Ακόμη, ο κ. Φλωρίδης, αφού αναφέρθηκε στην σημερινή αλλαγή της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, επισήμανε:
«Εύχομαι στη νέα ηγεσία να πετύχει στο έργο της, ειδικά σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για την ελληνική Δικαιοσύνη την ώρα που οι συντελούμενες αλλαγές ή οι συντελεσθείσες αλλαγές δημιουργούν ένα πολύ καλύτερο περιβάλλον για να μπορεί η Δικαιοσύνη να αποδίδει καλύτερα στο έργο της.
Ένα περιβάλλον, το οποίο στηρίζεται σε ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο σε κρίσιμα ζητήματα μετά την μεγάλη τομή της ενοποίησης του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας, τις κτιριακές υποδομές που ανανεώνονται και κυρίως τις ψηφιακές υποδομές που αποτελούν πια μια σημαντική βάση για να μπορέσει η ελληνική Δικαιοσύνη να αποδώσει πολύ καλύτερα απ’ ότι μέχρι τώρα.
Όταν εξελίσσονται όλα αυτά προσπαθώ να καταλάβω γιατί άραγε η εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού απέναντι στο θεσμό της Δικαιοσύνης εμφανίζει αυτή την τάση. Αυτό εξηγείται κυρίως από το γεγονός ότι η ελληνική Δικαιοσύνη χειροκροτείται ή κατακρίνεται, κατά περίπτωση ή κατά το δοκούν, ανάλογα με το αν οι αποφάσεις της είναι αρεστές ή δεν είναι αρεστές.
Αυτοί που το κάνουν αυτό δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι άλλο πράγμα η κριτική σε κάποιες αποφάσεις τις Δικαιοσύνης που είναι επιστημονικά συνταγματικώς επιβαλλόμενη κι άλλο πράγμα η αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού. Οι δικαστές είναι άνθρωποι και μπορεί να σφάλλουν γι’ αυτό και η Δικαιοσύνη είναι διαρθρωμένη σε διάφορα επίπεδα για να μπορεί τα σφάλματα του ενός επιπέδου να διορθώνονται από το άλλο επίπεδο και προσέθεσε:
«Όμως μία απόφαση που εμείς θεωρούμε εσφαλμένη δεν μπορεί να γενικεύεται και τελικά να κατακρίνεται το σύνολο της δικαστικής λειτουργίας, όταν μάλιστα την τελευταία διετία, μετά τις μεγάλες νομοθετικές αλλαγές, τα αποτελέσματα είναι εξόχως ενθαρρυντικά για το παρόν και για το μέλλον».
Παράλληλα, ο κ. Φλωρίδης σχετικά με τον ΚΕΕΔ είπε ότι ο θεσμός της διαμεσολάβησης μέχρι τώρα δεν αγαπήθηκε από το σώμα των δικηγόρων, θα πετύχει εφόσον το δικηγορικό σώμα θα τον στηρίξει και θα υπάρξει βασική συμμετοχή των οικονομικών φορέων και προσέθεσε ότι ο ΚΕΕΔ είναι σημαντικός και πρωτοποριακός για Ευρωπαϊκά δεδομένα.
Συγκεκριμένα, ο κ. Φλωρίδης ανέφερε:
«Ο θεσμός αυτός θα πετύχει κυρίως στο βαθμό που το δικηγορικό σώμα θα τον υποστηρίξει. Η φροντίδα που πήραμε με το νέο κώδικα είναι να έχει κίνητρα το δικηγορικό σώμα να τον υποστηρίξει.
Η εξέλιξη του θεσμού στη συνέχεια είναι αυτή που θα διευκολύνει ακόμα περισσότερο τη μεταφορά ύλης από τα δικαστήρια στο δικηγορικό σώμα, αλλά και στους οικονομικούς φορείς.
Η εμπειρία από τη Γερμανία δείχνει ότι όταν κάποιες εταιρείες ή κάποιοι έμποροι ή κάποιοι που ασχολούνται ως μέλη των επιμελητηρίων έχουν διαφορές μεταξύ τους τα επιμελητήρια θεωρούν μεγάλη αποτυχία στην αποστολή τους αν αυτές οι διαφορές οδηγηθούν στα δικαστήρια και δεν επιλυθούν με το θεσμό αυτό εντός του Επιμελητηρίου.
Κάτι τέτοιο θέλουμε να κάνουμε και εδώ γι΄ αυτό μετά τους δικηγόρους οι βασικοί συμμέτοχοι πρέπει να είναι και οι οικονομικοί φορείς με τους οποίους συζητήσαμε πάρα πολύ στη διαδικασία προετοιμασίας. Ελπίζουμε αυτός ο κώδικας να γίνει και κώδικας που να διδάσκεται στις νομικές σχολές, όπως ο αστικός ή ο ποινικός κώδικας γιατί είναι σημαντικό οι νέοι δικηγόροι, οι νέοι νομικοί να εκπαιδεύονται πάνω σε μια καινούρια αντίληψη.
Αυτή η αντίληψη που ισχύει εδώ και δεκαετίες, λέει ότι ο δικηγόρος εκπαιδεύεται για να μάχεται, να αντιπαρατίθεται. Τώρα οι νομικές σχολές πρέπει να βγάλουν δικηγόρους και στη συνέχει οι Δικηγορικοί Σύλλογοι που θα αναλάβουν την εκπαίδευσή τους, οι οποίοι θα μάθουν το καλό της συνεννόησης.
Αυτό είναι μια άλλη κουλτούρα, τελείως μια άλλη κουλτούρα. Εκεί που ο άλλος είναι μαχητής και αντιπαρατίθεται θα πρέπει να γίνει ένας συναινετικός διαμεσολαβητής οδηγεί πιο ειρηνικά στην επίλυση των διαφορών. Πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά και σίγουρα πιο οικονομικά».
Ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Ιωάννης Μπούγας επισήμανε ότι με τον ΚΕΕΔ επέρχεται ριζική αναμόρφωση του θεσμού και έχει ιδιαίτερο θεσμικό βάρος.
Παράλληλα, η ειδική γενική γραμματέας Εναλλακτικής Επίλυσης Διαφορών Ολυμπία Αναστασοπούλου ανέλυσε τα 200 άρθρα του ΚΕΕΔ, αναφέροντας, μεταξύ των άλλων, τα εξής:
«Η διαμεσολάβηση μπορεί να λειτουργήσει ως πυλωρός του δικαστικού συστήματος φιλτράροντας όλες εκείνες τις υποθέσεις που μπορούν να επιλυθούν εξωδικαστικά πριν φτάσουν στα δικαστήρια, μειώνοντας έτσι το φόρτο της Δικαιοσύνης και ενισχύοντας την αποδοτικότητα του συστήματος.
Η επιτυχία της διαμεσολάβης δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη νομοθετική πρόβλεψη, αλλά προϋποθέτει συνέπεια πολιτικής βούλησης, θεσμική σταθερότητα και μακρόθεσμο σχεδιασμό, ώστε η συναινετική επίλυση διαφορών να καταστεί οργανικό μέρος της νομικής και κοινωνικής πραγματικότητας.
Η διαμεσολάβηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απλή εναλλακτική της δικαστικής οδού, αλλά ως συμπληρωματικός πυλώνας ενός πολυεπίπεδου συστήματος Δικαιοσύνης, το οποίο μετατοπίζεται σταδιακά από την αντιπαράθεση προς τη συνεργασία».
