Μάινας: «Ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να μιλάει επί παντός επιστητού» - Karfitsa.gr
Συνεντεύξεις

Στ.Μάινας: «Ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να μιλάει επί παντός επιστητού»

Ο «Κήπος» είναι ένα ακόμη έργο που φέρνει τον Στέλιο Μάινα στη Θεσσαλονίκη, την πόλη που όπως εξήγησε στην Karfitsa, έζησε από τις πιο έντονες και ανέμελες στιγμές των νεανικών του χρόνων.

Όσον αφορά το έργο «είναι μια ανθρώπινη ιστορία για το ποιος έχει ανάγκη ποιον στην αποξενωμένη κοινωνίας μας, που σε βάζει να σκεφτείς πόσο μερίδιο έχουμε από την προσωπική μας ευτυχία και πόσο χρωστάμε στους άλλους», περιγράφει ο ηθοποιός, όπου στην παράσταση συμπρωταγωνιστεί με τη σύζυγο του Κάτια Σπερελάκη.

Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού

Ποιο είναι το story του έργου;

Ένας μοναχικός άνθρωπος, αλκοολικός, άνεργος, πρώην οικοδόμος και βετεράνος του Βιετνάμ, ο Μπάρι βρίσκεται απομονωμένος στο διαμέρισμα του στη Νέα Υόρκη. Μετά από μια σοβαρή επέμβαση ο ανιψιός του παίρνει την πρωτοβουλία να του στείλει μια κυρία για να τον βοηθήσει στις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες. Όπως όμως κάθε πληγωμένο θηρίο όταν πονάει απομακρύνεται στη φωλιά του, αρνείται κάθε επαφή και φέρεται πολύ άσχημα και επιθετικά. Όταν η κοπέλα φεύγει, ο Μπάρι μετανιώνει για την συμπεριφορά του και ψάχνει να την βρει. Μετά από μήνες συναντιούνται τυχαία και δημιουργείται μια συμπάθεια μεταξύ τους. Η γυναίκα είναι και ερασιτέχνης ποιήτρια και ο Μπάρι ακολουθώντας αυτή την περιέργεια έννοια των λέξεων μπαίνει στη μαγεία που έχει το πυκνό νόημα των λέξεων σε έναν άλλο κήπο που έχει λουλούδια που ανθίζουν, πράγμα που ανακαλύπτει για πρώτη φορά στη ζωή του αυτός ο άξεστος οικοδόμος. Στο δεύτερο μέρος του έργου ανατρέπεται η κατάσταση και οι ρόλοι. Η γυναίκα παθαίνει ένα εγκεφαλικό και τότε δέχεται την βοήθεια του Μπάρι.

Σας προβλημάτισε προσωπικά το έργο;

Βεβαίως, για παράδειγμα ότι μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι οι καταστάσεις που πραγματεύεται το έργο δεν είναι πολύ μακρινές. Όσο περνάει ο καιρός φεύγουν από τη ζωή φίλοι, γνωστοί, συγγενείς και συνειδητοποιείς ότι δεν θα είσαι αιώνιος σε αυτή τη ζωή. Το μέγεθος λοιπόν μιας ξαφνικής απώλειας γίνεται κάτι συνηθισμένο και όσο περισσότερο έρχεσαι αντιμέτωπος με μια απώλεια καταλαβαίνεις ότι δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς μια τέτοια κατάσταση, είναι πολύ σκληρό.

Για αυτό όμως προσπαθούμε να είμαστε πιο ανθρώπινοι και σε αυτό το σύντομο χρονικό πέρασμα μας να έχουμε καταλάβει κάτι από αυτό.

Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση σας από τη Θεσσαλονίκη;

Θα σας πάω χρόνια πίσω. Όταν σπούδαζα Διοίκηση Επιχειρήσεων στη Λάρισα, για εμάς τους φοιτητές τότε η Θεσσαλονίκη ήταν μια κοντινή εκδρομή για να δούμε φίλους φοιτητές που έμεναν στην πόλη. Πετύχαμε μια εποχή την Θεσσαλονίκη που ήταν άκρως νεανική και ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 25 ετών. Παραμένει ακόμα μπορώ να πω, υπάρχει ο απόηχος εκείνης της νεολαίας, αλλά πλέον πρέπει να το ψάξεις, δηλαδή να πας σε συγκεκριμένα στέκια. Αλλά τότε ήταν εμφανές και έκδηλο σε όλη την πόλη. Υπήρχε μια ερασιτεχνική ανεμελιά και ένα μη απαγορευμένο γενικά. Έτσι το βλέπαμε τουλάχιστον εμείς τότε που είμασταν 17 και 18 ετών. Η Θεσσαλονίκη για μένα είναι πάντα μια περιπέτεια, έτσι θα την βλέπω! Χαρακτηριστικά θυμάμαι μάλιστα και τις πλάκες που κάναμε ως νέοι όπως να ανταλλάσσαμε μεταξύ μπαλκονιών σακούλες γεμάτες με νερό.

Με ποιο κριτήριο επιλέγεται τις σειρές και τις παραστάσεις που συμμετέχετε;

Όχι με το κριτήριο του κέρδους πάντως, αλλιώς θα είχαμε λίγο περισσότερα χρήματα και οικονομική άνεση. Το κριτήριο μου είναι πάντα το ένστικτο, δηλαδή να κινητοποιεί τον συναισθηματικό και νοητικό μου κόσμο, το μυαλό και την ψυχή μου ταυτόχρονα. Να έχει ένα στοιχείο εσωτερικής προσωπικής πρόκλησης. Μακριά όμως από την έννοια «πόσο θα ήθελα να υποδυθώ αυτό τον ρόλο». Αυτό είναι μιας άλλης κατηγορίας, νεότεροι τα επιλέγαμε έτσι, όσο μεγαλώνουμε όμως δεν έχεις τέτοιες αυταπάτες με τους ρόλους, γιατί ξέρεις ότι δημιουργούνται από τους ίδιους τους ηθοποιούς. Ένας ρόλος αν δεν είσαι στην κατάλληλη στιγμή σου μπορεί να περάσει και να μην σε αγγίξει καν. Μου έχει συμβεί φυσικά αυτό, και όποιος ισχυρίζεται ότι οτιδήποτε έχει παίξει ήταν ο καλύτερος, θα ήταν επιπολαιότητα.

Επίσης, οι ρόλοι δεν είναι ανεξάρτητοι από το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι. Οι ηθοποιοί είμαστε όντα θερμοκηπιακά, εμείς μπορούμε να καλλιεργηθούμε και να ανθίσουμε σε προστατευμένο περιβάλλον. Δεν είμαστε παγοκολόνες ή φυτά που αντέχουν στις πολικές θερμοκρασίες. Αντιθέτως, ευδοκιμούμε μόνο σε προστατευμένα κλίματα, για αυτό μπορεί να δείτε έναν ηθοποιό και να πείτε «τι ερμηνεία ήταν αυτή, δεν του το είχα». Αυτό συμβαίνει γιατί ο ηθοποιός βρέθηκε σε ένα καλό περιβάλλον και άνθισε, ενώ την επόμενη σεζόν μπορεί να βρεθεί σε ένα κακό περιβάλλον και να μην γίνει. Εγώ τουλάχιστον έτσι είμαι, αλλάζουν οι συνθήκες της καλλιέργειας.

Είστε ένας καλλιτέχνης που λέει την άποψη του, για κάποια θέματα που άλλοι συνάδελφοι σας αρνούνται να αγγίξουν, όπως η πολιτική.

Ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να μιλάει επί παντός επιστητού. Πρέπει να μιλάμε τόσο όσο ένας πολίτης, γιατί και εμείς μέσοι πολίτες είμαστε. Το ότι μας δίνεται η δυνατότητα της δημοσιότητας μέσω του επαγγέλματος μας δεν πρέπει να το εκμεταλλευόμαστε. Όχι για να προφυλαχτούμε, αλλά επειδή πρώτα από όλα επηρεάζουμε τον κόσμο με την άποψη μας, ως ηθοποιοί με τους ρόλους μας. Η θέση μας είναι πολύ υπεύθυνη για αυτό και πολλοί συνάδελφοι μου καλώς κάνουν και δεν μιλάμε για τα πάντα.

*Ο «Κήπος» 4 και 5 Μαρτίου στο θέατρο Αυλαία

Σχολιάστε

Polls

Ποιον θα ψηφίζατε για δήμαρχο στον δήμο Δέλτα;

Loading ... Loading ...

 

 


 

 

 

 

 

 

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα» σε μορφή PDF

NEWSLETTER

 

 

 

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ