Πιλοτικό Σάββατο 20 και 27/12: η πόλη κάνει τον ώριμο ενήλικα.
Εμείς θα δούμε αν είναι ωριμότητα ή απλώς… energy drin
Του Δημήτρη Δραγώγια
Η Θεσσαλονίκη, αυτή η πόλη που μπορεί να συζητάει τρεις ώρες για το πού θα παρκάρει “μόνο για ένα λεπτό”, αποφάσισε επιτέλους να κάνει κάτι ριζοσπαστικό: να κινείται. Και μάλιστα με στυλ. Το Μετρό μπαίνει πιλοτικά σε 24ωρη λειτουργία σήμερα Σάββατο 20 Δεκεμβρίου (και ξανά στις 27), μαζί με έξι βασικές λεωφορειακές γραμμές, για να «γνωρίσουμε» – λέει – τις ασφαλείς και αξιόπιστες μετακινήσεις μέσα στις γιορτές.
Εδώ που τα λέμε, η πόλη το έχει ανάγκη. Όχι μόνο επειδή Χριστούγεννα σημαίνει “ένα ποτό ακόμη” και
“σιγά μωρέ, θα πάρω ταξί”, αλλά επειδή για πρώτη φορά μάς δίνεται η δυνατότητα να ζήσουμε το εξωτικό concept: να μη χρειάζεται να οδηγήσεις εσύ, με την ψυχολογία του μονομάχου και το τιμόνι στο χέρι
σαν ρόπαλο. Να σε πάει κάτι. Να σε γυρίσει κάτι. Να μη γίνεις εσύ “κάτι”.
Και για να μη χαθούμε στα όνειρα, οι έξι γραμμές που “ξενυχτάνε” μαζί μας είναι οι 6, 14, 27, 32, 58 και
66. Ναι, είναι σαν να σου λέει η πόλη: “Θα σε πάω Καλαμαριά, Τούμπα, Σταυρούπολη, Ηλιούπολη, Θέρμη-Πανόραμα. Αλλά μη ζητάς και θαύματα. Θέλω κι εγώ τον χρόνο μου.”
Το ωραίο με τα “πιλοτικά” είναι ότι έχουν την αθωότητα του πρώτου ραντεβού: όλοι ντυμένοι καλά, όλοι
ευγενικοί, κανείς δεν κλαψουρίζει, κανείς δεν θυμάται τα προηγούμενα. Κι έτσι, η Θεσσαλονίκη παίζει τον
ρόλο της κανονικής πόλης. Της πόλης που μπορεί να βγει, να διασκεδάσει, να δουλέψει, να κινηθεί, χωρίς
να χρειάζεται να κάνει τάμα στον Άγιο Κορναριστή, προστάτη της βραδινής μετακίνησης.
Μόνο που εδώ υπάρχει μια μικρή, καρα-θεσσαλονικιώτικη λεπτομέρεια: το 24ωρο δεν είναι απλώς
ωράριο αλλά κουλτούρα. Είναι το να μάθουμε ότι το “πάω κέντρο” δεν σημαίνει “πάω να αφήσω το αμάξι
σε ράμπα ΑμεΑ”. Είναι το να δεχτούμε ότι το δημόσιο μέσο δεν είναι “λύση ανάγκης”, αλλά λύση αξιοπρέπειας. Κι ότι το να επιστρέφεις σπίτι σώος δεν είναι επιτυχία – είναι το ελάχιστο και αυτονόητο.
Και κυρίως, είναι να μάθουμε ότι η πόλη δεν γίνεται σύγχρονη με εγκαινιασμούς και φωτογραφίες. Γίνεται
σύγχρονη όταν ο άλλος δίπλα σου στο βαγόνι δεν είναι “εμπόδιο”, αλλά συμπολίτης και το “να κάνω χώρο”
δεν είναι ταπείνωση, είναι πολιτισμός. Όταν η λέξη “συνυπάρχω” δεν ακούγεται σαν διαφήμιση, αλλά σαν
καθημερινή πράξη.
Γιατί, ας το πούμε: στη Θεσσαλονίκη, το τιμόνι ισοδυναμεί με ταυτότητα κι όχι εργαλείο. Είναι “εγώ ορίζω”. Είναι “εγώ θα περάσω”. Είναι “εγώ θα σταματήσω εδώ γιατί μπορώ”.
Και τώρα έρχεται το Μετρό και σου λέει με απίστευτη ηρεμία: “Φίλε, κάτσε. Σε πάω εγώ.” Αυτό, για
μερικούς, είναι πιο δύσκολο κι από το να κόψουν τη ζάχαρη.
Αν αυτό το 24ωρο πετύχει, δεν θα είναι επειδή βάλαμε τρένα και λεωφορεία να δουλεύουν μέχρι το
πρωί, άλλωστε τα μηχανήματα είναι θα δουλέψουν, οι άνθρωποι είμαστε το θέμα.
Θα πετύχει αν, για μια νύχτα, η Θεσσαλονίκη αποφασίσει να φερθεί σαν πόλη: να αφήσει την υπεροψία του τιμονιού, να κάνει χώρο στον διπλανό της, να εμπιστευτεί ένα σύστημα και – το πιο ριζοσπαστικό
όλων – να συνυπάρξει.
Και τότε, ναι: για πρώτη φορά, το “Καλά Χριστούγεννα” δεν θα είναι μια τετριμμένη ευχή.
Θα είναι δρομολόγιο.
