Συναισθηματική πείνα ή πραγματική αγάπη προς τα παιδιά σας; - Karfitsa.gr
Άρθρα

Συναισθηματική πείνα ή πραγματική αγάπη προς τα παιδιά σας;

Γράφει η Νάνσυ Νενέρογλου-Πεταλωτή*

Η συναισθηματική πείνα δεν είναι αγάπη. Είναι μια έντονη συναισθηματική ανάγκη που προκαλείται από στέρηση θετικών συναισθημάτων κατά στην παιδική ηλικία. Είναι μια πρωτόγονη κατάσταση πόνου και λαχτάρας κατά την οποία οι άνθρωποι συχνά ενεργούν απελπισμένα για να γεμίσουν το συναισθηματικό τους κενό. Αυτό το κενό σχετίζεται με τον πόνο της μοναξιάς και του αποχωρισμού και ποτέ δεν μπορεί ρεαλιστικά να ικανοποιηθεί πλήρως σε μια σχέση ενηλίκων. Ωστόσο, οι άνθρωποι αρνούνται να αντέξουν τον πόνο αυτό και κάνουν ό, τι μπορούν για να δημιουργήσουν μια ψευδαίσθηση μέσα από τη σύνδεσή τους με άλλα άτομα και αυτό μετριάζει το άγχος τους. Οι άνθρωποι ταυτίζουν αυτό το συναίσθημα με την αγάπη και συνδέουν τις επιθυμίες τους αποζητώντας στοργή.

Είναι ένα ισχυρό συναίσθημα, το οποίο είναι τόσο εκμεταλλευτικό όσο και καταστρεπτικό για τους άλλους όταν εκτελείται. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Είναι σαν ένας θαμπός αλλά ισχυρός πόνος στο εσωτερικό σας. Μπορεί συχνά να βρεθείτε να αγγίζετε τους άλλους ή να εκφράζετε την αγάπη σας προσπαθώντας να σκοτώσετε αυτήν την αίσθηση.

Λόγω της σύγχυσης μεταξύ της συναισθηματικής πείνας και της αγάπης, τόσο από την πλευρά των γονέων όσο και από τους εξωτερικούς παρατηρητές, διαπράττονται στο όνομα της αγάπης συναισθηματικές ζημιές στα παιδιά. Όταν οι γονείς αγαπούν πραγματικά και συντονίζονται με τα παιδιά τους, προκύπτει θετική επίδραση στη συνεχιζόμενη ανάπτυξή τους. Αυτα τα παιδιά θα έχουν την τάση να βιώνουν ασφαλή προσκόλληση, να λειτουργούν αρμονικά στις σχέσεις τους και να αναπτύσσουν ανεκτική οικειότητα προς τους άλλους ως ενήλικες.

Αντιθέτως, η επαφή με έναν συναισθηματικά πεινασμένο γονέα οδηγεί ένα παιδί σε αγχώδη προσκόλληση και στον ψυχικό πόνο. Όσο πιο έντονη είναι η επαφή μεταξύ αυτού του τύπου γονέα και του παιδιού, τόσο περισσότερο ο γονέας βλάπτει την ασφάλεια και την άνεση του παιδιού. Αυτό το στυλ συσχέτισης – υπερβολικό άγγιγμα, υπερβολική ανησυχία για το παιδί ή υπερβολική συμμετοχή στη ζωή του παιδιού – όχι μόνο παραβιάζει τα όρια του παιδιού, αλλά επίσης προάγει την απόκρυψη των απαντήσεων του. Κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρούς περιορισμούς τόσο στη μετέπειτα καριέρα του παιδιού όσο και στην προσωπική του ζωή. Μπορεί να απειλήσει την αίσθηση του εαυτού του και της αυτονομίας του και μπορεί να οδηγήσει σε ιδιαίτερα καταστροφικές καταστάσεις.

Οι συναισθηματικά πεινασμένοι γονείς, ενεργούν καταναγκαστικά σε σχέση με τα παιδιά τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως ένας εθισμένος. Η υπερβολική προσοχή και η συμμετοχή τους έχουν συνεχή αρνητικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του παιδιού. Αυτοί οι γονείς δυσκολεύονται συχνά να μειώσουν την ένταση της επαφής τους ακόμη και όταν αναγνωρίζουν ότι η επαφή αυτή είναι επιβλαβής.

Συνήθως προστατεύουν υπερβολικά τα παιδιά τους, περιορίζουν το βίωμα της νέας εμπειρίας και την ικανότητα ενός παιδιού να αντιμετωπίσει τη ζωή. Ανησυχούν υπερβολικά για τη σωματική του υγεία ενώ αντιδρούν υπερβολικά και με φόβο. Μερικοί υπερβολικά προστατευτικοί γονείς μπορεί να προσπαθήσουν να απομονώσουν τα παιδιά τους από συνομηλίκους ή άλλες οικογενειακές επιρροές που ενδέχεται να έχουν αρνητικό αντίκτυπο. Ωστόσο, όταν φτάνει στο άκρο ένας τέτοιος αποκλεισμός, περιορίζει την έκθεση του παιδιού σε μια ποικιλία διαφορετικών στάσεων και προσεγγίσεων στη ζωή και είναι επιζήμιο για την εμπιστοσύνη του σε άλλους ανθρώπους και προς την ικανότητα να λειτουργεί στον κόσμο.

Είναι οδυνηρό, αλλά ανεκτό για τους ανθρώπους να βιώνουν τη συναισθηματική πείνα και να αντιμετωπίζουν τις δικές τους συναισθηματικές ανάγκες. Δυστυχώς, τα περισσότερα άτομα επιλέγουν να αρνηθούν ή να αποφύγουν αυτόν τον πόνο αναζητώντας πόρους ή επιλέγοντας δράσεις που τους βοηθούν να εξουδετερώνουν την αίσθηση της μοναξιάς. Δημιουργούν φαντασιώσεις στις οποίες συνδέονται και φαντάζονται ότι ανήκουν ο ένας στον άλλο. Όταν σχηματίζονται αυτοί οι φανταστικοί δεσμοί, η πραγματική αγάπη χάνεται. Τα συναισθήματα της αγάπης και του σεβασμού για τους άλλους εξαφανίζονται καθώς γινόμαστε κτητικοί και ελεγκτικοί και καθώς χρησιμοποιούμε ο ένας τον άλλο ως ναρκωτικό για να εξοντώσουμε τα αρνητικά συναισθήματα.

Είναι λοιπόν σημαντικό να μπορούν οι γονείς να αξιολογήσουν, σε ποιά από τις δύο κατηγορίες εμπίπτουν τα συναισθήματά τους ώστε να ξέρουν που βρίσκονται, τι ζητάνε, αλλά κυρίως τι μπορούν να πάρουν από τη σχέση τους με τα παιδιά τους.

*η κα Νενέρογλου-Πεταλωτή είναι ψυχολόγος και συνιδρύτρια του Reggio Thessaloniki

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

 

 

NEWSLETTER

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ