Πριν δέκα χρόνια στα στενά των Λαδάδικων της Θεσσαλονίκης, του γιουκαλίλι του Γιώργου Παπαγεωργίου έπαιξε κατά τύχη (;) τη μελωδία που «έπρεπε» και μέσα σε μία στιγμή ένα νέο μουσικό ταξίδι ξεκίνησε για τους Polkar, γράφτηκε για πρώτη φορα η…«Πανηγυρτζίδικη Balkan»!
Συνέντευξη στο Μιχάλη Δρούγκα
«Πανηγυρτζίδικη Balkan» – Μιλήστε μας για αυτή τη συνεκφορά που στο άκουσμα της μας δημιουργεί κάτι οικείο, κάτι αγνό και κυρίως κάτι αληθινό.
Βασικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή για τη μουσική μας, η οποία όταν κάποιος με ρωτάει «τι παίζετε» είναι ακριβώς αυτό. Έχει να κάνει τόσο με την «καρδιά» των Polkar που είναι ο βαλκανικός ήχος όσο και με τις παραστάσεις μας που έχουν πάντα σαν στόχο να δημιουργήσουν ένα γλέντι για το κοινό.
«Μεγαλώσατε» στα Λαδάδικα, όχι μόνο μουσικά, αλλά και σαν άνθρωποι. Πριν 10 χρονιά ποια ήταν η αρχική ιδέα που σας ένωσε και φυσικά η Θεσσαλονίκη ποσό ρόλο έπαιξε;
Η Θεσσαλονίκη έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην δημιουργία της μπάντας. Πριν από 10 χρόνια έτυχε να βρίσκομαι στο κρατικό θέατρο για μία παράσταση και εκείνη την περίοδο συμπτωματικά μάθαινα γιουκαλίλι. Μη φανταστείς, είχα πάρει ένα γιουκαλίλι από το ίντερνετ και αυτοσχεδίαζα. Όταν άρχισαν να προκύπτουν κάποια τραγούδια, τα έδειξα στον καλό μου φίλο Γιάννη Κυράτσο και πολύ γρήγορα το ένα πράγμα έφερε το άλλο. Αν λοιπόν αυτό το ταξίδι στην Θεσσαλονίκη, δεν είχε συμβεί, δεν θα μιλούσαμε σήμερα για τους Polkar.
«Η ζωή μου είναι σκατά» εάν πάρουμε αυτόν τον τίτλο λίγο πιο ρεαλιστικά. Τι ακριβώς πιστεύετε ότι μπορεί να κάνω τη ζωή μας πλέον όμορφη; Τι την μετατρέπει σε άχαρη και απρόσωπη;
Το τραγούδι αυτό έχει γίνει σαν μότο στις συναυλίες μας. Ίσως ο τρόπος που η μελωδία ανατρέπει τον ίδιο τον τίτλο του να είναι κάτι που κάνει τον κόσμο να συνδέεται με αυτό. Όταν το έγραφα με ενδιέφερε το «η ζωή μου είναι σκατά» να λειτουργήσει σαν ένα δημόσιο ημερολόγιο σκέψεων. Τότε αυτά ζούσα, αυτά έγραφα. Αν με ρωτάς τι μπορεί να κάνει τη ζωή αυτή όμορφη, αυτό είναι οι επιλογές. Επιλέγω τους ανθρώπους που θα έχω δίπλα μου, επιλέγω τους όρους που θέλω για τη δουλειά μου, επιλέγω να αντισταθώ στην σκληρότητα που έρχεται με φόρα στη σημερινή εποχή εμποτισμένη με νεοφιλελέ νεοπλουτίλα, όσο περισσότερο μπορώ. Και έτσι ίσως οι μέρες γίνουν ομορφότερες.
Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για την εμπειρία σας σε φεστιβάλ! Τι κρατάτε; Και τι θυμάστε με πικρία; Υπήρχε κάποια στιγμή που ξεχωρίζετε;
Τα φεστιβάλ είναι το όνειρο κάθε μουσικού. Όχι μόνο γιατί παίζεις σε μεγάλες σκηνές, αλλά κυρίως επειδή έρχεσαι σε επαφή με άλλους μουσικούς, μοιράζεσαι τη σκηνή χωρίς ανταγωνισμούς, συμμετέχεις μαζί με το κοινό σε κάτι «Διονυσιακό». Κρατώ τη στιγμή που στο Full Moon Fiesta στην Τεχνόπολη, άκουσα για πρώτη φορά να τραγουδάει τόσος κόσμος τους στίχους μου. Τα αρνητικά δεν τα κρατάω. Δεν με αφορούν. Εξάλλου ο Γιάννης Αγγελάκας το έχει πει σοφά: «Δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας».
Υπάρχει κάτι που ετοιμάζετε;
Ετοιμάζουμε την πρώτη μας πανελλαδική περιοδεία με τίτλο “Rockstar tour”. Δεν θα μπορούσαμε να βρισκόμασταν σε καλύτερη φάση. Ειλικρινά.
