Ετών 76, πιωμένος, οδηγεί (σ.σ.: την περασμένη Τρίτη) και σκοτώνει νεαρή γυναίκα 41 ετών. Απολογείται και αφήνεται ελεύθερος, με τον περιοριστικό όρο να μην πάρει στα χέρια του το τιμόνι οποιουδήποτε οχήματος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης!
Πότε; Ίσως ποτέ! Χωρίς αυτό να αλλάζει σε τίποτα την πραγματικότητα για την οικογένεια της άτυχης γυναίκας.
Όμως, υπάρχει το εκπεμπόμενο μήνυμα, που έχει σημασία για την κοινωνία μας και για όλους τους υπόλοιπους: στην Ελλάδα μπορεί να «κατεβάζεις» τα ποτάκια σου, στη συνέχεια να αφαιρείς ανθρώπινη ζωή και να συνεχίζεις τη δική σου με την απίστευτη «τιμωρία» να μην οδηγείς μέχρι να δικαστείς. Πραγματικά είναι τρομερό.
Η στήλη έχει γράψει ξανά σχετικά. Προσοχή: δεν αναφερόμαστε στη συγκεκριμένη υπόθεση που γνωρίζουν καλύτερα οι Αρχές. Αναφερόμαστε στην παιδαγωγική του πράγματος. Πίνεις, σκοτώνεις, ζωάρα. Θα πηγαίνεις και με ταξί! Μία λέξη μόνο, ντροπή!
Το «παραμύθι» των δικαστών, «τι να κάνουμε, εμείς τους νόμους εφαρμόζουμε», πρέπει κάποτε να τελειώσει. Όσοι έχουν την ευθύνη να δικάζουν θα πρέπει να καταθέσουν στην Πολιτεία την εμπειρία τους. Και αν η εφαρμογή των νόμων απέχει (πέρα από όσο επιβάλλουν οι αρχές του Δικαίου, η επιείκεια, η αναλογικότητα κοκ) από το κοινό περί δικαίου αίσθημα, οφείλουν να καταθέσουν τις προτάσεις τους για να εναρμονιστεί. Ή, έστω, να μην είναι σε πλήρη αντίθεση.
Την ίδια ευθύνη έχουν και οι πολιτικοί. Πρέπει να αναρωτηθούν πού οδηγείται η κοινωνία αν επικρατήσει η αίσθηση της ατιμωρησίας. Αν οι πολίτες οδηγηθούν σε συμβιβασμό με την ιδέα ότι δεν πρόκειται ποτέ να βρουν το δίκιο τους. Ότι οι νόμοι προστατεύουν κυρίως εκείνον που τους παραβιάζει. Και πως οι ίδιοι είναι ανυπεράσπιστοι απέναντι στην αυθαιρεσία τους και την αδυναμία ή την άρνηση του κράτους να δικαιώσει το θύμα και να τιμωρήσει τον θύτη.
Ένα τέτοιο μέλλον θα είναι δυστοπικό και δεν μας αξίζει. Δεν αξίζει τις επόμενες γενιές με βάση την παράδοση προσφοράς και αλληλεγγύης που έχουμε στην πατρίδα μας. Να συγχωρούμε «ναι», αλλά να μη χάσουμε και το φιλότιμο. Αυτή την υπέροχη ελληνική λέξη. Θα πρέπει να προστατέψουμε το νόημά της, να διαφυλάξουμε τους κανόνες αρμονικής συμβίωσης και να αποτρέψουμε τους κινδύνους, που αυξάνονται δραματικά στην περίπτωση που επικρατήσει η ατιμωρησία και μαζί της η αδιαφορία και η αναισθησία.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
