Ο κόσμος χρειάζεται τη Citroen. Χρειαζόμαστε έναν τολμηρό κατασκευαστή που θα ανοίξει νέους δρόμους στη μηχανολογία.
Οι πάμπολλες σύγχρονες προκλήσεις, από τις εκπομπές άνθρακα μέχρι τη συμπίεση του κόστους, έχουν ανάγκη από αυτή τη ριζοσπαστική σκέψη που χαρακτήριζε την κάποτε μεγαλύτερη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία. Από τότε που ιδρύθηκε, το 1919,μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70, οπότε και εξαγοράστηκε από την Peugeot, τα μοντέλα της Citroën ουδέποτε ακολούθησαν την πεπατημένη.
Αντιθέτως, την αψηφούσαν. Η εταιρεία δεν ενδιαφερόταν για προσεκτικά βήματα, έκανε τολμηρά άλματα.
Το απόγειο της δόξας της ήταν ασφαλώς η DS, το πιο μπροστά-από-την-εποχή-του αυτοκίνητο που έχει φτιαχτεί ποτέ. Ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να είναι το πιο προχωρημένο σχεδιαστικά και σε σχέση με την εποχή του τεχνολογικά saloon. Σε έναν μεταπολεμικό κόσμο που είχε πλημμυρίσει από μίζερα Morris Minor και Austin A30, από Ford Consul και Anglia, ξαφνικά προσγειώθηκε ένα γαλλικό «διαστημόπλοιο» και πήγε την τεχνολογία μερικές δεκαετίες μπροστά.
Αυτό ακριβώς χρειάζεται η αυτοκινητοβιομηχανία σήμερα. Κατ’ αρχάς, πιο τολμηρά και αποδοτικά σε χώρους και πρακτικότητα σχέδια. Κατά δεύτερον, τεχνολογίες που να εξισώσουν τη χρηστικότητα των ηλεκτρικών αυτοκινήτων με αυτή των θερμικών και να τα καταστήσουν πραγματικά βιώσιμα. Να τα κάνουν ελαφρύτερα και σαφώς πιο φθηνά στην κτήση.
Ο André Citroen σίγουρα θα είχε αποδεχτεί με χαρά αυτή την πρόκληση. Είμαστε βέβαιοι ότι το ίδιο θα έκαναν και οι αρχιτέκτονες της DS: ο γλύπτης που μεταστράφηκε στη σχεδίαση αυτοκινήτων, Flaminio Bertoni, και ο πρώην αεροναυπηγός André Lefèbvre.
