Το θέατρο μετά την καραντίνα - Karfitsa.gr
Θεσσαλονίκη Πολιτισμός

Το θέατρο μετά την καραντίνα

ÊáèçìåñéíÞ æùÞ óôçí ËÜñéóá ìå ìÝôñá ðñïöýëáîçò ãéá ôïí êïñïíïúü ôçí ÐÝìðôç 19 Ìáñôßïõ 2020. (EUROKINISSI/ËÅÙÍÉÄÁÓ ÔÆÅÊÁÓ)

Όταν η πανδημία του κορονοϊού έφτασε και στην Ελλάδα εκδηλώσεις, συναυλίες, παραστάσεις ακυρώνονταν η μία μετά την άλλη. Μέχρι που ήρθε η επίσημη απόφαση από την Κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία για την πλήρη αναστολή λειτουργίας των χώρων ψυχαγωγίας, διότι αποτελούν χώρους μαζικών συναθροίσεων, με στόχο να αντιμετωπιστεί η εξάπλωση του ιού. Η αυλαία λοιπόν έπεσε για τα θέατρα. Παραστάσεις κατέβηκαν και άλλες που ήταν να ανέβουν στο σανίδι δεν μπόρεσαν. Οι θεατρόφιλοι είχαν μόνη παρηγοριά τις παραστάσεις που ανέβασαν θεατρικές σκηνές στο διαδίκτυο, όμως την ίδια ώρα άνθρωποι του θεάτρου δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν επί σκηνής, με ότι αυτό συνεπάγεται, για την τέχνη και τον βιοπορισμό τους.

Ποια θα είναι η κατάσταση λοιπόν που θα διαμορφωθεί στο ελληνικό θέατρο μετά την καραντίνα; Ηθοποιοί και σκηνοθέτες απαντούν στην Karfitsa.

Αντώνης Καραγιάννης

«Ο ανήσυχος καλλιτέχνης, είτε ηθοποιός είτε σκηνοθέτης, δυσκολεύεται από αυτή την απομόνωση, από αυτόν τον εγκλεισμό. Ουσιαστικά δυσκολεύεται να μείνει άπραγος. Σε αυτή όμως τη δύσκολη κατάσταση περισσεύει αρκετός χρόνος. Αυτό είναι σπάνιο και ζητούμενο σε άλλες χρονικές στιγμές. Υπάρχει περισσότερος χρόνος για διάβασμα,  περισυλλογή, επανεκτίμηση σχέσεων και καταστάσεων καθώς κι ανασύνταξη δυνάμεων. Πιστεύω πως θα υπάρξουν μοναδικές στιγμές έμπνευσης σε αρκετούς από εμάς που αργότερα θα μεταλλαχθούν σε  καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία.

Πάντοτε, μετά από παγκόσμιες τραγωδίες όπου ακόμα και οι πιο αφελείς διαπιστώνουν την ματαιότητα των πραγμάτων, η Τέχνη παραμένει αέναη και προκλητικά ευρηματική. Η Τέχνη ως ένας ζωντανός οργανισμός γίνεται ακόμα πιο φωτεινή όταν μεγαλώνουν οι προκλήσεις. Το αύριο ίσως να είναι ‘’περίεργο’’. Είμαι όμως αισιόδοξος. Πιστεύω πως θα δημιουργηθούν πολλές παραστάσεις, πέραν των όποιων δυσκολιών. Το Θέατρο σε όλες τις δύσκολες εποχές, πάντα έβρισκε τον τρόπο να ελίσσεται, να αιφνιδιάζει, να εμψυχώνει και να εξελίσσεται. Έτσι και τώρα, θα ξαναβρεί τον τρόπο και να προκαλέσει και να γοητεύσει, και να σαγηνεύσει. Είναι στη φύση του».

Άνθιμος Κατιρτζόγλου

«Αυτή την περίοδο είμαστε σε μια χαώδη κατάσταση. Ακόμη δεν έχω εικόνα για το πώς θα είναι το θέατρο μετά από αυτή την περίοδο, αλλά πιστεύω ότι θα γίνει ένας χαμός. Έχουν ακυρωθεί ήδη πολλές παραστάσεις και από Αθήνα που θα ανέβαιναν στη Θεσσαλονίκη και όσες ήταν της πόλης, για το διάστημα που διήρκησαν τα μέτρα. Κανείς δεν μπορεί να κάνει προγραμματισμό. Πρέπει πρώτα να βγούμε, να δούμε τις οικονομικές απώλειες που θα υπάρξουν στην κοινωνία και μετά να οργανωθούμε. Δεν ξέρουμε πως θα είναι η οικονομική κατάσταση και αν θα γυρίσουμε στην αρχή της κρίσης, τότε που ο κόσμος δεν πήγαινε θέατρο, καθώς χρειάστηκε να περάσει ένα διάστημα για να γεμίσει τις αίθουσες. Συγκεκριμένα στα μέσα της κρίσης, όταν κατάλαβε ότι ήταν η μόνη διέξοδος του. Με βάση λοιπόν τις πρόσφατες αναμνήσεις που άφησε η οικονομική κρίση, αν γίνει κάτι τέτοιο, ίσως η σεζόν 2020-21 να είναι απαγορευτική οικονομικά για εμάς να κάνουμε θέατρο.

Εμένα για παράδειγμα η καραντίνα με βρήκε λίγο πριν ανεβάσω δικό μου έργο στο θέατρο. Ήμασταν στην τελική φάση, στις πρόβες. Όπως έγινε και με τις υπόλοιπες παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα, δεν ανέβηκε και ακόμη δεν ξέρω αν θα ανέβει και πότε. Το καλοκαίρι δεν νομίζω ότι θα μπορέσει να γίνει. Για μετά θα δείξει… ».

Χρήστος Στανίσης

«Παρότι είμαι αισιόδοξος θεωρώ ότι η φοβία που έχει ο κόσμος λόγω της κατάστασης θα ‘’χτυπήσει’’ το θέατρο και γενικά τον χώρο του θεάματος. Αυτό θα γίνει γιατί ο κόσμος όλο αυτό το διάστημα έμεινε αρκετά μέσα, παρακολούθησε αρκετό θέατρο στο διαδίκτυο, ταινίες κτλ, οπότε μετά από αυτό θα θέλει να βγει έξω, να περπατήσει, να πάει στη θάλασσα. Επίσης, προς το παρόν δεν ξέρουμε πως θα ανοίξουν τα θέατρα, γιατί είτε είναι ανοιχτός χώρος, είτε κλειστός, ο θεατής είναι ο ένας δίπλα στον άλλον. Αυτό ίσως προκαλέσει ένα έξτρα φόβο στο θεατή και μέχρι να ξεπεραστεί θα περάσει δυστυχώς ένα μεγάλο διάστημα.

Αυτό το είδα προσωπικά στις τελευταίες παρατάσεις που έκανα στο Κρατικό Θέατρο που υπήρχε ο κορονοϊός στην Ελλάδα, αλλά δεν είχαν κλείσει ακόμη τα θέατρα. Υπήρχε κόσμος που ερχόταν, όμως είχαμε μεγάλη μείωση στην προσέλευση, γιατί υπήρχε ο φόβος και όσοι ερχόντουσαν καθόντουσαν διάσπαρτοι. Από εκεί που είχαμε για παράδειγμα 300 άτομα φτάσαμε να έχουμε 100. Ακόμη και στα καμαρίνια δεν δεχόμασταν κόσμο για την ασφάλεια όλων».

Μαρία Στεφάνου

«Για εμένα όλη αυτή η περίοδος είναι μια μεγάλη παύση για να δούμε τον εαυτό μας και ποιοι πραγματικά θέλουμε να είμαστε. Εγώ νιώθω να αλλάζω και ανακαλύπτω τον εαυτό μου ολοένα και περισσότερο. Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να σκεφτώ τι θα γίνει μετά από αυτή την περίοδο και το πως θα διαμορφωθούν τα πράγματα, γιατί έχω ανάγκη να μείνω στο τώρα. Αισθάνομαι λοιπόν ότι από εδώ και πέρα όλα θα αλλάξουν, όπως αλλάζουμε και εμείς οι ίδιοι. Το να σκεφτώ πως θα εφαρμόζονται τα πράγματα όταν θα λήξουν τα μέτρα είναι κάτι άτοπο, γιατί δεν γνωρίζω εγώ η ίδια πως θα βγω μέσα από αυτή την αναγέννηση. Αυτό που βιώνουμε όλοι είναι μια μεγάλη αλλαγή. Πρώτα θα δούμε εμάς και μετά πως θα εφαρμόσουμε όλη την έμπνευση και την νέα δημιουργία στον κόσμο.

Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι η τέχνη από εδώ και πέρα θα είναι όλο και πιο απλή και ουσιαστική. Θα φύγει το κομμάτι του θεάματος με την έννοια της υπερπαραγωγής και θα μείνουμε στην ουσία της τέχνης και της πραγματικής προσφοράς της στον άνθρωπο».

Βασίλης Ισσόπουλος

« Κατά την γνώμη μου στο θέατρο αυτή τη στιγμή υπάρχει το άμεσο και έμμεσο μέλλον. Θα πρέπει να διαχωρίσουμε δηλαδή τι συνεπάγεται μετά την καραντίνα και τι μετά από ένα διάστημα που θα έχει λίγο επουλωθεί αυτή η ‘’πληγή’’.

Όσον αφορά το άμεσο μέλλον, δηλαδή μετά την καραντίνα, σαφώς και θα περάσει μια μεγάλη κρίση. Και όταν μιλάμε για το θέατρο δεν αναφέρομαι στην δυνατότητα κάποιων ανθρώπων να κάνουν μια παράσταση, γιατί αυτό θα μπορέσει να συμβεί. Αλλά πρέπει να μιλάμε για το επάγγελμα του ηθοποιού. Να δούμε το θέατρο όχι σαν μια διαδικασία από την οποία θα βγούμε και το πως θα είναι μετά, αλλά αν θα είναι επάγγελμα, γιατί είναι κάτι που σπουδάζουμε και αφιερώνουμε την ζωή μας.

Πρέπει να διαχωρίσουμε τι σημαίνει το ζωντανό θέαμα που είναι το θέατρο και επιζεί 2.500 χρόνια και έχει ξεπεράσει πολλά εμπόδια. Αυτή τη στιγμή όμως έχουμε μια διαφορετική περίπτωση και αφορά το πως ο κόσμος θα εμπιστευτεί τα παιδιά του να συνυπάρξουν σε μια αίθουσα με άλλα άτομα μέχρι τον ίδιο του τον εαυτό.

Μετά την καραντίνα πιστεύω, στον κλάδο του θεάτρου, θα υπάρξει μια τεράστια ‘’τρύπα’’ η οποία δεν θα καταφέρει να καλυφθεί σύντομα. Από την μεριά του θεάτρου και των παραγωγών υπάρχει ο φόβος να μπουν σε έξοδα, όχι για να βγάλουν κέρδος, αλλά γιατί υπάρχει η ανασφάλεια για το αν θα μπορέσει να καλυφθεί το κόστος μιας παραγωγής. Όλο αυτό που βιώνουμε θα έχει κατάλοιπα και δεν θα απαλλαγούμε σύντομα από αυτά».

Δημήτρης Καλαντζής

«Όταν ήμουν μικρός, πέρναγα τα καλοκαίρια στο χωριό μου. Τότε ζούσαμε ακόμα αγκαλιά με τη φύση. Δεν την πολεμούσαμε. Ήμασταν κομμάτι της. Η γιαγιά μου δεν μου έλεγε παραμύθια πριν κοιμηθώ, μου έλεγε ιστορίες του χωριού για τους παλαιούς, με νεράϊδες, ξωτικά, πολέμους, κατοχή, εμφύλιο. Δύσκολο να ξεφύγεις απ’ αυτό! Κι εγώ ιστορίες λέω. Αλλά το ένστικτό μου, με οδήγησε στην υποκριτική. Τις λέω με όλο μου το σώμα. Ιστορίες ανθρώπων. Αυτή είναι η δουλειά μου. Πλάθω χαρακτήρες. Φτιάχνω καινούργιους ανθρώπους, από την αρχή. Τους ρόλους. Απαιτείται ένα υλικό για να χτίσεις έναν ρόλο από το μηδέν. Τα θέατρα μπορεί να έκλεισαν. Σε όλον τον κόσμο.Το υλικό όμως είναι εκεί. Υπάρχει. Είναι μέσα μας. Και χρειάζεται ανανέωση. Εμπλουτισμό. Με το διάβασμα. Με παρατήρηση. Με κοσκίνισμα της ψυχής. Με αναμόχλευση των ζωτικών μας οργάνων. Δεν άλλαξαν και πολλά στη ζωή μου με την απαγόρευση της κυκλοφορίας. Δουλεύω πάντα πολύ στο μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δυο παραστάσεις. Κλεισμένος στο σπίτι μου. Μέσα στη σιωπή. Γίνεσαι ασκητής. Η υποκριτική είναι μία τερατώδης τέχνη. Απαιτεί αίμα για να είναι ανταποδοτική. Απομόνωση. Μοναχικότητα. Τα βιβλία μου είναι οι σύντροφοί μου. Αποθήκες ζωής. Και ο έξω κόσμος, η φύση. Από αυτά αντλείς. Τα θέατρα είναι κλειστά. αλλά το υλικό είναι εδώ. Παραμένει μέσα μας. Ρευστό. Παλλόμενο. Έτοιμο να δεχτεί αλλαγές. Τις έχει ανάγκη. Η ζωή προχωράει, δεν περιμένει. Οι άνθρωποί μας λιγοστεύουν. Άλλοι χάνονται, κάποιοι απλώς φεύγουν. Αλλά η ζωή βρίσκει πάντα διέξοδο. Να προετοιμαστούμε, λοιπόν, όσο καλύτερα μπορούμε γι’ αυτό που θάρθει. Όποια κι αν θα είναι η μορφή του.  Τα θέατρα είναι κλειστά, αλλά εμείς είμαστε εδώ. Ας δουλέψουμε. Αφοσιωμένοι».

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

STAY CONNECTED

NEWSLETTER

 

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ