Η Ναντίνα Κυριαζή με αφορμή τη μουσικοθεατρική παράσταση ‘’ΤΙ ΑΚΟΥΩ Η ΓΥΝΑΙΚΑ! 60 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ’’, που θα πραγματοποιηθεί στο Καφωδείο Ελληνικό, την Κυριακή 19 Μαΐου, στις 21:00, μίλησε στην Karfitsa.
‘’ΤΙ ΑΚΟΥΩ Η ΓΥΝΑΙΚΑ! 60 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ’’. Τι κρύβεται πίσω από την ιδέα; Τι θα δει το κοινό;
Η ιδέα προέκυψε από μια σκέψη πάνω στους στίχους των ελληνικών τραγουδιών διαχρονικά. Μια μικρή έρευνα μού έδειξε ότι υπάρχουν πολλά τραγούδια που περιγράφουν μικρές ή μεγαλύτερες διαταραχές που αν τις ανέλυε ένας ψυχολόγος θα είχε πολλά να μας πει, τόσο για τους ήρωες των τραγουδιών όσο και για την εποχή, το κλίμα, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Έτσι, μίλησα για την ιδέα με την Αναστασία Τσακίρη, η οποία ενθουσιάστηκε με τη σύλληψη και αμέσως βάλθηκε να γράψει. Καρπός αυτού του μοιράσματος είναι τα κείμενα της παράστασης. Το κοινό θα δει επί σκηνής την ηθοποιό Δέσποινα Μπισχινιώτη να ενσαρκώνει μια ψυχολόγο που μιλά για τις συνεδρίες που έχει ακούσει, παρατηρεί και σημειώνει, “λέει τον πόνο της” (επιστημονικά πάντα…!) ενώ μια μουσική μπάντα σχηματοποιεί μουσικά αυτές τις συνεδρίες με τους θεραπευόμενούς της. Με χιούμορ, τρυφερότητα και αυτοπαρατήρηση. Η σκηνοθεσία και επιμέλεια είναι του Γιώργου Ποτίδη, ενώ έχει βάλει το μαγικό χεράκι του και στα κείμενα. Η επιμέλεια της ορχήστρας ανήκει στο Φώτη Richard Κοκαβέση, ενώ μαζί του η μπάντα ολοκληρώνεται με τους μουσικούς Ορέστη Ντόστι στο βιολί και Αλέξανδρο Κότσαλο στην κιθάρα.
Τι ακούει μια γυναίκα στην εποχή μας;
Και τι δεν ακούει… Η αίσθηση της ακοής, παραγκωνισμένη στην εποχή μας λόγω της τρομερής επέλασης της εικόνας, οφείλει να γίνεται πιο ουσιαστική… καθώς γύρω μας συμβαίνουν όλο και πιο τρομερά πράγματα -κακοποιήσεις, γυναικοκτονίες, επιβολές συμπεριφορών και εξουσίας, καταπιέσεις, υποτίμηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής και δη της γυναίκας- και στη θέα τους γινόμαστε όλο και πιο απαθείς, η ακοή μένει ως αίσθηση εκείνη που μπορεί να ξυπνήσει κάπως τις πράξεις και να τις φέρει στην ορθή και πραγματική τους διάσταση, όπου δεν θα έχουν υποτιμηθεί ως τέτοιες, δεν θα έχουν μειωθεί ως ειδήσεις και ως τίτλοι ειδήσεων, αλλά η φρίκη τους θα ηχεί στ’ αυτιά όσων θέλουν ν’ ακούσουν και τελικά να δράσουν.
Τι σας έδωσε έμπνευση για τα κείμενα;
Η παρατήρηση της εποχής μας και η έρευνα πάνω στα τραγούδια. Όταν ξεκίνησα να ψάχνω το ελληνικό ρεπερτόριο εξήντα χρόνων και βάλε διαπίστωσα μια συνεχή τάση των στιχουργών να μιλάνε στα τραγούδια τους για τέτοιες καταστάσεις: τραγούδια όπως “Υπάρχω”, “Ανεπανάληπτος”, “Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω”, “Ο Άνθρωπός μου”, “Θέλω να πάψεις να γελάς, θέλω να κλαις” και άλλα δηλώνουν αυτή την προσωπική και κοινωνική ανωριμότητα και την άρνησή μας να δούμε τον άλλον και να κατανοήσουμε και τις δικές μας συμπεριφορές. Θέλω να σημειώσω ότι δεν μας ενδιαφέρει να αποδομήσουμε τα τραγούδια, αλλά να πρατηρήσουμε, να νιώσουμε και δούμε τις εποχές, αν έχουν αλλάξει, τι μένει ίδιο, τι συνεχίζεται, τι μεταλλάσσεται και πώς.
Είστε συγγραφέας. Πως αντιμετωπίζετε την ζωή γύρω σας; Προτιμάτε τον ρόλο του παρατηρητή;
Με έντονη παρατήρηση, αλλά όχι πάντα με αποστασιοποίηση. Πολλές φορές, πρέπει να βιώσω κάτι για να το αποδώσω. Άλλες πάλι, η αποστασιοποίηση βοηθά, κυρίως, όμως, θέλω ν’ ακούω τον συνομιλητή μου βαθιά και ουσιαστικά… Ακόμα κι αν δεν είμαι στη θέση του, θέλω να τον αισθανθώ ως έναν βαθμό για να μπορέσω να τον ακουμπήσω, να τον νιώσω. Η αποστασιοποίηση βοηθά στις περιπτώσεις όπου τα πράγματα είναι πιο μεγάλα από εσένα, σε ξεπερνάνε. Εκεί βοηθά για να φέρεις την εικόνα και να την προσαρμόσεις στα μέτρα σου, προκειμένου να την προσεγγίσεις πιο ψύχραιμα και σωστά… Όχι απαραίτητα αντικειμενικά… η αντικειμενικότητα δεν με αφορά…
Έχετε γράψει παιδικά παραμύθια, αλλά και ποιητική συλλογή. Ποιες διαφορές αλλά και ποιες ομοιότητες υπάρχουν στην συγγραφική τέχνη μεταξύ των δυο ειδών;
Τα παραμύθια προέρχονται από αλήθειες που ξέφυγαν από τα δεσμά της λογικής και πέρασαν στον κόσμο των αισθημάτων και των αισθήσεων με όχημα την φαντασία. Η ποίηση είναι πιο πολύ μια κατάσταση συνεχής και αδιαίρετη που όταν γιγαντώνεται μέσα σου σπάει σε λέξεις. Οι λέξεις έχουν όγκο, κορυφές, ακμές, αλλά δεν είναι μόνο τρισδιάστατες. Κλείνουν μέσα τους όλα τα συστατικά της συμπαντικής ύλης. Με άλλα λόγια, γράφω παραμύθια όταν θέλω να ταξιδέψω σε φαντασιακά τοπία, ενώ ποίηση όταν με πονά η πραγματικότητα. Ίσως η αφετηρία να είναι κοινή, αλλά ο τρόπος να διαφέρει.
