Πραγματοποιήθηκε σήμερα, Σάββατο 17 Ιανουαρίου, στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης η παρουσίαση του βιβλίου ΙΘΑΚΗ και η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα.
Δείτε την παρουσίαση:
Ποιοι έδωσαν το «παρών»
Το «παρών» έδωσαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Θεόφιλος Ξανθόπουλος, Κατερίνα Νοτοπουλου, η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Πόπη Τσαπανίδου, της Νέας Αριστεράς, Οζγκιούρ Ναζήφ Φερχάτ, ο πρώην βουλευτής, Χάρης Τσιόκας, ο στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα και πρώην υφυπουργός Αθλητισμού, Γιώργος Βασιλειάδης.
Παρόντες, επίσης ήταν οι, Άρης Στυλιανού, Τριαντάφυλλος Αλμπάνης, Γιάννης Αμανατίδης, Μπέττυ Σκούφα, Φοίβος Τσικλιάς, Αντώνης Ελευθεριάδης, Νεκταρία Αγγελάκη, Παναγιώτης Δαδούδης, Βασίλης Κόκκαλης, Συμεών Κεδίκογλου, Αλέξανδρος Μεικόπουλος, βουλευτής Μαγνησίας ΣΥΡΙΖΑ, Αμπατζάς Κώστας, Ελένη Αυλωνίτη, Γιάννης Μυλόπουλος, Έρση Φωτοπούλου, Λάζαρος Ωραιόπουλος και η Κατερίνα Νοτοπούλου.
Τα κυρία σημεία της παρουσίασης της ΙΘΑΚΗΣ
Αντώνης Σαουλίδης: Ποια θα είναι η Ελλάδα το 2030, η Ελλάδα του σήμερα μας αρέσει;
«Τιμητική η παρουσίαση ενός πρώην πρωθυπουργού, θέλω να μιλήσω τη γλώσσα της αλήθειας. Βρίσκομαι ανήμερα της ονομαστικής μου γιορτής εδώ, για να μιλήσουμε για κάτι πιο βαθύ, πιο μεγάλο: για τα θέματα που έρχονται στην επικαιρότητα.
Δύσκολη η προηγούμενη 15ετία. Όλοι βγήκαμε τραυματισμένοι, και αξιακά, χωρίς να έχουμε ξεπεράσει όλα αυτά που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Τίποτα ουσιαστικό δεν κρίνεται από έναν μόνο χώρο, από μία μόνο γενιά. Ποιες ήταν οι επιλογές, ποια τα λάθη; Πρέπει να τα θυμόμαστε όλα. Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη το αναμάσημα αυτών που μας χώριζαν, γιατί πρέπει να προχωρήσουμε.
Ποια θα είναι η Ελλάδα το 2030; Η Ελλάδα του σήμερα μάς αρέσει; Δεν μας αρέσει η σημερινή Ελλάδα: είναι η Ελλάδα των ανισοτήτων, μια κοινωνία που έχει παραιτηθεί από κοινωνικές επιδιώξεις, η μεσαία τάξη πιέζεται. Όταν μια κυβέρνηση πνίγεται στα σκάνδαλα και δεν κλονίζεται, έχουμε πρόβλημα δημοκρατίας – κι εδώ προκύπτει το παράδοξο. Αν η κοινωνία συμφωνεί με αυτό, γιατί δεν αλλάζουμε κατεύθυνση; Αυτό θα έπρεπε να είναι το ερώτημα.
Αυτά δεν απαντώνται με παρθενογένεση. Η ιστορία έχει αξία όπως γράφεται, αλλά και μετά, σε απόσταση από το πάθος της στιγμής. Η συντηρητική παράταξη έχει την ευθύνη της χρεοκοπίας, χωρίς η προοδευτική παράταξη να τα έχει κάνει σωστά όλα. Η αυτοκριτική δεν είναι αδυναμία: είναι να επιμερίσουμε τις ευθύνες δίκαια.
Χρειαζόμαστε μια μεγάλη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη. Μια παράταξη που, εκ των πραγμάτων, διακρίνεται από ευρύτητα πολιτική, πολιτιστική, ταξική και προγραμματική. Γιατί αυτή η παράταξη δεν υπάρχει – υπάρχει μόνο στη μνήμη των ανθρώπων. Δεν τους απασχολεί αν το χρώμα είναι πράσινο ή κόκκινο, ή αν το όνομα είναι Α ή Β, αλλά η ουσία: μια μεγάλη δημοκρατική παράταξη που θα μιλάει για όλους εμάς.
Εγώ, επί της αρχής, αντιμετωπίζω το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα θετικά, όσο κι αν στο κόμμα μου δεν το κάνουν. Κι αυτό είναι θεμιτό. Δεν είναι θεμιτό, όμως, να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα.
Το μέλλον θα το κερδίσουμε με μια ώριμη, ανοιχτή σε ανθρώπους, προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης – μια πρόταση που έμαθε από τα λάθη της. Κανείς δεν περισσεύει».
Κωνσταντίνα Σπυροπουλου: Η Ιθάκη δεν είναι ένα προορισμός αλλά προς τα πούμε πάμε και με ποιους
«Το ταμείο ανάκαμψης ήταν 70 δις ευρώ, όταν η σημερινή κυβέρνηση θέλει κάτι μπορεί, το έχουμε δει, φτάνει ακόμα και σε γκρίζες ζώνες του συντάγματος όπως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Η κυβέρνηση μετέτρεψε το αγροτικό πρόβλημα σε κυκλοφοριακό. Ασπιρίνες τα μέτρα της κυβέρνησης, τα μπλόκα θα φύγουν αλλά θα ξανάρθουν αν δεν υπάρξει ολοκληρωμένο σχέδιο.
Η Ιθάκη δεν είναι ένα προορισμός αλλά προς τα πούμε πάμε και με ποιους. Το ταξίδι έχει νόημα όταν δεν αφήνουμε τους αδύναμους πίσω στην άκρη του δρόμου».
Άρης Στυλιανού: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδείχθηκε ολίγιστος και δημαγωγός
«Πρόκειται για βιβλίο γραμμένο από έναν πολιτικό που πρωταγωνιστεί στην Ελλάδα. Μοιάζει με απομνημονεύματα, αλλά διαφέρει στο ότι ο συγγραφέας είναι νέος και ενεργός· δεν έχει έρθει η ώρα να κάνει αποτίμηση της ζωής του. Θα ανατρέχουμε σε αυτό το βιβλίο όταν θέλουμε να δούμε την ιστορία από το 2008 και μετά.
Μπορεί ο Τσίπρας να εκφράσει κάτι καινούργιο, την ελπίδα; Πατριωτική ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών. Έλυσε ένα μεγάλο πρόβλημα στα σύνορά μας, που είχε διογκωθεί υπέρμετρα. Αντί να έχουμε καλές σχέσεις, είχαμε πολεμικό κλίμα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε το θάρρος να λύσει τον γόρδιο δεσμό, να κλείσει μια εκκρεμότητα που είχε αποτελέσει αντικείμενο συμφωνιών και χειρισμών από όλο τον πολιτικό κόσμο.
Ο αείμνηστος δήμαρχος Θεσσαλονίκης -και θέλω να κάνω ιδιαίτερη μνεία- Γιάννης Μπουτάρης υπερασπίστηκε με σθένος τη συμφωνία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδείχθηκε ολίγιστος και δημαγωγός».
Διονύσης Τεμπονέρας: Η αριστερά δεν παράγει περσόνες παράγει κοινωνικά υποδείγματα
«Ο Τσίπρας με την Ιθάκη αντί να κλείσει λογαριασμούς με το παρελθόν ανοίγει λογαριασμούς με το μέλλον.
Η συζήτηση δε γίνεται με όρους εθνικούς συμφέροντος. Ο δημόσιος λόγος απαξιώνει κόμματα και ιδεολογίες προσπερνώντας τον άξονα δεξιά ή αριστερά. Η Ιθάκη δίνει απαντήσεις για το χθες αλλά θέτει ερωτήματα για το αύριο. Μια περιπέτεια που αν δεν ληφθούν πρωτοβουλίες υπέρβασης θα επαναληφθούν τα ίδια λάθη
Ο Τσίπρας κληρονόμησε μια χρεοκοπημένη χώρα.
Η γνώση και η εμπειρία τα μαθήματα του 2015 είναι μαθήματα για την αριστερά. Αν το εγχείρημα για μια εναλλακτική διακυβέρνηση τερματίσει εδώ τότε τα αποτελέσματα θα είναι οδυνηρά. Η αριστερά δεν παράγει περσόνες παράγει κοινωνικά υποδείγματα».
Κώστας Τούμπουρος (Πολιτικός μηχανικός – Επιχειρηματίας): Ο Αλέξης είναι ο ηγέτης που δε διεκδικεί το αλάθητο τα αναγνωρίζει τα λάθη του
«Καλούμαι να μιλήσω για ένα βιβλίο που θεωρούσα ότι δεν έπρεπε να βγει . Ευτυχώς δεν τον έπεισα να μη βγει το βιβλίο. Πίστευα τα χρόνια πως δεν είναι ικανά για αντικειμενική κριτική γεγονότων. Τα γεγονότα το 2015 βρήκαν τραυματισμένη μια κοινωνία στα όρια της επιβίωσης.
Ο Αλέξης είναι ο ηγέτης που δεν διεκδικεί το αλάθητο τα αναγνωρίζει τα λάθη του. Είναι ένας πολιτικός που εμφανίστηκε, λειτούργησε και κυβέρνησε στις πιο δύσκολες συνθέσεις, δεν δείλιασε δεν υποχώρησε. Ο ρεαλισμός του, του επέτρεψε να κάνει τους απαραίτητους συμβιβασμούς για να προχωρήσει η χώρα μπροστά».
Οι ευχές Τσίπρα σε Σαουλίδη
Ο Αλέξης Τσίπρας προσερχόμενος στο βήμα ευχήθηκε Χρόνια πολλά στο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, Αντώνη Σαουλίδη, ομιλητή του βιβλίου του, με αφορμή την ονομαστική του εορτή. Όπως χαρακτηριστικά είπε «είχε την τιμητική του άλλωστε όλες τις προηγούμενες μέρες εξαιτίας της επιλογής του να συμμετέχει στην παρουσίαση της Ιθάκης. Μάλλον ήταν πολιτικό αμάρτημα» τόνισε.
Όλη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα
«ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ – ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΞΕΝΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ
-Οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί άνθρωποι είμαστε και θα είμαστε πάντα αλληλέγγυοι χωρίς καμιά διάκριση, στον αγώνα κάθε λαού για ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Είτε είναι στη Βενεζουέλα, είτε στο Ιράν, είτε στη Ρωσία, είτε στις ΗΠΑ. Στον αγώνα κάθε λαού για να καθορίζει το μέλλον του με βάση τις δικές του ανάγκες και επιλογές. Αλλά είμαστε αποφασιστικά απέναντι στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχημα και αν γίνονται. Απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και τις ένοπλες επεμβάσεις, Είτε είναι στο Ιράκ, είτε στην Ουκρανία, είτε στη Βενεζουέλα, είτε βέβαια στην Κύπρο – όποιες δικαιολογίες κι αν επικαλούνται οι δράστες. Όχι μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η ιδεολογική και ηθική μας υπόσταση. Αλλά και γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πού οδηγούν τέτοιου είδους παράνομες και αιματηρές επεμβάσεις.
ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΥΡΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΕΙ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΟΧΙ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ – ΕΦΕΡΕ ΔΕΙΝΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ Η ΑΚΡΙΤΗ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ
-Τι πρέπει να κάνουμε για να μη γίνει και η πατρίδα μας θύμα της βίας που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο; Το πρώτο που πρέπει να διασφαλίσουμε είναι ότι η Ελλάδα θα είναι ισχυρή. Αλλά μια Ελλάδα ισχυρή, είναι μια Ελλάδα που οικοδομεί συμμαχίες. Όχι μια Ελλάδα που αναζητά προστάτες. Και θέτει σε κίνδυνο τη χώρα δικαιολογόντας τα αδικαιολόγητα, επιδιώκοντας την εύνοιά τους. Ούτε μια Ελλάδα που μπλοκάρει κυρώσεις απέναντι στο Ισραήλ τη στιγμή που αυτό διαπράττει γενοκτονία. Και, αύριο, άραγε, πώς θα ζητήσει κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία; Μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός της, αντί να υπερασπίζεται αταλάντευτα το διεθνές δίκαιο, ξεστομίζει με αφορμή την απαράδεκτη επέμβαση στη Βενεζουέλα, ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητά της. Και, αύριο, τι θα απαντήσει στον επιθετικό γείτονα ή μια ισχυρή χώρα όταν πουν το ίδιο για την Κύπρο, η το Αιγαίο; Μια Ελλάδα που δεν στηρίζει απλά τον ουκρανικό λαό απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία. Με όλους τους κινδύνους που αυτό επιφέρει.
Ας αναλογιστούμε, όμως, γιατί όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης αναγνώριζαν την ανάγκη να έχει η Ελλάδα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, έχοντας ζήσει οι ίδιοι τα δεινά τα οποία έφερε στον λαό μας η άκριτη προσκόλληση σε προστάτες.
Τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Τον Εμφύλιο
Τη Χούντα
Την εισβολή στην Κύπρο.
Και ας αναλογιστούμε τι θα γινόταν αν ο σημερινός Πρωθυπουργός ήταν στο τιμόνι της χώρας την περίοδο των επιχειρήσεων στο Ιράκ, Αφγανιστάν ή στη Λιβύη.
ΤΟΝ ΤΟΝΟ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ
Η κυβέρνηση είναι δήθεν κεντροδεξιά που τόνο όμως πάντα τον δίνουν τα ακροδεξιά δεκανίκια, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΙΣΧΥΡΗ ΟΤΑΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΥΝΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ – BARBAROS/ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ
Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι ισχυρή όταν συνδυάζει την πολιτική του διαλόγου με την πιο αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Όπως κάναμε εμείς όταν αποτρέψαμε την είσοδο του Barbaros στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Κι όταν -μαζί με τη Λευκωσία- εξασφαλίσαμε για πρώτη φορά ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία για τις έρευνές στην ΑΟΖ της Κύπρου. Δεν είναι ισχυρή όταν αφήνει τουρκικά ερευνητικά να αλωνίζουν μέχρι το Καστελόριζο και την Κρήτη, επικαλούμενη πότε ότι «τα παίρνει ο άνεμος» και πότε ότι «δεν μπορούν να κάνουν έρευνες λόγω θορύβου». Δεν είναι ισχυρή όταν δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτων ακυρώνει τον αγωγό Eastmed, πουλάει F16 χωρίς όρους στην Τουρκία και σφυρίζει αδιάφορα όταν αυτή εμποδίζει το ηλεκτρικό καλώδιο στο Αιγαίο. Η Ελλάδα είναι ισχυρή όχι όταν απλά αγοράζει εξοπλιστικά δισεκατομμυρίων, αλλά όταν μπορεί να ενισχύσει και να χτίσει τη δική της αμυντική βιομηχανία.
Η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν με βάση το διεθνές δίκαιο λύνει προβλήματα και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές εν ονόματι του πολιτικού κόστος. Όπως κάναμε εμείς με τη συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί ωφέλησε τη πατρίδα μας, κυρίως όμως γιατί αποδείξαμε τι σημαίνει πατριωτισμός. Να βάζεις το εθνικό συμφέρον πάνω από το πολιτικό και το κομματικό. Όταν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, ενώ το γνωρίζανε αυτό, μας έλεγαν προδότες για να κερδίσουν τις εκλογές.
Τους παραδώσαμε την αστυνόμευση του FIR της Βόρειας Μακεδονίας και αυτοί σήμερα δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε το FIR της Ελλάδας.
ΕΘΝΙΚΗ ΠΥΞΙΔΑ – ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ
Αναγκαία μια νέα εθνική πυξίδα και ένας νέος πατριωτισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης. Ευθύνης του πολίτη να προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του στο κράτος και κυρίως ευθύνης ενός ισχυρού και δίκαιου κράτους να στηρίζει τον πολίτη. Να απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και την υγιή επιχειρηματικότητα. Ένας νέος πατριωτισμός για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού, πράγμα που απαιτεί και συγκρούσεις και δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Για την εξωτερική μας πολιτική, για την οικονομία και την κοινωνία, για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης .
Σε αντίθεση με την ασυδοσία και την ανευθυνότητα του επιτελικού κράτους που βλέπουμε σήμερα. Όπου πολλοί έχοντες και κατέχοντες ξεχνούν τον πατριωτισμό μπροστά στην εφορία και τον θυμούνται μόνο στις παρελάσεις. Όπου πρώτο μέλημα είναι να στηριχθεί μια κρατικοδίαιτη, παρασιτική οικονομία, τα μεγάλα συμφέροντα, οι μηχανισμοί και η κομματική πελατεία.
ΙΣΧΥΡΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΛΑΦΥΡΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε εργαλείο στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών, κοινωνικής αδικίας, ανεντιμότητας, περιφρόνησης και καταδίωξης της δικαιοσύνης. Ένα κράτος λάφυρο. Που καταρρέει σε κάθε κρίση. Που δεν προστατεύει. Δεν προβλέπει. Δεν λογοδοτεί. Αλλά Δεν έχουμε μόνο ένα κράτος παράλυτο, αλλά ένα κράτος επικίνδυνο. Για τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Το είδαμε στις φυσικές καταστροφές. Στην πολιτική προστασία. Στις υποδομές. Το είδαμε τραγικά στα Τέμπη. Και το είδαμε ξανά, τις τελευταίες μέρες, στο FIR Αθηνών.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ FIR – ΠΑΓΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΚΥΡΩΝΟΥΝ ΕΡΓΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΟΥΝ «ΣΤΗΣΕΙ» – ΜΟΝΤΕΛΟ ΕΞΟΥΣΙAΣ ΟΙ ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ
Αυτό το κράτος θέλουμε; Το κράτος της ολιγαρχίας του Μαξίμου, του Φραπέ, του Predator, των Τεμπών και των μπάζων;
H κατάρρευση διαχείρισης FIR δεν ήταν μια ακόμη άτυχη στιγμή. Ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια. Η σύμβαση για ένα νέο, υπερσύγχρονο σύστημα είχε υπογραφεί από το 2019. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε έτοιμη. Από επιλογή πάγωσαν, ακύρωσαν ή ξανασχεδίασαν δεκάδες έργα. Από τους δασικούς χάρτες και την αγορά αστικών λεωφορείων μέχρι οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες και συστήματα τηλεπικοινωνιών σε κρίσιμες υποδομές. Γιατί δεν τα ήλεγχαν. Γιατί δεν τα είχαν «στήσει».Γιατί δεν τα έφτιαξε το γνωστό κλειστό επιτελείο.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν «λάθος». Δεν ήταν «παρακολούθηση που ξέφυγε». Ήταν μοντέλο εξουσίας όπου το κράτος παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Όπου τα απόρρητα γίνονται προσωπικό εργαλείο. Και όταν το κράτος γίνεται εργαλείο ελέγχου, γίνεται και εργαλείο λεηλασίας. Την οποία παρακολουθούμε τώρα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
ΚYΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ
Με το Ενιαίο Σύστημα Κινητικότητας τερματίστηκε μια παλιά, σκοτεινή πρακτική πελατειακών μετακινήσεων. Για πρώτη φορά οι μετακινήσεις έγιναν με διαφάνεια και αντικειμενικά κριτήρια. Για πρώτη φορά έγιναν κρίσεις προϊσταμένων με πραγματικά αξιοκρατικά κριτήρια και με την εποπτεία του ΑΣΕΠ. Μπήκε επίσης τάξη στις δημόσιες συμβάσεις με ένα σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο. Θεσπίστηκε, μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, ο κανόνας 1 προς 1 στο λόγο προσλήψεων / αποχωρήσεων. Σταμάτησε έτσι η αιμορραγία ανθρώπινου δυναμικού που είχε επιβληθεί με τον καταστροφικό κανόνα 1 προς 5. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα έγιναν τέλεια. Μπορώ όμως χωρίς σκιά αμφιβολίας να σας πως ένα πράγμα: Το δικό μας όπλο δεν ήταν η εμπειρία της διακυβέρνησης. Το δικό μας όπλο ήταν η εντιμότητα. Εμείς ούτε ένα ευρώ δεν σφετεριστήκαμε από τις θυσίες του ελληνικού λαού.
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΕΠΑΝΙΔΡΥΘΗΚΕ ΑΛΛΑ ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΘΗΚΕ – ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΡΗΞΗ ΟΧΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ – ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ/ΝΕΟ ΙΣΧΥΡΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΧΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ – ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΓΙΑ ΝΕΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ, ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΔΙΑΥΓΕΙΑΣ
Πριν από πολλά χρόνια εδώ στη Θεσσαλονίκη ακούσατε για πρώτη φορά το σύνθημα για την επανίδρυση του κράτους.Το Κράτος τελικά δύο δεκαετίες μετά, όχι μόνο δεν επανιδρύθηκε αλλά αναπαλαιώθηκε. Έγινε μικρότερο για να μη χωρά τις ανάγκες των πολιτών, έγινε πελατειακό για να χωρά τα ρουσφέτια των ημετέρων, έγινε επιτελικό για να χωρά μόνο τη μικρή παρέα της εξουσίας που καθορίζει τη ροή του δημόσιου χρήματος και τις επιστροφές του. Από αυτό το Κράτος λοιπόν, χρειαζόμαστε ρήξη. Όχι διαχείριση. Χρειαζόμαστε μια ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Και ένα ΝΕΟ ΙΣΧΥΡΟ και ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ.
Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι ένα εργαλείο για λίγους. Οι ανεξάρτητες αρχές, και πρώτα-πρώτα η Εθνική Αρχή Διαφάνειας να γίνουν πραγματικά ανεξάρτητες. Οι μηχανισμοί ελέγχου των δημοσίων συμβάσεων να αποκτήσουν τη θεσμική εξουσία και τα ψηφιακά εργαλεία για να κάνουν χωρίς παρεμβάσεις τη δουλειά τους. Είναι αναγκαίο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μεταφερθούν πέρα από αρμοδιότητες και ουσιαστικοί πόροι. Είναι αναγκαία η εφαρμογή της ψηφιακής τεχνολογίας σε όλη την έκταση του κράτους και στην επαφή με τους πολίτες. Είναι αναγκαία η πραγματική διαφάνεια σε κάθε δημόσια δαπάνη. Και δεσμεύομαι στο επόμενο διάστημα να δοθεί στη δημοσιότητα σχετική μελέτη του ινστιτούτου μας για μια νέα διαδικτυακή πλατφόρμα-εξέλιξη της Διαύγειας που θα το διασφαλίζει.
Να τελειώνουμε με το βαθύ κράτος των μετακλητών και το κράτος να εκδημοκρατιστεί από κάτω μέχρι πάνω, σε όλες τις δομές και τις εκφάνσεις του. Είναι αναγκαίος ένας άλλος τρόπος, περισσότερο δημοκρατικός και αντιπροσωπευτικός, για την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης αλλά και τις προαγωγές των δικαστικών. Είναι αναγκαίο τέλος, η κοινωνία των πολιτών με τους εκπροσώπους της θεσμικά να συμμετέχει στον έλεγχο του κράτους.
ΕΧΟΥΜΕ ΠΥΞΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΟΤΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ – Ο ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ ΚΥΒΕΡΝΩΣΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΚΡΑ ΑΝΙΣΧΥΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ Ή ΚΟΜΜΑΤΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ – ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΚΑ ΟΧΙ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΕΙΡΑ – ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΞΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΤΗ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ – ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΞΑΝΑΡΧΙΣΕ
Η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες προοδευτικές τομές. Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο.
Μπορούμε και ξέρουμε ποια είναι η ρότα που πρέπει να χαράξει η χώρα. Έχουμε πυξίδα. Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν κινείται. Και όμως κινείται! Κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς. Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης.
Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί. Και το ταξίδι ξανάρχισε».
