Ποιοι είναι όλοι αυτοί που ανά πάσα ώρα και στιγμή σχολιάζουν άκριτα έως και επικίνδυνα μια δημοσίευση; Δεν δουλεύουν; Τι συμβαίνει στην προσωπική τους ζωή; Πόσο δυστυχισμένοι μπορεί να είναι; Οι δικοί τους αν διαβάσουν τα κατεβατά οχετού που πετούν κάτω από μια ανάρτηση τι θα σκεφτούν άραγε;
Της ΦΑΝΗΣ ΧΑΡΙΣΗ
Αυτά τα ερωτήματα με κατακλύζουν κάθε φορά που βλέπω σχόλια που απορώ εάν γράφονται από νοήμονες ή άψυχους ή και τα δυο μαζί. Και όχι, τα ερωτήματα μου δεν έχουν σχέση με αν συμφωνώ ή διαφωνώ καθώς δεν μιλάμε για σχόλια με άποψη (όποια κι αν είναι αυτή) αλλά μιλάμε για αναρτήσεις που αναδεικνύουν τον σκοταδοψυχισμό.
Από ευχές για αργό και βασανιστικό θάνατο, κατάρες διαφόρων ειδών, απειλές παντός είδους κλπ.
Ακόμα και σε αναρτήσεις και δημοσιεύματα για τη διακομιδή σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας νέων παιδιών που κάηκαν στη ντισκοτέκ στην πόλη Κότσανι της Β. Μακεδονίας κάποιοι – όχι λίγοι δυστυχώς- είχαν να γράψουν κακιασμένες και ντροπιαστικές αναρτήσεις.
Αναρωτιέμαι που πήγε η αλληλεγγύη; Πόσες φορές εμείς ως Ελλάδα ζητήσαμε και λάβαμε βοήθεια από άλλες χώρες που έσπευσαν χωρίς δεύτερη σκέψη να μας την προσφέρουν! Αλλά τότε προφανώς οι ξένοι ήταν καλοί. Τώρα είναι Σκοπιανοί που μας «πολεμούν» για το όνομα, την ιστορία κλπ. Να συμφωνήσουμε λοιπόν, ότι η Συμφωνία των Πρεσπών πληγώνει τη Μακεδονία μας, όμως να συμφωνήσουμε κι ότι αποτελεί συμφωνία που υπέγραψε η χώρα μας. Να συμφωνήσουμε ότι οι γείτονες εδώ και χρόνια καπηλεύονται την ιστορία μας.
Να συμφωνήσουμε όμως ότι κάηκαν και ποδοπατήθηκαν δεκάδες νέα παιδιά μέσα σε λίγες ώρες; Τι θέλετε να πείτε όλοι εσείς που γράφετε σχόλια του τύπου «ναι ήρθαν εδώ να νοσηλευτούν αλλά θέλουν να λέγονται Μακεδόνες»; Κι αυτά είναι τα light σχόλια, διότι γράφτηκαν και χειρότερα.
Αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι «κύριοι» και «κυρίες» του πληκτρολογίου μάθετε το ότι οι τραγωδίες και οι συνέπειες στους ανθρώπους δεν γνωρίζουν από σύνορα κι ας ευχηθούμε ποτέ ξανά σε κανένα κράτος να μην σημειωθεί παρόμοια τραγωδία με 59 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή.
Ας συμφωνήσουμε λοιπόν ότι αυτά τα παιδιά δικαιούνται νοσηλεία και ορθά η ελληνική κυβέρνηση άνοιξε τις πύλες της χώρας και των νοσοκομείων – «Παπανικολάου», 424 και 401- για να περιθάλψει νέους που φέρουν βαρύτατα εισπνευστικά εγκαύματα πέραν των εγκαυμάτων στα χέρια και στο σώμα τους. Τελεία και παύλα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ KARFITSA
