Αυτές τις ημέρες, έξω από την Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σχηματίζονται ουρές πιστών που φτάνουν για να προσκυνήσουν τον τάφο του Αγίου Παϊσίου. Φέτος, στις 12 Ιουλίου, συμπληρώνονται 32 χρόνια από την κοίμησή του, στις 12 Ιουλίου 1994, ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η μνήμη του, καθώς και σχεδόν 11,5 χρόνια από την αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στις 13 Ιανουαρίου 2015.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΝΗΣ
«Μεγάλη τιμή και μεγάλη ευθύνη»
Πολλοί από τους πιστούς που συγκεντρώνονται κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγίου πρόλαβαν να τον γνωρίσουν προσωπικά. Άλλοι τον είχαν συναντήσει στο Άγιον Όρος, στο Ιερό Κελί Παναγούδα, και άλλοι στη Σουρωτή. Οι περισσότεροι έχουν να διηγηθούν ένα βίωμα, μια κουβέντα, μια ανάμνηση από τη συνάντησή τους μαζί του.
«Είναι άνθρωποι που είχαν μάθει για τον Άγιο και τον συνάντησαν πριν κοιμηθεί, είτε στο Άγιον Όρος είτε ακόμη και στο μοναστήρι στη Σουρωτή. Θα σας πω ότι ακόμη και τώρα υπάρχουν μαρτυρίες πιστών για εμφανίσεις του Αγίου. Πριν από λίγο καιρό ήρθε μια οικογένεια με ένα μικρό παιδί που έλεγε ότι τον έβλεπε ζωντανό μέσα στο σπίτι και του μιλούσε», λέει στην «Κ» η Μαρία Εζνεπίδου, ανιψιά του Αγίου Παϊσίου.
Η ίδια γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα της χρόνια στο ίδιο σπίτι με τον Άγιο Παΐσιο, στην πατρική του οικία στην Κόνιτσα Ιωαννίνων, πριν η οικογένειά της μετακομίσει στο διπλανό σπίτι. Αυτές τις ημέρες βρίσκεται στην Κόνιτσα, καθώς και εκεί αναμένεται να φτάσουν πολλοί πιστοί για να τιμήσουν τη μνήμη του Αγίου, στην Ιερά Μονή Στομίου, την οποία ο ίδιος αναστήλωσε και όπου έζησε για τέσσερα χρόνια.
«Είναι πάρα πολύ μεγάλη η ευθύνη και η τιμή να έχεις ένα τέτοιο “βαρύ” όνομα. Προσπαθούμε η ζωή μας να είναι όπως θα την ήθελε ο ίδιος. Να κρατάμε τις αξίες της οικογένειας, της πίστης, της θρησκείας και της συγχώρεσης», αναφέρει.
Το λουκούμι, τα σταυρουδάκια και οι παιδικές μνήμες
Η Μαρία Εζνεπίδου θυμάται τα παιδικά της χρόνια δίπλα στον Άγιο Παΐσιο, τότε που, όπως λέει, «από μικρό παιδί έλεγε ότι θα γίνει μοναχός».
«Μάζευε όλα τα παιδιά της γειτονιάς και μας έλεγε να προσευχηθούμε και η Παναγία θα μας δώσει λουκούμι. Εμείς, σαν παιδιά, το λουκούμι θέλαμε, αλλά ο σκοπός ήταν να μάθουμε να προσευχόμαστε», τονίζει.
Όπως αναφέρει, ο Άγιος Παΐσιος συμβούλευε τα παιδιά να είναι αγαπημένα, να βοηθούν το ένα το άλλο και τους μοίραζε σταυρουδάκια. «Όσο ζούσε στην Ιερά Μονή Στομίου, κατέβαινε και άφηνε άλλοτε χρήματα και άλλοτε τρόφιμα σε ορφανά και σε οικογένειες που είχαν ανάγκη. Μια φορά θυμάμαι ότι πήρε από τη μονή τον σταυρό, πήγε και σταύρωσε ένα παιδί στη γειτονιά που ήταν βαριά άρρωστο και έγινε καλά», αναπολεί.
«Από τότε φαινόταν ότι θα αγιοποιηθεί. Για εμάς ήταν Άγιος έτσι κι αλλιώς», λέει η κ. Εζνεπίδου, προσθέτοντας όμως ότι ο ίδιος παρέμενε εξαιρετικά σεμνός. «Όταν του λέγαμε ότι έρχονταν άνθρωποι και μας μιλούσαν για πράξεις του, για βιώματα, για μικρά θαύματα, το μόνο που έλεγε ήταν: “Μην ακούτε τον κόσμο τι σας λέει”».
Οι διδαχές του Αγίου
«Ο Άγιος έλεγε ότι το κύριο μέλημά μας στη ζωή πρέπει να είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό. Να είμαστε κοντά στην Εκκλησία και στα μυστήρια, ιδίως αυτά τα δύσκολα χρόνια, για να μπορέσουμε να κρατηθούμε. Μας έδινε ελπίδα», λέει η Μαρία Εζνεπίδου.
Σύμφωνα με την ίδια, λόγια του Αγίου Παϊσίου εξακολουθούν να παρηγορούν και να ενισχύουν τους πιστούς μέχρι σήμερα. «Έλεγε ότι θα πάρει ο Θεός μια σκούπα, θα διώξει το κακό και μέσα από το κακό θα βγει καλό. Αυτά τα λόγια του δίνουν ελπίδα ακόμη και τώρα», σημειώνει.
Η ανιψιά του Αγίου βλέπει, όπως λέει, πολλούς νέους ανθρώπους να πλησιάζουν την Εκκλησία μέσα από τις διδαχές του. Άλλοι ακούγοντας μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, άλλοι διαβάζοντας τα βιβλία του ή όσα γράφτηκαν για τη ζωή του, και άλλοι μέσα από την τηλεοπτική σειρά που ήταν αφιερωμένη στον ίδιο.
«Να κρατήσουμε κι εμείς αυτή την ευλάβεια που είχε και να πλησιάσουμε τον Χριστό μέσω της μετάνοιας και της εμπιστοσύνης», λέει και προσθέτει: «Άμα τα αφήνουμε στον Θεό, έλεγε ο Άγιος, έρχονται».
Ο «ασυρματιστής του Θεού» που έγινε Άγιος
Εκτός από την πίστη στον Θεό, ο Άγιος Παΐσιος είχε, όπως λέει η ανιψιά του, βαθιά αγάπη και για την πατρίδα. «Πάντα έλεγε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν και θα βελτιωθούν για την Ελλάδα. Εκτός από πιστός, ο Άγιος ήταν και πατριώτης. Ήταν κι αυτός και τα αδέλφια του πρόσφυγες. Αγαπούσαν πάρα πολύ την πατρίδα και ήταν όλοι πολύ ευλαβείς», τονίζει η κ. Εζνεπίδου.
Ο Άγιος Παΐσιος είχε υπηρετήσει ως ασυρματιστής στον Στρατό Ξηράς, ιδιότητα που τον συνόδευσε συμβολικά και στον μοναστικό του βίο, καθώς πολλοί τον αποκαλούσαν «ασυρματιστή του Θεού».
«Τελευταία φορά τον είδα περίπου έναν μήνα πριν κοιμηθεί, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή», θυμάται η Μαρία Εζνεπίδου. «Ήταν η γιορτή του και αυτό που μου είπε ήταν εκείνο που κήρυττε σε όλη του τη ζωή: “Έχω εμπιστοσύνη στον Θεό”».
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης, εκοιμήθη. Είκοσι ένα χρόνια μετά τον θάνατό του, το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον κατέταξε στους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
«Την αγιοκατάταξη την περιμέναμε ως οικογένεια, όπως την περίμενε όλος ο κόσμος. Τα αδέλφια του ήταν σίγουρα ότι κάποια στιγμή θα γίνει, αλλά άλλες φορές αργεί πολύ και άλλες γίνεται σύντομα. Ζήσαμε κάτι ξεχωριστό ως οικογένεια. Ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι θα είμαστε εν ζωή και θα ζούσαμε την αγιοκατάταξη ενός μέλους της οικογένειάς μας, ενός ανθρώπου που γνωρίζαμε», καταλήγει η Μαρία Εζνεπίδου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
