Ζητήματα που αφορούν το μέλλον της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ) αλλά και την ενδεχόμενη αποστολή μάχιμων ελληνικών τμημάτων στη Γάζα έθεσε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς Αλέξης Χαρίτσης κατά την ομιλία του στη Βουλή για το νομοσχέδιο του υπουργείου Άμυνας.
«Τι θα γίνει με την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία; Όταν μιλάτε για εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη της ΕΑΒ, τι ακριβώς εννοείτε; Να σέρνει η διοίκηση τους εργαζόμενους στα δικαστήρια;», ρώτησε τον αρμόδιο υπουργό, χαρακτηρίζοντας «πραγματικά εξοργιστικό» ότι «το μέλλον μιας τέτοιας επιχείρησης, μιας επιχείρησης στρατηγικού χαρακτήρα, εξαρτάται από ενδοκυβερνητικές αντιπαραθέσεις» και αφήνοντας αιχμές για «σύγκρουση μεταξύ Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και Υπουργείου Οικονομικών».
Ο Αλ. Χαρίτσης ζήτησε από τον κ. Δένδια να τοποθετηθεί ξεκάθαρα εάν η προσφυγή στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των εργαζομένων αποτελεί κυβερνητική επιλογή, προειδοποιώντας ότι διαφορετικά «επιβεβαιώνει ότι οδηγεί τα πράγματα σε σαλαμοποίηση, σε ιδιωτικοποίηση και τελικά σε διάλυση της ΕΑΒ».
Στη συνέχεια έθεσε κρίσιμο ερώτημα για το δημοσίευμα της εφημερίδας ”Καθημερινή” περί αποστολής ελληνικών μάχιμων τμημάτων στη Γάζα: «Έχει ληφθεί απόφαση για ενεργή στρατιωτική συμμετοχή της χώρας μας με μάχιμα τμήματα στη Γάζα; Ναι ή όχι;».
Τόνισε ότι «όταν πρόκειται για στρατιωτική αποστολή και μάλιστα σε περιβάλλον πολέμου, τότε η ενημέρωση της Βουλής δεν είναι προαιρετική. Είναι θεσμική υποχρέωση», ζητώντας σαφείς απαντήσεις για το είδος και το εύρος της αποστολής και επανέφερε το αίτημα της Νέας Αριστεράς για άμεση σύγκληση της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων.
Ο κ. Χαρίτσης διατύπωσε το ερώτημα: «Θα γίνουμε ευθέως αρωγοί ως χώρα του γενοκτονικού ισραηλινού στρατού που έχει προκαλέσει τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων;».
Υποστήριξε ότι μια τέτοια πολιτική «δεν έχει καμία νομιμοποίηση και πρέπει να ανακληθεί», ξεκαθαρίζοντας ότι η Νέα Αριστερά την αμφισβητεί ευθέως.
Στη συνέχεια, ο κ. Χαρίτσης άσκησε κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική τής «στρατηγικής αυτονομίας», επισημαίνοντας ότι δεν συνιστά ρεαλισμό αλλά «στην πραγματικότητα υπηρετεί την πολεμική βιομηχανία των ισχυρών χωρών». Προειδοποίησε ότι η μετατόπιση πόρων προς τους εξοπλισμούς σημαίνει «λιγότερους πόρους για κοινωνικές πολιτικές, λιγότερους πόρους για ανάπτυξη», ενώ έθεσε και το ζήτημα ενδεχόμενης απώλειας του δικαιώματος βέτο της χώρας σε θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής αναφερόμενος στις τελευταίες εξελίξεις σε επίπεδο ΕΕ.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι «η λογική ”εξοπλιζόμαστε για να έχουμε ειρήνη” ιστορικά δεν οδηγεί σε ειρήνη», αλλά σε παρατεταμένες συγκρούσεις και εξοπλιστικούς ανταγωνισμούς», επιμένοντας ότι «η πραγματική ρεαλιστική πολιτική είναι μόνο η συγκροτημένη, ενεργή διπλωματική στρατηγική». Όπως ανέφερε, «η διπλωματία δεν είναι αδυναμία. Είναι το μόνο εργαλείο που έχουμε που μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα και να μειώσει τον κίνδυνο της γενικευμένης σύγκρουσης».
