Με 305 ψήφους υπέρ και 199 κατά, η Εθνοσυνέλευση στη Γαλλία ενέκρινε το νομοσχέδιο για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, επιτρέποντας – υπό αυστηρές προϋποθέσεις – σε ασθενείς στο τελικό στάδιο ανίατης, απειλητικής για τη ζωή ασθένειας να λάβουν τη βοήθεια ιατρικού προσωπικού για να θέσουν τέλος στη ζωή τους. Πρόκειται για ένα μέτρο με ισχυρή κοινωνική και πολιτική φόρτιση, το οποίο στηρίζει ανοιχτά και ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν.
Το νομοσχέδιο μεταβαίνει πλέον στη Γερουσία και, εφόσον εγκριθεί και εκεί, αναμένεται να γίνει νόμος έως το 2027, καθιστώντας τη Γαλλία την όγδοη χώρα της Ε.Ε. που αναγνωρίζει το δικαίωμα στην υποβοηθούμενη θανάτωση.
Αυστηρό αλλά ρηξικέλευθο πλαίσιο
Το δικαίωμα θα αναγνωρίζεται μόνο σε άτομα με σοβαρή και ανίατη ασθένεια, σε προχωρημένο ή τελικό στάδιο, που υποφέρουν συνεχώς σωματικά ή ψυχικά και είναι σε θέση να εκφράσουν με σαφήνεια και συνέπεια την επιθυμία τους. Η διαδικασία προβλέπει αναμονή 48 ωρών και επιβεβαίωση της απόφασης.
Η θανατηφόρα δόση θα χορηγείται είτε από τον ίδιο τον ασθενή είτε – σε περίπτωση ανικανότητας – από ιατρικό βοηθό, μόνο κατόπιν ιατρικής γνωμοδότησης και διαβούλευσης. Οι ιατροί που διαφωνούν δεν θα υποχρεούνται να συμμετάσχουν, αλλά απαγορεύεται να εμποδίζουν τη διαδικασία – σε αντίθετη περίπτωση προβλέπεται ποινή φυλάκισης έως δύο έτη.
Παρηγορητική φροντίδα και ηθικά διλήμματα
Παράλληλα, εγκρίθηκε χωρίς αντιρρήσεις και δεύτερο νομοσχέδιο που ενισχύει την παρηγορητική φροντίδα, καθώς εκτιμάται πως ένας στους δύο ασθενείς στη Γαλλία δεν την λαμβάνει σήμερα. Το βήμα αυτό θεωρείται απαραίτητο για να διασφαλιστεί ότι η επιλογή του τέλους της ζωής δεν είναι καρπός εγκατάλειψης αλλά τελευταία ελεύθερη απόφαση.Η γαλλική εκδοχή παραμένει πιο αυστηρή από τα αντίστοιχα νομικά πλαίσια της Ολλανδίας ή του Βελγίου, ενώ η ψήφος στην Εθνοσυνέλευση δεν δεσμεύτηκε από κομματική πειθαρχία. Η στήριξη ή η αντίθεση εκφράστηκε με βάση συνείδηση και όχι κομματική γραμμή, με την Κεντροαριστερά υπέρ και τη Δεξιά αντίθετη. Ενδεικτικά, ο πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού, δηλωμένος καθολικός, ανέφερε πως θα απείχε, αν και δεν είναι εν ενεργεία βουλευτής.
Η Γαλλία ανοίγει έναν διάλογο βαθιά υπαρξιακό, με κοινωνικές και θεσμικές προεκτάσεις. Το αν θα αποτελέσει υπόδειγμα ή αντικείμενο αντιπαράθεσης στην υπόλοιπη Ευρώπη, μένει να φανεί.
