Τα εκατομμύρια των Ελλήνων στη χώρα και στο εξωτερικό που έδωσαν το παρών στις πολυπληθείς και ιστορικές συγκεντρώσεις γέννησαν ξανά μια ελπίδα. Μαζί με το συλλογικό πένθος υπήρχε και ένας σπόρος στις καρδιές ότι υπάρχει ξανά ελπίδα. Ελπίδα ξανά να συμμετέχει η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας στα κοινά.
Οι πολίτες πρέπει να επιστρέψουν στην παραγωγή καθημερινής πολιτικής. Όχι μόνο με μια ψήφο κάθε 4 χρόνια και για την πλειοψηφία πλέον των ψηφοφόρων ούτε καν αυτή. Η συμμετοχή μας από το σχολείο των παιδιών μας, στο σωματείο της δουλειάς μας, στην κοινότητα της γειτονιάς, στα δημοτικά δρώμενα, στους επαγγελματικούς φορείς είναι το ίδιο σημαντική από μια απλή κομματική ιδιότητα. Και πολύ πιο εξόχως ουσιαστική από την εμφάνισή μας μια φορά σε ένα εκλογικό κέντρο όποτε έχει εκλογική διαδικασία, σαν ένας «μισθοφόρος» περιφερόμενος ψηφοφόρος.
Η ελληνική κοινωνία προφανώς και εκ του αποτελέσματος έκανε τραγικό λάθος να αφήσει τα πάντα στους αντιπροσώπους της. Χωρίς καθημερινό έλεγχο, χωρίς καθημερινή κριτική, χωρίς απαιτήσεις. Στην λογική ότι ο λαός μιλάει μόνο στις εκλογές. Γιατί τα πολιτικά κόλπα εκείνων των ημερών, τα διχαστικά διλήμματα των κομμάτων, το θόλωμα της υπερπληροφόρησης στέλνουν στην κάλπη μόνο το κοινό που ξέρει τι θα ψηφίσει και στέλνοντας στις παραλίες τον απηυδισμένο ψηφοφόρο από την τοξικότητα και τις άσκοπες αντιπαραθέσεις.
Η επιστροφή του ενεργού πολίτη είναι η μοναδική σωτηρία και για τη Δημοκρατία μας και για τους θεσμούς μας. Που πλήττονται αυτήν την εποχή από την οργή των πολιτών που εκφράζεται με μια αντισυστημικότητα. Η απάντηση στον κίνδυνο είναι περισσότερη Δημοκρατία. Όχι από πάνω προς τα κάτω. Αλλά από κάτω προς τα πάνω. Εμείς με την παρουσία μας και την συμμετοχή μας θα επιβάλλουμε καλύτερους υπουργούς, βουλευτές, δημάρχους, προέδρους, γραμματείς και φαρισαίους. Η συμμετοχή μπορεί να αλλάξει την χώρα προς το καλύτερο, όχι η αποχή.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
