Τους βλέπουμε κάθε μέρα που βγαίνουμε στο δρόμο, τους προσπερνάμε. Μερικές φορές θα μας συγκινήσουν, θα ακούσουμε το αγαπημένο μας τραγούδι και θα τους δώσουμε κι από κάτι.
Οι μουσικοί του δρόμου είναι ένα αναπόσπαστο στοιχείο της Θεσσαλονίκης, όμως, έχουμε ακούσει ποτέ τις ιστορίες τους; Ο Νικόλαος Παντελεήμων Γκίγκης, φοιτητής μουσικής τεχνολογίας και μουσικός του δρόμου, μιλάει στην Καρφίτσα για την καθημερινότητα του επαγγέλματος και μάς εξηγεί πώς ένας νεαρός μουσικός βγαίνει στον δρόμο προσπαθώντας να ξεκινήσει την καριέρα του.
Η αρχική αγάπη για τη μουσική και τα πρώτα βήματα
Όπως για πολλούς άλλους μουσικούς, έτσι και για τον Ν. Γκίγκη η ενασχόληση με τη μουσική προήλθε από την οικογένεια. Παρόλα αυτά, η πορεία που επέλεξε να ακολουθήσει ο ίδιος διαφέρει αρκετά από αυτή που τον εισήγαγε στο τραγούδι :
«Άρχισα να ασχολούμαι με το τραγούδι λόγω του πατέρα μου. Είναι ψάλτης οπότε ξεκίνησα κι εγώ μαζί του στο ψαλτήρι, ενώ αργότερα τελείωσα το μουσικό γυμνάσιο και λύκειο. Με την λήξη της τρίτης λυκείου σκέφτηκα ότι ήθελα να παίζω με τους φίλους μου, οπότε αρχίσαμε να κατεβαίνουμε στο δρόμο. Το είδα σαν επαγγελματικό προσανατολισμό»
Περιστατικά του δρόμου: Haters ετών 80 και «αργόσχολοι» κλέφτες
Η μουσική στον δρόμο είναι δύσκολη υπόθεση γιατί, όπως αναφέρει ο Ν. Γκίγκης, βρίσκεσαι συνεχώς «εκτεθειμενος» και χωρίς την προστασία που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης που παίζει σε κλειστό χώρο.
«Είσαι συνεχώς δίπλα σε φασαρίες, σε άτομα που μπορεί να περνάνε με οποιαδήποτε ιδέα και να σου κάνουν κάτι άσχημο, όπως κλέφτες ή χρήστες ουσιών»
Πολλές φορές, οι αλληλεπιδράσεις στον δρόμο είναι παράξενες και ίσως αστείες :
«Είχαμε μαζευτεί τρια άτομα για να παίξουμε στο πάνω μέρος της Αγίας Σοφίας. Έρχεται μια μεγάλης ηλικίας κυρία, γυρνάει και μου λέει στη μούρη μου “εσύ το κάνεις αυτό για τα λεφτά, δε ντρέπεσαι;” Κι εγώ της απαντάω ” δεν είστε υποχρεωμένη να μας αφήσετε λεφτά, εμείς παράγουμε μια τέχνη κι εσείς αν θέλετε μας προσπερνάτε“. Και ξεκινάει μια μεγάλη φασαρία, με λέει ζητιάνο, με φτύνει, κοντέψαμε να πιαστούμε στα χέρια και με μάζεψαν τα παιδιά.
Τελικά η κυρία έφυγε αλλά την ξαναείδα πολλές φορές και άλλες τόσες μου έκανε φασαρία. Πλέον το παίρνω πολύ κωμικά όμως, της στέλνω φιλιά, έχω προσπαθήσει και να την αγκαλιάσω αλλά δε με αφήνει»!
«Μια άλλη κυρία πάλι έρχεται συνέχεια και μας κλέβει . Αλλά την πιάνουμε κάθε φορά γιατί είναι λίγο αργοσχολη και κάθε φορά που πάμε να της πάρουμε τα λεφτά που μας έκλεψε, απαντάει “θέλω να φύγω“. Αλλά με μια πολύ ήρεμη φωνή σαν να λέει “άμα θες έλα κι εσύ μαζί μου βόλτα“»
Η επικίνδυνη πλευρά του δρόμου
Δεν είναι όλα τα περιστατικά τόσο εύκολο να αντιμετωπιστούν με χιούμορ. Για έναν μουσικό του δρόμου η πιθανότητα να βρεθεί στη μέση μιας διένεξης άλλων ατόμων είναι πραγματικός και συχνός κίνδυνος:
«Όταν γίνονταν οι πορείες πέρυσι, περνάνε χιλιάδες άτομα και σταμάτησε η πορεία μπροστά μας. Στην μέση της Αγίας Σοφίας ήταν αναρχικοί και στην άλλη μεριά ήταν τα ΜΑΤ, και οι δύο με πολύ άγριες διαθέσεις. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα “πεθαίνουμε” και σηκώθηκα να φύγω. Λίγα λεπτά αργότερα άρχισαν επεισόδια.
Άλλη μια φορά συνέλαβαν ένα άτομο που έγραφε συνθήματα σε τοίχους ενώ εμείς ήμασταν δίπλα. Τη στιγμή που τον έπιαναν άρχισαν να έρχονται κι άλλοι που προσπάθησαν να σταματήσουν τη σύλληψη του. Κι είμαστε εμείς, τρία άτομα με όργανα στο χέρι, να προσπαθούμε να ξεφύγουμε γιατί έχουμε βρεθεί στη μέση και θα μας έπαιρνε η μπάλα»
Η στάση του κόσμου
Τελικά στους Θεσσαλονικείς αρέσει η μουσική του δρόμου; Ναι και όχι. Όπως αναφέρει ο Ν. Γκίγκης, οι στάσεις ποικίλλουν ιδιαίτερα :
«Όταν παίζεις στον δρόμο, υπάρχουν άτομα τα οποία θα σου πετάξουν επιδεικτικά δύο μονολεπτα και θα θεωρούν ότι σου κάνουν και χάρη αλλά την ίδια στιγμή θα έρθει κάποιος που θα κάτσει να σε ακούσει και θα νιώθει υπόχρεος σε σένα γιατί του έφτιαξες τη μέρα»
Θα δεις καλό, από ηλικιακές ομάδες 40-60, αλλά και πάρα πολύ από τα μικρά παιδιά. Έχουν αυτόματα μια θετική διάθεση, μια αθωότητα, δεν σκέφτονται ότι μπορεί να είσαι κάτι επικίνδυνο»
Πέρα από τη στάση του κόσμου, ένας μουσικός του δρόμου είναι εκτεθειμένος και στα στοιχεία της φύσης, ειδικά το χειμώνα και το καλοκαίρι που, όπως αναφέρει ο Ν. Γκίγκης, οι αντοχές των μουσικών που παίζουν έξω είναι περιορισμένες. Ταυτόχρονα, εποχές όπως την άνοιξη συγκεντρώνουν πολλές αργίες, κατά τις οποίες ο κόσμος απουσιάζει από την πόλη και είναι δύσκολο να μαζευτεί κοινό.
Η παράκληση
Κλείνοντας, ο Ν. Γκίγκης θεωρεί πως οι μουσικοί του δρόμου έχουν ανάγκη από περισσότερο σεβασμό, τόσο από άλλους μουσικούς όσο κι από το κοινό:
«Χρειαζομαστε περισσότερο σεβασμό. Ειδικά οι συνάδελφοι, κάποιοι είναι πολύ περίεργοι και θα σε σαμποτάρουν για πέντε ευρώ ή θα φωνάξουν την αστυνομία αντί να υποστηρίξουν ο ένας τον άλλο.
Όσον αφορά το κοινό, είναι όλοι ελεύθεροι να με προσπεράσουν, να πουν ακόμα και μια άποψη. Αλλά πάντα στο πλαίσιο του σεβασμού και της αγάπης»
