Μια μοναδική έκθεση ελληνικής και ιαπωνικής χαρακτικής τέχνης εγκαινιάστηκε σήμερα 28/08 στην Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης (Casa Bianca).
Η έκθεση, με τίτλο «So far so close» (τόσο μακριά τόσο κοντά) , έχει ως στόχο να εκμηδενίσει την απόσταση των δύο χωρών μέσω της τέχνης, υπογραμμίζοντας τις ιδιαίτερες ομοιότητες στα θεματικά αντικείμενα των εκτιθέμενων έργων.
Το ιδιαίτερο υπόβαθρο της έκθεσης
Η έκθεση πραγματοποιείται με αφορμή της ανακήρυξης του 2024 ως έτους πολιτισμού και τουρισμού μεταξύ Ιαπωνίας και Ελλάδας. Όπως ανέφερε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού Θεσσαλονίκης, κ. Βασίλειος Γάκης:
«Το 1991, είχαμε τη χαρά να αποδεχτούμε τη δωρεά 15 έργων σύγχρονων Ιαπώνων χαρακτών από το Τόκιο, μετά από μια σημαντική έκθεση η οποία είχε πραγματοποιηθεί τότε στη Δημοτική Πινακοθήκη.
Τα έργα τοποθετήθηκαν πλάι στα έργα των Ελλήνων χαρακτών, το οποίο αποτελεί το κύριο θέμα της ενότητας των χαρακτικών τις έργων. Σε παράλληλους δρόμους οι καλλιτέχνες των δύο χωρών, οι σύγχρονοι Ιάπωνες χαράκτες βασισμένη σε μια παράδοση αιώνων αλλά και με επίγνωση της συνεχιζόμενης εξέλιξης της τέχνης.
Τα έργα ειναι μέρος της μόνιμης συλλογής της Δημοτικής Πινακοθήκης. Εκφράζουν τους προβληματισμούς των καλλιτεχνών της εποχής μας, με θέματα παραστατικά, η αφηρημένα με την προσωπικής τους γλώσσα τον εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο τους.
Μια απόσταση ανάμεσα στις δύο χώρες εκμηδενίζεται στη θέαση του οπτικού και αισθητικού αποτυπώματος τους.
Εκφράζοντας και τον δήμαρχο της Θεσσαλονίκης, Στέλιο Αγγελουδη, ο οποίος δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην έκθεση, παρευρέθηκα έχοντας δύο επερωτήσεις που αφορούσαν τον πολιτισμό από την αντιπολίτευση και ηλθα εδώ για να σας υποδεχτώ εκ μέρους της πόλης της Θεσσαλονίκης.
Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη ανοιχτή, με συνεργασίες με ξένες αντιπροσωπείες, το οποίο επιβεβαιώνεται από την παρουσία των προξένων Αυστρίας, Αρμενίας και Γαλλίας.
Θα ήθελα να ξέρετε ότι αυτή η έκθεση ξεκίνησε τρεις εβδομάδες πριν, και παρόλο που ο Αύγουστος είναι ο μήνας των διακοπών στη Μεσόγειο, πολύς κόσμος προσήλθε με σκοπό να γνωρίσει την τέχνη των Ιαπώνων καλλιτεχνών. Η επιθυμία μου, κι ένα από τα όνειρα μου είναι κάποια στιγμή να επισκεφθώ το Τόκιο», ανέφερε ο κύριος Γακης.
Ιαπωνία και Ελλάδα: Δύο χαρακτικές σχολές σμίγουν
«Η σύγχρονη ιαπωνική χαρακτική έχει ένα πλούσιο υπόβαθρο, που στηρίζεται σε μια παράδοση αιώνων που ξεκινάει από τα χαρακτικά του 13ου αιώνα και στις αρχές του 17ου αιώνα πέρασε μια σημαντική μεταστροφή όταν η Ιαπωνία μπαίνει στην περίφημη περίοδο Edo και η χαρακτική της αλλάζει δραστικά.
Κυριαρχεί η παραδοσιακή σχολή Ukiyo-e, που σημαίνει «επιπλέων κόσμος». Είναι η απεικόνιση μιας κοινωνίας που άλλαζε με γρήγορους ρυθμούς. Τα θέματα ήταν παρμένα από την καθημερινότητα, τις παραδόσεις, το θέατρο Kabuki, τις ερωτικές σκηνές και προς το τέλος της περιόδου, τοπία από τη φύση.
Τα έργα αποδίδονταν κυρίως με την τεχνική της ξυλογραφίας, η οποία επέτρεπε την πολυ μεγάλη αναπαραγωγή τους, διότι το υλικό ήταν φτηνότερο. Το 1918 υπήρξε μια ανεξάρτητη ομάδα που προωθούσε μια στροφή από την παράδοση και ταυτόχρονα ήρθαν στην Ιαπωνία δυτικές επιρροές στην απόδοση των χαρακτικών, με πλούσιο χρώμα. Γύρω στο 1970 οι δύο τάσεις συμπορεύτηκαν, σε τεχνικές και θεματολογία.
Η ελληνική χαρακτική επηρεάζεται από την παράδοση εξίσου πολύ. Το τοπίο της διαμορφώθηκε την δεκαετία του 50 και κορυφώθηκε το 1980, όταν οι επιρροές των καλλιτεχνών προέρχονταν από πέρα των συνόρων. Και στην περίπτωση αυτή η παράδοση είναι ένας σημαντικός παράγοντας επιρροής.
Όλο και περισσότερο, πεδίο αναμέτρησης για την σύγχρονη Ελληνική χαρακτική αποτέλεσε ο συνδιασμός παραδοσιακών και σύγχρονων μεθόδων και εμπνεύσεων, το οποίο φαίνεται πολύ έντονα από τα έργα της έκθεσης», τόνισε η επιμελήτρια της έκθεσης , κα Χαρά Θεοχάρους.
