Η ηθοποιός και χορεύτρια βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» κι αρχικά, αναφέρθηκε στην καθημερινότητά της.
«Εμείς οι χορευτές έχουμε αυτό το σκληρό της καθημερινότητας να είμαστε απέναντι σε έναν καθρέφτη, χωρίς ρούχα, εννοώ με κολάν, οπότε είναι σαν να αντιμετωπίζεις τις ατέλειες και τον εαυτό σου κάθε μέρα», εξήγησε.
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Εγώ προσωπικά ήμουν ο πιο πιεστικός άνθρωπος στη ζωή μου, από όλους τους υπόλοιπους. Δεν κατάφερε κανείς να με πιέσει περισσότερο από ό,τι πίεσα εγώ τον εαυτό μου. Αγάπησα τη μυωπία μου, δεν ήθελα ποτέ να μην την έχω, γιατί σου δίνει την εκδοχή του να μην βλέπεις το περίγραμμα της πραγματικότητας ακριβώς όπως είναι».
Όσο για τη σχέση της με την υποκριτική, ανέφερε: «Βλέπω τον εαυτό μου ως ηθοποιό σαν ένας άλλος, σαν ένας θεατής. Η ακρίβεια και η τεχνική και όχι το τι νιώθω δεν αφορά τον θεατή. Ο θεατής πρέπει να συγκινηθεί, επειδή εγώ θα ερμηνεύσω τον πόνο, όχι επειδή εγώ θα πονάω. Όταν ερμηνεύεις ένα ρόλο δεν μπορείς να αποφασίσεις τι είναι ή τι δεν είναι ο ρόλος. Εμένα μου αρέσει να μην αποφασίζω τι είναι ο ρόλος».
Η Έλενα Τοπαλίδου μίλησε επιπλέον, για τον γιο της: «Ο γιος μου είναι δεκαέξι ετών, ζούμε μια πολύ ωραία “παρεξήγηση”. Μας μιλάει, μας λέει τι νιώθει, δεν κρύβει πράγματα. Καμιά φορά είμαι αυστηρή μαζί του, όταν χρειαστεί ας πούμε, στα μαθήματα. Είμαι πολύ τρυφερή και επιβεβαιωτική, επιβραβεύω την προσπάθεια», τόνισε.
Τέλος, για τον ρόλο της ως δασκάλα μπαλέτου, είπε: «Δεν είμαι αυστηρή με τους μαθητές μου. Αναμετρήθηκα πολύ με το μπαλέτο, με πολύ διαφορετικό τρόπο για να μπορώ να μπω στη φιλοσοφία του, με πόνεσε και το πόνεσα. Έφτιαξα έναν τρόπο για να λειτουργώ ως δασκάλα για να μπορεί το μπαλέτο να είναι μια ομπρέλα και το κάθε παιδί να προσεγγίσει το μπαλέτο, με πολλή δουλειά βέβαια. Δεν λειτουργώ το μπαλέτο ως κάτι φασιστικό».
